ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΖΙΑΣ: Πίνουμε το μαύρο γάλα της αυγής…

Γιώργος Κοζίας – Μνήμες Ολοκαυτώματος (ποιήματα)

Πίνουμε το μαύρο γάλα της αυγής…

Γιώργος Κοζίας - Μνήμες Ολοκαυτώματος 
 

Η Συμβίωση 

Τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα 
τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτ 
PAUL CELAN 
Επιστρέφω στο σκοτεινό σπίτι.
Με υποδέχονται στον προθάλαμο.
Η Μαργαρίτα και η Σουλαμίτ.
Κρατάνε μαχαίρια. Ορμάνε.
Νιώθω τα κτυπήματα.
Παραδίδομαι.
Αγαπιόμαστε. Κοιμούνται. Ξυπνάνε.
Πίνουμε το μαύρο γάλα της αυγής…
*Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες, Γιώργος Κοζίας, Στιγμή, 2007 
*Φωτό: Δύο Εβραιοπούλες φιλιούνται στο στόμα μέσα από ένα συρμάτινο φράχτη στο γκέτο του Lodz στην Πολωνία. Φωτογραφία από τον Mendel Grossman, που δολοφονήθηκε στο Ολοκαύτωμα.
Η ανάρτηση δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο του Παναγιώτη Ανδριόπουλου (Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2018) : https://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2018/10/blog-post_19.html

Γιώργος Κοζίας - Μνήμες Ολοκαυτώματος 

Γιώργος Κοζίας – Μνήμες Ολοκαυτώματος (ποιήματα)

ΨΑΛΜΟΣ ΧΙΙΙ

Σκάβανε
Άγιες μέρες, άγιες νύχτες

Έσκαβε ο σαράφης, ο αυλικός
ο θηριοδαμαστής

ανέβαινε η τέφρα

σκάβανε τα μάτια
με σάρκα και οστά

οι σκύλοι των τυμβωρύχων

εν τη απουσία Σου.

Γιώργος Κοζίας «Ζωολογικός κήπος», Αθήνα, Στιγμή 1989

Γιώργος Κοζίας - Μνήμες Ολοκαυτώματος 

Το Εβραϊκό παντοπωλείο

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ἀναζητᾶμε

τὴν Ὀμορφιὰ στιγματισμένη.

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ τὸ Ἄγνωστο

φθονοῦμε καὶ τὸ Μάταιο μᾶς καταδιώκει.

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ ἀγοράζουμε

τοὺς ἀπογοητευμένους ἐραστές.

Εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ Ἀκόρεστοι πάλι

σπαράζουμε τὸ κουφάρι τοῦ ἐπιβήτορά μας.

Εἴμαστε ἐμεῖς τὰ κουταλάκια τῶν πληβείων,

τὰ πασουμάκια καὶ τὰ κομποσκοίνια τῶν ἁγίων.

Εἴμαστε ἐμεῖς οἱ πορσελάνες τῶν μικροαστῶν,

οἱ φιλήσυχοι, οἱ σιωπηλοί, οἱ νοικοκυραῖοι.

Εἴμαστε ἐμεῖς κατεψυγμένα ὁμοιώματα

καὶ κοῦκλες βιολογικὲς μισοτιμῆς.

Εἴμαστε ἐμεῖς ἡ Ἀδηφαγία τῆς ζωῆς.

Εἴμαστε ἐμεῖς ἡ μόνη σας Ἐλπὶς τοῖς μετρητοῖς.

Από το “Πολεμώντας υπό σκιάν”

Κρέμασε το τσεκούρι

Κρέμασε τὸ τσεκούρι

στὸν ἀλαφροΐσκιωτο νεκρό,

στὴν ἀγωνία ποὺ καραδοκεῖ,

στὴν σιωπὴ ποὺ σὲ κατασπαράζει

κι ὅλα θὰ ἔχουν ξεχαστεῖ,

ὅλα θὰ ἔχουν συγχωρεθεῖ,

ἀτίθασα, τρομερά, ἀποτρόπαια.

Κρέμασε τὸ τσεκούρι στὸν ἀέρα.

Μάρτυς μου, ὁ ἐξολοθρευτὴς ἄγγελος

καὶ ἡ πολεμικὴ σάλπιγγα ποὺ ἠχεῖ:

Ἔλα νὰ δεῖς μάτια,

βλέφαρα, χείλια, κομμάτια ἀγάπης.

Ἔλα νὰ δεῖς τὸ ὠμό,

τὸ βίαιο, τὸ ἀβυσσαλέο νὰ ὀργιάζει.

Ἔλα νὰ δεῖς τὸ αἷμα νὰ βελάζει.

Ἔλα νὰ δεῖς τὸν ἐξτρεμιστὴ ἥλιο

τοὺς αἰῶνες νὰ ἀνατινάζει.

Ἔλα νὰ δεῖς τὶς μακρινὲς μοναξιές,

τοὺς ξεχασμένους ἥρωες, τὶς φοβερὲς σημαῖες.

Ἀναρίθμητες οἱ εἰκόνες τῆς μεγάλης θλίψης.

Τίποτε ὅμως δὲν πάει χαμένο.

Ἔλα νὰ δεῖς

ἀπὸ τὰ κόκαλα βγαλμένη τὴν Ἐλπίδα

                              κι ἄδραξε τὸ ἄστρο τῆς αὐγῆς.

Κρέμασε τὸ τσεκούρι στὸ περήφανο πένθος…

Από το “Ελεγεία και Σάτιρες”, Περισπωμένη 2017

 

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

1 Σχόλιο

  1. Pingback: Αιώρηση - από το Α στην τρέλα - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

Leave A Reply