Δον Κιχώτης δράκοι και ανεμόμυλοι

Δον Κιχώτης δράκοι και ανεμόμυλοι

Δον Κιχώτης δράκοι και ανεμόμυλοι

Δον Κιχώτης, δράκοι και ανεμόμυλοι

Δον Κιχώτης, δράκοι και ανεμόμυλοιΔον Κιχώτης δράκοι και ανεμόμυλοι ένα δώρο που έφτασε την κατάλληλη στιγμή. Όπως συνηθίζουν, εξάλλου, τα σπάνια δώρα! Θαρρείς και αφουγκράζονται τον παλμό της καρδιάς. Συλλαμβάνοντας ακόμη και υπέρηχους, που εσύ ούτε καν τούς έχεις ψυχανεμιστεί.

Λες και ιχνηλατούν όσα, ήδη, έχεις μολογήσει, ή όσα κρατάς κρυφά κι ανομολόγητα, για όλες τις αναπάντητες ερωτήσεις, που σε ορίζουν από τον πρώτο, κιόλας, σταθμό της διαδρομής. «Ποιος είμαι και πού πάω; Ποιος είναι τάχατες ο σωστός, ο δίκαιος, ο λογικός, ο επαναστάτης, ο αποδεκτός στα μάτια του κόσμου; Ποιοι είναι, εν τέλει, οι ανεμόμυλοι και ποιοι οι ανεμύμυαλοι;»

Αυτή τη φορά, όμως, ο αντίλαλος των ίδιων αρχέγονων αποριών ανακυκλώνονταν μπροστά μου, βασανιστικός. «Τόσο ακατόρθωτη κατάντησε πια η αγάπη; Τόσο απλησίαστη, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη; Τόσο ανέφικτη, η ανθρωπιά; Και εσύ, πώς το αντέχεις να ζεις από συνήθεια ή, έστω, από ανάγκη; Να σού αρκεί ο ρόλος του ληξίαρχου των αισθημάτων. Ν’ ανέχεσαι, δήθεν, που οι καρδιές κατάντησαν μίζερες και αφυδατωμένες. Να υποφέρεις παθητικά, που ατρόφησε η σπίθα του έρωτα. Που φυτοζωεί πλέον το καρδιοχτύπι εκείνο, που σου μούδιαζε την ανάσα και πυράκτωνε τα δευτερόλεπτα.

Δον Κιχώτης, δράκοι και ανεμόμυλοι

Μέχρις ότου η «απάντηση» ήρθε εικονογραφημένη, σ’ ένα απίθανο κόμικ. Όπως θα ’θελε κι ένας έφηβος. Και να, που ο παιδικός σου ήρωας – ίδιος, κι απαράλλαχτος, όπως παλιά – ήταν και πάλι εκεί. Ψηλόλιγνος, αγέρωχος, ξερακιανός, με στραπατσαρισμένη την πανοπλία του, και τον αγαπημένο του Ροσινάντε, γερασμένο και ψωριάρικο… Ο αιώνιος πρωταγωνιστής της νεότητας, και των αδικαίωτων ονείρων. Ο καταδεκτικός προστάτης των αδύναμων και των αδικημένων. Ο Ιδαλγός, που σε τίποτε δεν έμοιασε στους ξιπασμένους άρχοντες τούτου του κόσμου. Ο μόνος ιππότης, που είχε το θάρρος και τη φρόνηση, για να φωνάξει. «Ν’ αλλάξεις τον κόσμο, φίλε Σάντσο, δεν είναι ούτε τρέλα, ούτε ουτοπία. Είναι δικαιοσύνη!».

Έκλεισες πίσω την πόρτα. Πήρες το δώρο στις χούφτες κι ένα παράπονο κύλησε μέσα σου. «Κανείς δεν κατάλαβε, γέροντά μου, ποιά τέρατα κυνήγησες, τότε. Σε είπαμε, βλέπεις, «τρελό», γιατί δε χωρέσαμε τα πολλαπλά είδωλα της ζωής. Σε κλείσαμε στις φυλακές και τα τρελάδικα, γιατί μάς σόκαρε το διαφορετικό, το «άλλο». Σε χλευάσαμε σαν «ονειροπόλο και αιθεροβάμονα», γιατί εξοικειωθήκαμε στο λίγο. Σε λοιδορήσαμε πως ζεις παρέα με τα ξωτικά. Πως κυνηγάς δράκους φανταστικούς και μάγους ανύπαρκτους, ενώ εμείς τούς θρέψαμε και τούς σπιτώσαμε πρώτοι.

Κι ύστερα, συμβιβαστήκαμε με το άδικο, όταν ανεχτήκαμε την καθημερινή πολιορκία του. Βαρεθήκαμε τους φίλους, όταν μάς εξάντλησε η μιζέρια. Ξεχάσαμε τον έρωτα, όταν η Δουλτσινέα μας έκανε ρυτίδες. Παγώσανε τα «σ’ αγαπώ», όταν μουδιάσανε οι αγκαλιές. Όταν πάψαμε ν’ ακούμε, και να γελάμε ανυπόκριτα. Όταν σταματήσαμε να κοιτάμε στα μάτια, τα παιδιά μας. Βαρύνανε, Δον, τα βήματα, απ’ τη συνήθεια. Φτώχυνε ο χρόνος και το παρόν.

Απ’ ό,τι φαίνεται, λοιπόν, στη διάρκεια τήν πατήσαμε, καλέ μου Δον… Κλατάραμε, προτού καν φουσκώσουμε τα λάστιχα. Φρενάραμε πάνω στην ωραιότερη στροφή! Κρίμα, αλλά συνέβη. Εξάλλου, απ’ όλους τους σπόρους που μάς μοίρασες, ξεχάσαμε και παραβλέψαμε το σπουδαιότερο. Γιατί ελάχιστοι γνωρίζουν, κι ακόμα λιγότεροι κατέχουν σε βάθος πως ολόκληρο τον κόσμο σου, τον έχτισες πάνω στα βιβλία, που διάβασες κι αγάπησες. Κάπως έτσι, σ’ έθρεψε και ο πατέρας σου, ο Θερβάντες. Ο μύθος σου να μπολιαστεί με σελίδες ηρωικών ιστοριών. Και μόνον έτσι, η φτερωτή σου φαντασία χώρεσε κι άντεξε το ταξίδι.

Δον Κιχώτης Νταλί (1946)

Όπως περίπου διαισθάνομαι πως πρέπει και εμείς ν’ αρχίσουμε. Γράφοντας ξανά , «με λογισμό και μ’ όνειρο», το βιβλίο της δικιάς μας καλοκαιρινής νύχτας.

Δον Κιχώτης Νταλί (1946)

Δον Κιχώτης Νταλί (1946)

Μιγκέλ ντε Θερβάντες – «Η τρέλα και η λογική» – απόσπασμα

Καρράσκο: «Αν εσύ είσαι τρελλός, εγώ δε θα σ΄αφήσω να τρελάνεις κι εμάς. Τη ζωή πρέπει να τη βλέπουμε όπως είναι πραγματικά.»

Θερβάντες: «Όπως πραγματικά είναι…

Ξέρεις πόσα χρόνια περιπλανιέμαι στην πραγματικότητά σας

Ξέρεις πόσες φορές έχω δει τη ζωή όπως είναι πραγματικά;

Τόσες όσες δεν μπορείς να φανταστείς.

Πόνος, εξαθλίωση, πείνα και απίστευτη σκληρότητα.

Είδα ανθρώπους να ταπεινώνονται τόσο, που να αναρωτιούνται γιατί γεννήθηκαν.

Είδα φίλους μου να πεθαίνουν μέσα στην απελπισία.

Ξέρεις τι έβλεπα στο βλέμμα τους την τελευταία τους στιγμή; Σύγχυση.

Μια τεράστια απορία πλανιόταν στα μάτια τος. Γιατί;

Δεν νομίζω ότι ρωτούσαν γιατί πεθαίνουν, αλλά γιατί έχουν ζήσει…

Όταν η ίδια η ζωή είναι τόσο παράλογη, ποιός μπορεί να πει τι είναι τρέλα και τι είναι λογική;

Ίσως τρέλα μπορεί να είναι, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας.

Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την «πραγματικότητα».

Ίσως αυτό να είναι τρέλα. Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια. 

Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα.

Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.»

Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα, “Δον Κιχώτης”

El ingenioso hidalgo Don Qvixote de la Mancha

Posted on

«…Ίσως τρέλα μπορεί να είναι, το να εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας. Να γινόμαστε πρακτικοί, νομίζοντας ότι μπορούμε να δούμε την «πραγματικότητα». Ίσως αυτό να είναι τρέλα. Να ψάχνουμε θησαυρούς εκεί που σωρεύονται σκουπίδια. Ίσως η πολλή λογική να είναι τρέλα. Και τι μεγαλύτερη τρέλα απ’ όλες, να βλέπεις τη ζωή όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.»

[Don Miguel de Cervantes y Saavedra, Δον Κιχώτης-απόσπασμα || S. Dali, Don Quixote ]

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

3 Σχόλια

  1. Pingback: Ανεμόμυλοι ή ανεμόμυαλοι; - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

  2. Pingback: Να γυρίσω σπίτι - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού | Ανθρώπινος βίος

  3. Pingback: Να γυρίσω σπίτι μου - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

Leave A Reply