Αυτό το λιωμένο σώμα γεννάειΑυτό το λιωμένο σώμα γεννάει

Χρύσα Παπαδημητρίου

Δεν ανεβάζω αυτή τη φωτογραφία για να σας τρομάξω. Σκέφτομαι καιρό να το κάνω, σαν ένα είδος και προσωπικής εξιλέωσης. Για να το αφήσω πίσω, καθώς το κουβαλώ σαν σπίτι μου. Ίσως να είναι το νέο μου σπίτι, αυτό με τους πόνους και την κοινωνική φοβία. Το καβούκι που εσείς δεν θα βλέπετε ποτέ και θα έχετε απαιτήσεις από εμένα, χωρίς να γνωρίζετε τι σέρνω πίσω μου. Όπως συμβαίνει δηλαδή σε κάθε άνθρωπο. Αυτό το λιωμένο σώμα γεννάει.

Ήθελα όμως με αυτό να σας πω και κάτι άλλο. Ναι μεν ζούμε μια περίεργη, άβολη κατάσταση και αναρωτιόμαστε αν η ζωή μας θα ξαναγίνει ποτέ κανονική. Ο περίφημος εγκλεισμός. Σας δείχνω τη φωτογραφία, για να δείτε τι είναι ο πραγματικός εγκλεισμός, και το υψωμένο μου δαχτυλάκι για να δείτε τη στάση που είχα απέναντι σ’ αυτόν, όταν μου ανακοίνωναν ποσοστά επιβίωσης. Και δεν είναι θέμα ηρωϊσμού όπως νομίζουν αρκετοί, είναι θέμα αναγκαιότητας, καθώς εκείνη την ώρα δεν έχεις επιλογή.

Σε λένε όλοι δυνατή αλλά εσύ ουρλιάζεις και ξεσκίζεις τις σάρκες σου.

Θυμάμαι κοιτούσα μια εικόνα της Παναγιάς στον απέναντι τοίχο και προσπαθούσα να βγω απ’ το σώμα μου όση ώρα κρατάει αυτό. Δεν ήμουν άνθρωπος πια, δεν ήμουν γυναίκα, κοιταζόμουν και έβλεπα ένα πτώμα να λυώνει. Και η αντίσταση ήρθε από μόνη της, ήρθε από μέσα. Πολλοί αντισταθήκαμε, γίναμε οικογένεια μέσα εκεί και κάποιοι δεν τα κατάφεραν. Από τότε αισθάνομαι να ζω για εκείνους, που θυμίζει τόσο αυτό που είπε ο Γλέζος. Αυτό το λιωμένο σώμα γεννάει.

Ήθελα λοιπόν να σας πω να μην παριστάνετε τους ήρωες, αλλά ούτε και να βουλιάζετε στην απελπισία. Μαζί με το καβούκι σας θα προχωράτε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Σαν σαλιγκάρια. Τα δικά μου σαλιωμένα χνάρια έχουν το πρόσωπο του Αντώνη, της Μαρίας, του Σωτήρη και του Γιώργου. Τα δικά σας κάποια άλλα πρόσωπα. Θα συνεχίσουμε. Σας έχω μπερδέψει λίγο με τις αναρτήσεις μου αυτές τις μέρες. Αλλά δείτε αυτή τη φωτογραφία, δείτε το καβούκι μου. Αυτό το λιωμένο σώμα γεννάει.

Να είστε όλοι υγιείς. Αυτό το λιωμένο σώμα γεννάει.

 

Σημείωμα Επιμυθίου

Με τη Χρύσα συναντηθήκαμε στα τελευταία της Λυκειακά χρόνια, όταν εγώ άρχιζα – νέος τότε – την καριέρα μου σαν φιλόλογος. Λιγομίλητη, αινιγματική μα και και εσωστρεφής. Όπως ήταν αναμενόμενο μπήκε στο Πανεπιστήμιο και θήτευσε στη σχολή θεατρικών σπουδών. Έκτοτε, θήτευσε και στο δραματικό λόγο του θεάτρου με περίσκεψη. Στην πορεία, η ζωή το έφερε πρώτος εγώ να νοσήσω από σκλήρυνση κατά πλάκας, εδώ και 30 περίπου χρόνια. Μετά από κάποια χρόνια, έμαθα πως νόσησε και αυτή από βαρύ καρκίνο. Με δύσκολο προβλέψιμο ποσοστό ίασης.

Η Χρύσα πάλεψε με φλόγα ζωής ανείπωτη. Εξακολουθεί και συμπάσχει πλέον σαν ένα φυσιολογικό και απόλυτα υγιές άτομο, με όσα πάσχουν και τους υπόλοιπους. Είναι τιμή μου που υπήρξα στα πρώτα βήματα δίπλα σε μία γυναίκα που αποδείχθηκε στην πορεία, τόσο γενναία. Και διπλή μου τιμή, που σήμερα με τίμησε, ώστε ο λόγος της να κοσμήσει το διαδικτυακό μου σπίτι.

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply