Αλίνα Τριανταφύλλου - Μαδαγασκάρη

Αλίνα Τριανταφύλλου – Μαδαγασκάρη

Από το ναυάγιο στην αφετηρία, είναι μονόδρομος.

Μέρος Α

Στην εφηβεία, η αποτυχία μοιάζει με ναυάγιο.

Κάθε φορά λοιπόν που η Αρετή περνούσε μπροστά από το ιχθυοπωλείο “Η Μαδαγασκάρη” χωρίς να με κοιτάξει, ήταν σα να με πετούσαν πάνω σε ξέρα. Σαν αυτή που βρεθήκαμε όταν μας άφησε η μάνα μου.

Μια μέρα, ρώτησα τον πατέρα γιατί έδωσε αυτό το όνομα στο μαγαζί και μου είπε μια ιστορία.

Ένα βράδυ που έπινε ρακί στο καφενείο, την είδε να χορεύει στο ρυθμό ενός αργού καρσιλαμά. Έπλεκε τα χέρια μέσα στα σγουρά μαλλιά της ενώ η φούστα χαϊδευε τα μπούτια της. Της υποσχέθηκε να πάνε σε μέρη εξωτικά. Αλίνα Τριανταφύλλου – Μαδαγασκάρη.

Εκεί που κατοικούσαν οι λεμούριοι.

Αλίνα Τριανταφύλλου - Μαδαγασκάρη.

Μέρος Β

Ο γιος μας κοντεύει να κλείσει τα δεκάξι. Έγινε άντρας Αρετή. Και λιώνει για την κόρη του Μιχάλη. Για μια μόνο ματιά της. Αλίνα Τριανταφύλλου – Μαδαγασκάρη.

Μου ζήτησε και να δουλέψει στο μαγαζί. Μεροκάματο. Θέλει, λέει, να της ζητήσει να πάνε βόλτα. Στο λιμάνι.

Έχει τα μαλλιά σου Αρετή. Και τα ντόμπρα μάτια σου. Αυτά που μ έφεραν κοντά σου από το πρώτο βράδυ που σε είδα να χορεύεις με τα πόδια γυμνά.

Δεν μπορώ να τον φέρω βόλτα πια. Θα φύγει, λέει, γιατί τον αρνήθηκε. Θα μπαρκάρει για τα ξένα. Να δει τη Μαδαγασκάρη. Από κοντά. Αλίνα Τριανταφύλλου – Μαδαγασκάρη.

Λες να τα καταφέρει; Να πάει εκεί που εμείς δεν μπορέσαμε;

Φοβάμαι τις ξέρες. Όχι μόνο της θάλασσας, αλλά και της στεριάς. Καμιά φορά του το λέω και μου απαντάει:

“Εμάς, πατέρα, δεν μας τρομάζει το ναυάγιο. Ξέρουμε ότι ποτέ δεν μπορεί να είναι μόνο ένα.”

Αλίνα Τριανταφύλλου - Μαδαγασκάρη.

Μέρος Γ

Είμαι περιπλανώμενη θεατρίνα. Πάντα ήμουν. Δεν έταξα τίποτα σε κανένα. Ούτε στον πατέρα σου.

Μου λέγανε ότι με βρήκε τύχη μεγάλη όταν με ζήτησε σε γάμο και τέτοια. Ότι ήταν η σωτηρία μου. Ήσουν κι εσύ στη μέση. Τι θα έλεγε ο κόσμος;

Δεν είναι αυτά για μένα, παιδί μου.

Λένε ότι η μοίρα της γυναίκας είναι να κάνει σπιτικό. Ότι η αγάπη για το σπλάχνο είναι πάνω από κάθε πόθο. Εγώ λέω πως η ψυχή είναι καράβι που δεν στεριώνει.

Εσύ, όμως, θα με βρίσκεις στα μάτια κάθε γυναίκας που αγαπάς. Κι εγώ θα σε ψάχνω σε κάθε αρσενική αγκαλιά που θα με σφίγγει δυνατά.

Γιατί ο δικός μας έρωτας είναι ναυάγιο χωρίς επιστροφή.

Μέρος Δ

“Εγώ δεν δίνω την κόρη μου στο γιο της θεατρίνας”

Αυτά ήταν τα λόγια του πατέρα όταν του είπα ότι αγαπάω τον Ανέστη. Κι έτσι με παντρέψανε με το γιο του καπετάν Γιώργη.

Ένα πρωί, ο ταχυδρόμος μου είπε ότι έχει γράμμα για μένα. Από τη Μαδαγασκάρη. Και μου το έφερε κρυφά στην πόρτα.

Δεν έχει λόγο να γυρίσει στο νησί, μου γράφει. Πέθανε ο πατέρας του και άφησε το μαγαζί. Ήρθε για να το πουλήσει μαζί με το πατρικό του.

Μου λέει ότι με είδε. Με τον άντρα μου και τα παιδιά μου. Ήταν τη μέρα που μέσα στα λιγοστά πράγματα του πατέρα του, βρήκε ένα γράμμα για κείνον. Από τη μάνα του. Μαζί με τη φωτογραφία της. Δεν κράτησε τίποτε άλλο κι έφυγε πάλι με το πρώτο μπάρκο.

Θέλω να του γράψω ότι τον αγαπώ. Ότι θέλω να τ αφήσω όλα και να πάω να τον βρω στη χώρα των λεμούριων. Ξέρω όμως ότι δεν θα το κάνω. Δεν είμαι θεατρίνα, ούτε αυτός ιχθυοπώλης.

Μπορεί τα όνειρα μας να ναυάγησαν πάνω σε ξέρες. Σχεδία όμως είναι η δική μας η ζωή

Το ναυάγιο στο Γύθειο, η αλήθεια πίσω από το μύθο του πλοίου φάντασμα

σχετικοί σύνδεσμοι: https://www.epimithio.gr/%cf%83%ce%b5-

http://www.freeinquiry.gr

http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/

Λόρδος Βύρωνας – ένας διπολικός λόρδος

https://fermouart.gr/2019/10/05/aggelika-nikli-solomou-i-diafani-vault/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%BF%

https://pneymatikes-synomosies0.webnode.gr/

Σύρμος Κωνσταντίνος: “Ανδρέας Κάλβος, οι Ωδές, οι οδύνες και οι χαμοί της ζωής του”

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply