Έφηβη Αναστασία Στρατούλια - Προσδοκώντας "ανάσταση δυνατοτήτων"

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ | Απίστευτες φωτογραφίες από την Καππαδοκία

Έφηβη Αναστασία Στρατούλια – Προσδοκώντας “ανάσταση δυνατοτήτων”

Της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΣΤΡΑΤΟΥΛΙΑ*
…μια δεκαεξάχρονη στην «εμπόλεμη ζώνη»
4 Μαρτίου 2020: Η χαρά απερίγραπτη. Το όνειρο κάθε μαθητή γίνεται πραγματικότητα και τα σχολεία κλείνουν. Ξαφνικά απαλλαχτήκαμε από το άγχος και τον φόβο για τα διαγωνίσματα και την πίεση των μαθημάτων. Μας κατέκλυσε όμως το άγχος για τον Άλλον. Οι φίλοι, οι καθηγητές, ακόμα και η ίδια η οικογένειά μας είναι απειλές, πιθανοί φορείς του «εχθρού» που καραδοκεί. Έφηβη Αναστασία Στρατούλια – Προσδοκώντας “ανάσταση δυνατοτήτων”
Ήρθε η άνοιξη. Η εποχή της αναγέννησης, της ελπίδας, της ζωής. Κι όμως, χιλιάδες άνθρωποι χάνονται χωρίς σταματημό. Έναν μήνα τώρα νιώθουμε ότι παίζουμε σε ταινία τρόμου. Κάθε μέρα θάνατοι, φόβος, ανασφάλεια, αναπάντητα ερωτήματα.
Έως πότε θα βρισκόμαστε σε αυτήν την «εμπόλεμη ζώνη»;
Πότε η αγωνία των συμμαθητών μας για τις πανελλήνιες θα σταματήσει;
Θα ξαναδούμε σύντομα τους αγαπημένους μας και θα μπορέσουμε να τους αγκαλιάσουμε απαλλαγμένοι από τις μάσκες και από τα διωκτικά συναισθήματα που εκείνες κρύβουν;
Η ζωντανή παρακολούθηση μαθημάτων, η διασκέδαση, οι βόλτες με τον αγαπημένο ή την αγαπημένη, τα ψώνια, όλα ανέφικτα. Υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται αναθεώρηση του σημαντικού. Συνειδητοποιούμε την πληρότητα των όσων είχαμε. Αναπολούμε ακόμα και απλές στιγμές του παρελθόντος. Καταλαβαίνουμε ότι ήρωες και πρότυπα δεν είναι οι «celebrities» που προβάλλει το μιντιακό σύστημα. Ήρωες είναι οι γιατροί και οι νοσηλευτές που πασχίζουν για την προάσπιση της υγείας. Έμπρακτα, αντιλαμβανόμαστε την αξία της οικογένειας και της θαλπωρής που μας παρέχει. Σε συναισθηματικό επίπεδο εμβαθύνουμε στην ενσυναίσθηση και την αλληλεγγύη μέσω της προσοχής και της παραμονής στο σπίτι για τη διασφάλιση του κοινού καλού.
Η γενιά μας, λοιπόν, αυτή η προσκολλημένη στο «φαίνεσθαι», μαθαίνει από πρώτο χέρι τι σημαίνει απώλεια. Αλλάζει κοσμοθεωρία και ωριμάζει απότομα. Τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο. Η «ανάσταση των δυνατοτήτων» ας μας βρει δυνατούς και έτοιμους να δημιουργήσουμε ξανά, γιατί παραφράζοντας τη ρήση του Μανώλη Γλέζου…«η ζωή μάς ανήκει και δεν τη χαρίζουμε». Έφηβη Αναστασία Στρατούλια – Προσδοκώντας “ανάσταση δυνατοτήτων”Έφηβη Αναστασία Στρατούλια – Προσδοκώντας “ανάσταση δυνατοτήτων”Έφηβη Αναστασία Στρατούλια – 
* Η Αναστασία Στρατούλια είναι μαθήτρια της Α’ Λυκείου (ΓΕΛ Καστριτσίου Πατρών).

δημοσιεύθηκε εδώ: http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=571372&srv=28&fbclid=IwAR1WNaseL66RX2zM3TgKTtXiMkfWHBDJAIH5Uj1ukNW-J93RFq0m4CBfufE

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply