Ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνεΈνας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε

Ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε...

Ποιον άνθρωπο να λυτρώσουμε πρώτα στον μικρόκοσμό
μας κι ύστερα ποιόν να λυτρώσουμε…πιο πέρα κι απ’ τα σύνορα;

Captain my captain, κάπως έτσι συνήθιζα να προσφωνώ το Θάνο Μικρούτσικο. Μέσα μου, πρώτα, αλλά και απευθυνόμενος στον ίδιο, όποτε χρειαζόταν να προστρέξω στη δαιμονιώδη οργανωτικότητα και  το χαρισματικό του πνεύμα. Τουλάχιστον, για εκείνο το ένα περίπου εξάμηνο, όσο κράτησε η συνεργασία μας, στα πλαίσια του θεσμού Πάτρα – Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Μετά το προβλέψιμο, εκ των προτέρων, ναυάγιο της πολιτιστικής – ίσως το πλέον μνημειώδες αποτυχημένο διαζύγιο του θεσμού – πήρα το θάρρος ή, πες το, θράσος και τον πήρα τηλέφωνο. Όταν το σήκωσε, θυμάμαι, και ρώτησε με τη μειλίχια φωνή του, ήξερα από πριν, πώς θα τον προσφωνήσω.

Captain, my captain ήταν η επίκλησή μου. Και ο Θάνος γέλασε υπόκωφα, με κατάλαβε στη στιγμή  – με έπιασε στα πράσα.

Η ιδέα μου ήταν απλή και βρήκε αμέσως, τη γενναιόδωρη ανταπόκρισή του. Γιατί – αν πρέπει να δηλώσω κάτι κατηγορηματικά – ο Μικρούτσικος είναι, από τη φύση του, ένας βαθιά γενναιόδωρος άνθρωπος. Πληθωρικός και ανοιχτόκαρδος. Υποστηρικτικός και ενθουσιώδης. Ιδίως με τους νέους, ακόμη κι αν είναι άσημοι και τους συναντά στους πρώτους τους βηματισμούς.

Συμφωνήσαμε, λοιπόν, ποιο θα ήταν το concept αυτής της γρήγορης συνομιλίας. Ήταν, τότε, να δώσω καλύτερο στίγμα, η εποχή της συνεργασίας του με τα Υπόγεια Ρεύματα. Ένα ακόμη φρέσκο κοίταγμα, σε τραγούδια δικά του. Σε τραγούδια παλιά και πολυαγαπημένα, που έντυσαν λόγια μεγάλων ποιητών, Ελλήνων και μη. Λόγια όμως, που εξακολουθούν και παραμένουν τόσο επίκαιρα και συνάμα διαχρονικά. Όπως, εξάλλου, και όλα τα ανυπόκριτα ανθρώπινα οράματα.

Οι ερωτήσεις που θα του έθετα, θα βασίζονταν σε θραύσματα αυτών των στίχων. Θα έδιναν κάπως έτσι, στο Θάνο την πάσα, κι ύστερα εκείνος θα απαντούσε με σύντομες απαντήσεις. Συνολικά 600 περίπου λέξεις. Και το όριο το κράτησε πρώτα ο ίδιος, σαν κολλημένος μαθηματικός.

Θραύσματα σκέψεων και λόγου, που μου προσφέρθηκαν από το Θάνο Μικρούτσικο, πριν καιρό.

Το πόσο, τελικά, προφητικά αποδείχθηκαν, το ξέρετε εσείς καλύτερα… Εγώ, ένα είναι το σίγουρο.

Θα τα κρατώ πάντα, μέσα μου, ψιθυρίζοντας στον αιώνα τον άπαντα: «Captain, my captain».

(Γιάννης Δημογιάννης)

 

1)Περιοδεύοντας «πάνω στο φτερό του καρχαρία» σε όλη την χώρα. Αφουγκραζόμενος και πάλι τα υπόγεια ρεύματα των καιρών.

Τα τελευταία 15 χρόνια υποστήριζα ότι δεν είμαστε λίγοι. Απλώς είχαμε χαθεί κι έπρεπε να ανταλλάξουμε εκ νέου τις διευθύνσεις μας. Αυτό συμβαίνει τώρα, και ίσως είναι το μοναδικό θετικό που μπορεί να προκύψει από την κρίση, η οποία εμφανίστηκε πρώτα ως κρίση αξιών και ακολούθως κατέληξε ως οδυνηρή οικονομική κρίση.
Αυτή η καινούργια περιπέτεια, περιοδεύοντας πάνω στο φτερό του καρχαρία, με κινητοποιεί, με συγκινεί και με ολοκληρώνει σαν καλλιτέχνη.

2)«Καθένας έχει στους ώμους του
Την κούραση δώδεκα ωρών από πέτρα
Την δίψα δώδεκα ωρών από ήλιο
Τον πόνο των χρόνων…» (Γιάννης Ρίτσος)

Πώς, μέσα από τόσο πόνο, θα χτίσουμε ξανά τις πολιτείες μας Μητέρα;

Ο μόνος δρόμος για να χτίσουμε ξανά τις πολιτείες μας είναι ο δρόμος. Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς, γιατί η τσούλα η Ιστορία λέει ότι γεράσαμε. Ελπίζω να το κάνουν αυτοί που έρχονται με τρόπους που ίσως κάποιοι από εμάς φοβούνται ή δεν καταλαβαίνουν. Χρειάζεται μεγάλος σεισμός για να γκρεμίσει την παράδοση. Και κάθε σεισμός έχει το κόστος του. Πάντως κάποιοι έχουν αρχίσει να κρύβονται.

3)«Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό…
Είναι ένας άνθρωπος  που τον μποδίζουν να βαδίζει
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…» (Ν.Χικμέτ)

Ποιον άνθρωπο να λυτρώσουμε πρώτα στον μικρόκοσμό
μας κι ύστερα ποιόν να λυτρώσουμε…πιο πέρα κι απ’ τα σύνορα;

Τι πιο σπουδαίο και ταυτοχρόνως τόσο τραγικό απ’ αυτό που κρύβει ο στίχος του Χικμέτ για τον άνθρωπο που εξακολουθεί να είναι αλυσοδεμένος; Το πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν είναι μόνο αλυσοδεμένος αλλά μέσα σ’ ένα δωμάτιο χωρίς έπιπλα και με ένα μικρό φεγγίτη στο ταβάνι. Πώς θα φτάσει να το ανοίξει; Δεν μπορεί μόνος του. Όλοι μαζί, γιατί έτσι κι αλλιώς «ο κόσμος υπάρχει όταν τον μοιραζόμαστε».

4.«Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες…»
(Μ.Αναγνωστάκης)

Η αέναη πάλη του καλλιτέχνη που δεν παραδέχτηκε την ήττα.

Ο καλλιτέχνης είναι ένας σχοινοβάτης. Και όσο καλός και αν είναι, θα πέσει κάποιες φορές από το σχοινί, είτε έχει αέρα, είτε δεν έχει. Το στοίχημά του είναι να σηκωθεί εκ νέου και να ακροβατεί συνεχώς μέχρι το τέλος. Τότε μόνο θα καταφέρει να συντηρήσει τα τιμαλφή για να τα σώσει και να τα παραδώσει στον επόμενο, πάντα επάνω στο σχοινί. Κωπηλατώντας στον αέρα συντηρείς το νερό μέσα, κάτω και πάνω από τις φλόγες.

5)Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη ζωή και τη ματαιότητα.

Με 4.160 εβδομάδες που στην καλύτερη περίπτωση μας δίνονται, έχεις εξαρχής την βεβαιότητα του τέλους. Η οπτική γωνία που βλέπεις την ματαιότητα πιο πάνω από τη ζωή (4160 εβδομάδες) οδήγησε ιδιοφυείς, όπως ο Μαγιακόβσκι, ο Πουλατζάς, ο Καρυωτάκης να τελειώσουν πριν την ώρα τους. Σεβαστό, αλλά εγώ προτιμώ να πυγμαχώ με τον Χρόνο που γνωρίζω ότι θα με ρίξει νοκ άουτ στον 15ογύρο και να τον κερδίζω σε κάθε γύρο στα σημεία. Και μέχρι τώρα τα καταφέρνω θαυμάσια.

Ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνεcaptain my captain

σχετικοί σύνδεσμοι:
https://www.epimithio.gr/mousiki/%ce%bf-%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%cf%8d%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89-%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd-%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%84/2019/
https://www.epimithio.gr/mousiki/%ce%bd%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%b4%ce%af%ce%b1%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf/2019/
https://www.ethnos.gr/politismos/moysiki/46162_thanos-mikroytsikos-sto-ethnos-meta-apo-10-genies-tha-htistei-i-ellada-poy
3)«Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό…
Είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει
Είναι ένα άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε…» (Ν.Χικμέτ)
https://www.epimithio.gr/mousiki/
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply