Αντιδραστήριο ελπίδας, αντίδοτο θανάτου

Αντιδραστήριο ελπίδας, αντίδοτο θανάτου

ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΘ. ΛΑΖΑΡΗ * 
Είναι ιός προερχόμενος από τα ζώα; Είναι ιός από τα εργαστήρια βιολογικού πολέμου της Κίνας, όπως δήλωσε κύριος ονόματι Σοχάν, ισραηλινός πρώην συνταγματάρχης; Ο,τι κι αν είναι, τρομοκρατεί, σκοτώνει, επιτίθεται αδιάκριτα, σοκάρει. Αντιδραστήριο ελπίδας, αντίδοτο θανάτου.
Η πρωταρχική εξήγηση μάλλον ανεπαρκής. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Η αδυναμία των αναπτυγμένων κρατών να αντιμετωπίσουν την πανδημία, η κατάρρευση της ανθρώπινης πίστης ότι η πρόοδος της επιστήμης, Ιατρική και Βιολογία, έχει θωρακίσει τον σύγχρονο άνθρωπο, η κατάρρευση μιας ασφαλούς και ήρεμης ζωής, αφού οι πόλεμοι και οι θάνατοι φτάνουν στην Ευρώπη μέσω προσφύγων και μεταναστών άφηναν ασυγκίνητους τους πολιτισμένους αυτού του κόσμου. Η κατάρα της σύγχρονης πανούκλας, ευκαιρία επανάγνωσης του ομώνυμου μυθιστορήματος του Καμύ, αγγίζει πολλαπλά πεδία του ανθρώπινου όντος.
Η δήλωση Μακρόν ότι κάποια αγαθά πρέπει να παραμείνουν δημόσια ανατρέπει την ιδεοληψία του νεοφιλελευθερισμού που εκφράστηκε με απολύσεις προσωπικού, υπονόμευση του δημόσιου χαρακτήρα χάρη στην ηθική αδυναμία κάποιων λειτουργών του, αποκαθιστά την αλήθεια που επέβαλλε η ίδια η ζωή. Το κράτος υποχώρησε στην Ευρώπη και άφησε τους πολίτες να αναζητούν ατομικές λύσεις. Ένας ιός διαταξικός, που αναδιατάσσει την Ιστορία, αφού οι ισχυροί είναι ευάλωτοι και η Αφρική απαγορεύει την είσοδο σε Ευρωπαίους.
Πόσο τραγική και ειρωνική η Ιστορία. Απρόβλεπτη σε ερμηνείες και προβλέψεις. Η κατάρρευση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος αναμένεται να φέρει δεινά στις ευάλωτες ομάδες. Ανεργία, ύφεση, κατάρρευση εσόδων και καταστροφή της ατομικής ζωής χιλιάδων ανθρώπων. Κάθε προγραμματισμός και σχέδιο ανατρέπεται, οι σχέσεις των ανθρώπων επαναξιολογούνται. Ο έρωτας, το φιλί, η αγκαλιά υποκρύπτουν τον θάνατο. Οι ενδοοικογενειακές σχέσεις διασαλεύονται. Ο παππούς δεν μπορεί να προσεγγίσει το εγγόνι του. Η μητέρα φίλης πεθαίνει χωρίς να μπορεί να την πλησιάσει στις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Μια τραγικότητα καθολική, πανανθρώπινη διασπείρει διαρκή φόβο και πανικό. Αντιδραστήριο ελπίδας, αντίδοτο θανάτου.
Η χειραγώγηση των μαζών είναι ορατή και αξιοθαύμαστη. Χειραγώγηση που θα χρησιμοποιηθεί κατάλληλα στο μέλλον από την εξουσία. Άλλο η πειθαρχία σε ιατρική συμβουλή και άλλο η επικράτηση του πανικού ή του φόβου. Η μαζική αγορά προϊόντων παραπέμπει σε συνθήκες πολέμου και ψυχολογικής κατάρρευσης. Αντιδραστήριο ελπίδας, αντίδοτο θανάτου.
Απέναντι στο διάχυτο φόβο, η κοινή μοίρα του θανάτου, η απομόνωση και ο εγκλεισμός έφεραν μια υγιή υπαρξιακή αντίδραση. Στα μπαλκόνια οι πολίτες τραγουδούν, συζητούν, εμψυχώνονται, ερωτεύονται, νιώθουν αλληλέγγυοι και στηρίζονται αμοιβαία. Χρειάστηκε ο κοινός φόβος του θανάτου, η συνειδητοποίηση του εφήμερου του όντος για να κοιτάξουμε το διπλανό μας. Η συναισθηματική ερήμωση χάθηκε για λίγο. Ένα αντιδραστήριο ζωής και ελπίδας, αντίδοτο θανάτου που κρύβει πάντα μέσα του ο άνθρωπος μπροστά σε κορυφαίες απειλές. Παρά την τραγικότητα των στιγμών, είναι μια περίοδος της Ιστορίας που μας κάνει σοφούς, όσοι μπορούν να σκέφτονται.
Ας φτιάξουμε τουλάχιστον καλύτερες, με ουμανισμό, νέες γενιές. Τέτοιες ώρες η αξία της τέχνης, του πολιτισμού και των ανθρωπιστικών σπουδών είναι αυταπόδεικτη. Λυπάμαι, αλλά τώρα κανένα τεχνοκρατικό τερτίπι δε δημιουργεί σωφροσύνη, ευθύνη, αγάπη, βιοθεωρία, προσωπικότητα και θάρρος στηριγμένο σε γνώση. Καιρός για επιστροφή στη μελέτη των κειμένων, από την προσωκρατική φιλοσοφία έως τη σύγχρονη.
Ας κλείσουμε το μαγικό κουτί της Πανδώρας και ας ανοίξουμε την καρδιά μας στον διπλανό, στην ίδια τη φύση, που επιμένει να ανθίζει τις αμυγδαλιές και τα δέντρα, καθιστώντας το θάνατο τραγικό. Οποιος πεθάνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει. Εκτός από το να κλειστείτε στο σπίτι, μπορείτε να περπατήσετε στη φύση, δίπλα στη θάλασσα, στα δέντρα, να συζητάτε έστω και από απόσταση ενός μέτρου. Δεν υπάρχει συνωστισμός στη φύση, μόνο ισορροπία και γαλήνη. Μπορεί να υπάρχει ένα μέτρο απόσταση μεταξύ μας, αλλά τούτες τις μέρες δεν υπάρχει χάσμα ψυχικό και συναισθηματικό.Μακάρι το ίδιο και μετά τη λήξη της κρίσης. Φοβάμαι, ωστόσο, πως η μάζα σύντομα θα επανέλθει στον ίδιο μονότονο και ελεγχόμενο τρόπο ζωής και σκέψης.

 αλιεύθηκε από την εφημερίδα Πελοπόννησος, εδώ: http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=567851&srv=28&fbclid=

* Ο Ανδρέας Αθ. Λάζαρης είναι διδάκτωρ Νέας Ελληνικής Φιλολογίας, Θεωρίας της Λογοτεχνίας και Ερμηνείας των Κειμένων – Ποιητής.
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply