Ημέρα ακούσιου εγκλεισμού 111

Ημέρα ακούσιου εγκλεισμού 111

Ο Οδυσσέας κυκλοφορεί σ’ ένα δωμάτιο.

Στο πρόσωπό του διαγράφεται μία ένταση και μία αίσθηση αγωνίας. Οι ρυτίδες είναι πια πιο βαθιές στο πρόσωπό του. Υπάρχει μία κούραση στην έκφραση των ματιών. Μία κόπωση λες και έχει ξημερώσει μετά από ξενύχτι, και αναγκάστηκε να ξυπνήσει νωρίς, δίχως να προλάβει να ξεκουραστεί. Έχει αφήσει μούσια, εδώ και πολλές μέρες (για πρώτη φορά!). Στο παρουσιαστικό ταιριάζει σε κάποιον κουρασμένο μεσήλικα, που ανακαλεί τις νεανικές αναμνήσεις, σαν κάτι πολύ μακρινό. Ημέρα ακούσιου εγκλεισμού 111. Το έβλεπε αλλά αδιαφορούσε.

Στρίβει συχνά τσιγάρα, πίνει 3 τουλάχιστον καφέδες, για να ανακτήσει τη ζωτικότητά του. Κυρίως όμως περνά άπειρες ώρες, μπροστά στον υπολογιστή του, σε κατάσταση απομόνωσης, που θυμίζει ιδιόμορφο αυτισμό. Η απορρόφησή του από τους υπολογιστές είναι τόσο έντονη, που ακόμη και όταν συνομιλεί με άλλους, στην ουσία τους αγνοεί. Μέχρι και στην ούρησή του καταπιέζεται, αφού προτιμά να μένει μπροστά στην οθόνη του pc, αγνοώντας την ενοχλητική ένταση της επιτακτικής ούρησης, που συχνά τον ταλαιπωρεί.

Συνήθως δείχνει πρόσχαρος, όταν επικοινωνεί μέσω skype.

Μονίμως, βέβαια, νιώθει να διαμεσολαβεί ένα κενό ανάμεσα στις λέξεις και τα νοήματα. Γι’ αυτό και ετούτο το κενό, τον κάνει να νιώθει μία δυσφορία, ένα καταδυναστευτικό βάρος, που απορρέει από την αβίωτη σημασία κυρίως κάποιων λέξεων, που ηχούν περισσότερο σαν θεωρητικές θέσεις και όχι σαν κατασταλαγμένες αλήθειες. Η υπερένταση, η αμηχανία του να γεφυρώσει το κενό ανάμεσα στα όσα λέει και πιστεύει, γίνεται αισθητή και σε όσους συναναστρέφεται, κυρίως όταν αυτοί διακρίνουν πως μιλάει γρήγορα, θέλοντας να κερδίσει τις εντυπώσεις τους. Ημέρα ακούσιου εγκλεισμού 111.

Ο Οδυσσέας δε δείχνει να μοιάζει με έναν σφριγηλό μεσήλικα, μολονότι ενδιαφέρεται να διατηρεί το νεανικό του σφρίγος. Βγαίνει σπάνια έξω τα βράδυα, έχει σταματήσει προ πολλού να χορεύει, συνήθως καπνίζει ακόμη κι αν του μουδιάσουν τα πόδια από τη νικοτίνη, και ο τόνος της φωνής του είναι επί το πλείστον υποτονικός. Όσον αφορά τις γυναίκες που τον περιτριγυρίζουν, μία αφανέρωτη επιθυμία νιώθει να τον κυριεύει, χωρίς πάντως να υπάρχει εκτόνωση μέσα από μία φυσιολογική έκφραση.

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply