Η ανάβαση μου - μόνη και τελευταίαΗ ανάβαση μου – μόνη και τελευταία

Στην αγαπημένη μου Αλίνα

Την βλέπεις την φωτογραφία. Είμαι σίγουρος πως σου προκαλεί κάτι σαν ιερό δέος. Φαντάσου την, τώρα, χιονισμένη πέρα ως πέρα. Σαν ένα τεράστιο χιονοδρόμιο. Και εσύ να την διασχίζεις, μαζί μ’ έναν συμφοιτητή σου. Γι’ αυτή την ανάβαση, λοιπόν, θα σου πω. Γιατί αυτή ήταν η ανάβασή μου – μόνη και τελευταία της ζωής μου. Η ανάβαση μου – μόνη και τελευταία.

Ήμουν τότε 3ετής φοιτητής Φιλολογίας, στα Γιάννενα. Υγιής και ανυποψίαστος για όσα θα μου χτυπούσαν την πόρτα. Για όσα σύννεφα θα ρίζωναν για τα επόμενα 30 χρόνια. Μετά από 3 μόλις χρόνια…

Η πρόταση ήταν πολύ δελεαστική, αν και μου προκάλεσε κάποιο δισταγμό. Ήταν, βλέπεις, που μιλούσε μέσα μου ο άνθρωπος της πόλης και αυτός ξέρει μία χαρά να σε φοβίζει. Κι όμως, “Είπα θα πάω”, όπως λέει κι ο Μικρός Ναυτίλος. “Τώρα. Μ’ ό,τι να’ ναι: το σάκο μου τον ταξιδιωτικό στον ώμο. Στην τσέπη μου έναν Οδηγό. Τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Αστράκα

Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι.”

Και όντως, πήγα. Μαζί μ’ έναν φίλο, έμπειρο ορειβάτη. Φυγή με τις μηχανές. Γενάρη μήνα, καταχείμωνο, απόδραση στο Πάπιγκο. Αποφασισμένοι ν’ ανέβουμε στο καταφύγιο της χιονισμένης Αστράκας.
Ήταν μία ανάβαση που κράτησε 6, 7 ώρες, στο φρεσκοπατημένο χιόνι. Ξεκινήσαμε μεσημεράκι, για να καταλήξουμε βράδυ, στο κλειστό καταφύγιο της Αστράκας. Νομίζω, σε ύψος 2000, περίπου. Εκεί, κατασκηνώσαμε έξω από το καταφύγιο, στην ύπαιθρο. Κατάκοποι, σ’ ένα μαγευτικό χιονισμένο τοπίο. Κάτω από έναν έναστρο ουρανό που φάνταζε τόσο κοντινός στις σκηνές μας.

Την επόμενη, όταν ξυπνήσαμε, βγήκαμε έξω από τη σκηνή και αντικρίσαμε το μεγαλείο αυτών των εικόνων. Τόσο πρωτόγνωρων για κάποιον άνθρωπο της πόλης σαν και του λόγου μου. Να βλέπεις ολούθε τριγύρω ένα χιονισμένο τοπίο, που ακτινοβολούσε σαν ροζ τριαντάφυλλο από την ανατολή του Ήλιου.
Μία μέρα μετά, πήγαμε και στην περιβόητη Δρακόλιμνη. Ήταν ένα φυσικό παγοδρόμιο. Η Δρακόλιμνη περιβάλλεται, όπως διακρίνεις, από ορεινούς όγκους. Ιδίως το χειμώνα, επομένως, μοιάζει περισσότερο με τον πάτο μίας λεκάνης. Η ανάβαση μου – μόνη και τελευταία.

Φαντάσου, λοιπόν, εκεί που περπατάς αμέριμνος πάνω στην παγωμένη λίμνη, τα σύννεφα να κινούνται με ταχύτητα κατακλυσμού. Σε προσπερνούν ακαριαία, και εντελώς αναπάντεχα για το φτωχό σου μυαλό, σκεπάζουν τον πάτο της εύθραστης επιφάνειας. Τότε εσύ, περιδεής, κοιτάς τον κλειστό ουρανό. Τις δύο μαύρες Συμπληγάδες, όπως λέει και ο ποιητής. Εσύ, ένας ανυπεράσπιστος άνθρωπος, κάτω από το νεφελώδες στερέωμα. Μόνος, εγκλωβισμένος, θαρρείς, παγιδευμένος.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Αστράκα

Είναι η στιγμή, που αισθάνεσαι μηδαμινός, ασήμαντος, ανήμπορος. Σαν να καθηλώθηκες στο πάτο αυτής της λεκάνης – την ώρα που τα σύννεφα σε προσπερνούν, στο δικό τους αέναο πέρασμα.
Δεν σου περισσεύει τίποτε άλλο. Τα βλέπεις να διαπερνούν την ανάσα σου, την ύπαρξή σου. Το σώμα. Τα μάτια σου.
Μονάχα μία σκέψη μετεωρίζεται στο ανεπαρκές μυαλό σου:
“Εγώ, ο ανυποψίαστος άνθρωπος του πολιτισμού.”
Πρώτη ίσως φορά, σε κυριεύουν πρωτόγνωρα συναισθήματα.
Ιερό δέος και φόβος.
Κυρίως, γι’ αυτό το ασήμαντο και θρασύ πλάσμα που είσαι.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες ΑστράκαΜετά από δύο χρόνια, μόλις, νόσησα από σκλήρυνση κατά πλάκας.
Από τότε, όμως, όλα αυτά τα χρόνια, δε σταμάτησα ποτέ ν’ ανακαλώ ετούτο το ανέβασμα. Και κάθε φορά, μονολογώ πάντα την ίδια κουβέντα:
“Μη νομίζεις πως υπάρχουν πολλοί που αξιώθηκαν να ζήσουν ένα παρόμοιο θαύμα. Τουλάχιστον εσύ το κατάφερες.”

Γιάννης Δημογιάννης

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply