Είσαι στους ελεύθερους ή στους πολιορκημένους

Είσαι στους ελεύθερους ή στους πολιορκημένουςΔημογιάννης Γιάννης Τριανταφύλλου Αλίνα

Δύο αγεφύρωτες, θα λέγαμε, λέξεις. Δύο ανθρώπινες πνοές που συναντήθηκαν και σαρκώθηκαν στα σπλάχνα ενός ανείπωτου αγώνα. Δύο σημασίες, που θα μπορούσαν να χωρέσουν αυθύπαρκτη, την ανθρώπινη Οδύσσεια. Να συναιρέσουν την εναγώνια σύγκρουση ζωής και θανάτου. Να συμπυκνώσουν την αρχέγονη αντίθεση ανάμεσα στην αλήθεια και την πλάνη. Γιατί πίσω από αυτό το αρχέγονο δίπολο, αποκαλύπτεται το ανυπέρβλητο ανθρώπινο μυστήριο: η ζωή να σε πολιορκεί ανελέητα, η μάχη να είναι εκ των προτέρων χαμένη, αλλά εσύ να συνεχίζεις να αγωνίζεσαι για τη λευτεριά και την αξιοπρέπειά σου. Τουλάχιστον στην ψυχή και τη συνείδηση. Είσαι στους ελεύθερους ή στους πολιορκημένους.

Η εικόνα φαντάζει απαράμιλλη. Τα ερωτήματα ανακυκλώνονται βασανιστικά, καθώς παραμένουν μετέωρα, αναπάντητα. Με τι κουράγιο η ψυχή θα μπορέσει να ορθώσει το ανάστημά της. Ν’ αντέξει τον κλοιό μίας ανελέητης πολιορκίας. Να δώσει την ύστατη μάχη. Να υπομένει μέχρι κι αυτή την Άνοιξη της ωραιότητας, ή απλά, την ωραιότητα της τελευταίας Άνοιξης.

Ο θάνατος προβάλλει αναπότρεπτος. Οι ελάχιστοι υπερασπιστές, όσοι πια ξέμειναν στο δύσμοιρο Αλωνάκι, δεν τρέφουν την παραμικρή ελπίδα Λύτρωσης. Θαρρείς μέχρι και η φύση ενδύεται την ανυπέρβλητη ομορφιά της, καθιστώντας ανυπόφορο τον «Πειρασμό» του στερνού μαρτυρίου:

«Γλυκειά η ζωή και ο θάνατος μαυρίλα»

200 χρόνια από τους Ελεύθερους πολιορκημένους, ο αντίλαλος του Σολωμού εξακολουθεί να ιστορεί το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Γιατί για έναν Ρομαντικό ποιητή, ο άνθρωπος, από την ίδια την οντολογική του υπόσταση, φαίνεται εγκλωβισμένος σ’ ένα παιχνίδι, όπου η «τράπουλα» μοιάζει εξ αρχής σημαδεμένη. Με σώμα φθαρτό και ψυχή αιμορραγούσα. Είσαι στους ελεύθερους ή στους πολιορκημένους.

Η αυλαία σε λίγο πέφτει. Οι ελεύθεροι παραδίδονται στη θυσία τους, αλλά οι πολιορκημένοι ομολογούν: «Όποιος πεθαίνει σήμερα, χίλιες φορές πεθαίνει».

Και τότε, το μυστήριο της υπέρβασης σαρκώνεται. Γιατί, εν τέλει, η Έξοδος των Ελεύθερων πολιορκημένων ήταν η μόνη ανθρώπινη κατάφαση της Άνοιξης. Η μοναδική δικαίωση ενός ονείρου, που τελικά δεν ξέρουμε αν και από ποιους προδόθηκε. Είσαι στους ελεύθερους ή στους πολιορκημένους

Σημείωμα ενθέτου στην εφημερίδα Πελοπόννησος

Με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική επανάσταση, η εφημερίδα Πελοπόννησος εξέδωσε ένα ένθετο αφιερωμένο στο Διονύσιο Σολωμό, Τον εθνικό μας ποιητή που αποδεικνύεται επίκαιρος όσο ποτέ.

Σε μία εμβληματική του αποστροφή, ο Οδυσσέας Ελύτης έλεγε διόλου τυχαία: “Όπου σας εύρει το κακό, όπου θολώνει ο νους σας μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη”.

Η επιλογή του Διονυσίου Σολωμού στο επετειακό ένθετο της Πελοποννήσου είναι αυτονόητη, αλλά όχι δεδομένη. Και τούτο, γιατί  είναι αμφίβολο αν και κατά πόσο χωρέσαμε τελικά το λόγο αυτού του ποιητή. Την αγωνία του για τον εθνικό διχασμό. Τα οράματά του για την εξαίσια δημοκρατία των ιδεών. Την αγάπη του για τη γλώσσα.

Τα κείμενα αυτού του ενθέτου επιχειρούν να αναστοχαστούν απλά και μόνο, πάνω στη Σολωμική παρακαταθήκη. Ώστε ο λόγος του εθνικού ποιητή να ηχήσει και πάλι, «με λογισμό και μ’ όνειρο».

Οι συντάκτες
Δημογιάννης Γ. Ιωάννης
Τρινταφύλλου Ν. Αλίνα
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply