Ενώπιος ενωπίω, μία δύσκολη σχέσηΕνώπιος ενωπίω, μια δύσκολη σχέση

Δημήτρης Δεριζιώτης

Οι συνθήκες διαβίωσης των ημερών της εποχής μας, αυτές της απομόνωσης, της μη μεταδοτικότητας και του σεβασμού του δημόσιου χώρου, έφεραν στο μυαλό μου διάφορα αναγνώσματα. Όπως την «Κλίμακα» του Αγ. Ιωάννου του Σιναίτου, το «Η αιωνιότητα και ο χρόνος» του Στέλιου Ράμφου, το «Περί της τετραπλής ρίζας του αποχρώντος λόγου» του Αρθρούρου Σοπενχάουερ. Αυτά τα αναγνώσματα  μπερδεύτηκαν με τα κείμενα και τις ανακοινώσεις του διαδικτύου για αυτά που ζούμε και δημιούργησαν έναν εσωτερικό κόμπο. Προσπαθώντας να τον λύσω, προέκυψε το «Ενώπιος ενωπίω, μια δύσκολη σχέση». Ενώπιος ενωπίω, μία δύσκολη σχέση.

Ενώπιος ενωπίω, μία δύσκολη σχέση

Ενώπιος ενωπίω, μια δύσκολη σχέση

Νύχτα εαρινή

μια μέρα πριν το τρίτο χαίρε

του χρόνου μονάχος διαβάτης

σε χώρο δικό μου

συνάντησα τον εαυτό μου

τον άλλο εμένα

 

Μόνοι μας εμείς οι δύο

σ΄ ένα δωμάτιο κλεισμένοι

ενώπιος ενωπίω

δεν νοιώθουμε χαμένοι

 

Χωρίς τελετουργίες πίστης

χωρίς μυστήρια παράδοσης

τον χρόνο πλουτίζουμε

με μεγάλες στιγμές

 

Αρχίζω να μαθαίνω την απόσταση

μα πόσο κοντά είναι το μέσα μου

μια κι εκεί έξω το ‘χα ξεχάσει

 

Αρχίζει να μαθαίνει τα όρια

μα πόση ενέργεια έχει το παρόν

μια και ‘δω μέσα η σκέψη πλεονάζει

 

Ξανακτίζουμε το συναίσθημα

δίνοντάς του νέα μορφή

μορφή για τον άγνωστο

 

Σκοτώσαμε το εγώ

αυτό που μας χωρίζει

νοιώθουμε ταπεινοί

ο χρόνος τώρα αρχίζει

Ενώπιος ενωπίω, μία δύσκολη σχέση.

Δεν δραπετεύουμε πια στην αιωνιότητα

πιστεύουμε στον τώρα χρόνο

δεν μας νοιάζει το καλύτερο

μας ταιριάζει το ανώτερο

Ενώπιος ενωπίω, μία δύσκολη σχέση.

Ο χρόνος γλίστρησε μέσα μας

έσταξε στην ψυχή μας θεία κοινωνία

ημέρεψαν τα όνειρά μας

 

Δημήτριος Γ. Δεριζιώτης
Διπλ. Μηχανολόγος Ε.Μ.Π.

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply