Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό

Για πλάκα…” χιουμοριστικές εικόνες που σατιρίζουν τον κορονοϊό …

Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό

του Σάββα Αντωνιάδη *

Οι μέρες που ζούσαμε κάποτε μάλλον έχουν γίνει παρελθόν. Η νέα πραγματικότητα μάς αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι κάτι πολύ ρευστό. Πόσο αστεία όμως αυτή η ανθρώπινη επινόηση και εμμονή, να ζούμε με αναμνήσεις! Πόσο ανώφελο να αναμοχλεύεις τα περασμένα για να μπορέσεις να αντέξεις την πραγματικότητα!

Η ζωή πήρε στροφή. Να φωνάξει «φτου, ξελευτερία», όπως κάποτε στα παιδικά παιχνίδια και να ξεχυθεί στους δρόμους; Καθόλου συνετή αντίδραση. Παρότι οι δρόμοι είναι σε ιδανική κατάσταση. Ειδικά τις απογευματινές ώρες. Οι άνθρωποι κλεισμένοι μέσα. Ώρα να απελευθερωθούν κι οι δρόμοι στα δικά τους ταξίδια. Χωρίς να τους πατά κανείς! Ώρα να απελευθερωθούν οι θάλασσες, τα ποτάμια ,οι λίμνες, να ρέουν αβίαστα ανενόχλητα!

Σκέφτομαι, νομίζω, με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν. Η διασπορά του φόβου είναι η πιο ισχυρή και αποτελεσματική διαχείριση πληθυσμών από αυτήν την έλευση της επιδημίας. Προστατεύεσαι για να μην αρρωστήσεις! Και πρέπει να είσαι και συνετός πολίτης. Προστατεύοντας τον εαυτό σου, προστατεύεις και τον πλησίον σου. Μάλιστα! Τι έγινε; Γίναμε όλοι καλοί Χριστιανοί; «Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν»;

Η επιδημία του βλέπω μονάχα την πάρτη μου

Πολύ χλωμό το βλέπω… Δεν είδα πολλούς να αναρωτιούνται για τους άλλους. Η επιδημία τού παλεύω για την πάρτη μου. Έτσι θα έπρεπε να ονομαστεί η εποχή που ζούμε. Γιατί αλλιώς, δεν θα έβλεπες την τρέλα στο μάτι του συνανθρώπου μας στο σούπερ όταν στην ερώτησή του προσπαθούσες να δείξεις το προϊόν στο ράφι και τολμούσες να πλησιάσεις πέραν των δύο μέτρων, ή όταν προσπαθούσες και εσύ να αγοράσεις κάτι και ο μπροστινός σου δεν άφηνε ούτε ένα στο ράφι …

Εντυπωσιάζει γκράφιτι 16χρονου σε ταράτσα της Αθήνας - Usay.gr

Εντυπωσιάζει γκράφιτι 16χρονου σε ταράτσα της Αθήνας – Usay.gr

Πολλές φορές, μέσα σε αυτές τις πολλές ώρες παραμονής στο σπίτι, αισθάνθηκα να μην αντέχω άλλο. Όχι γιατί στο παρελθόν υπήρξα ιδιαίτερα ενεργά κοινωνικό άτομο. Βάλε λίγο και το προχωρημένο της ηλικίας έχω περάσει τα πενήντα , συν τις προσωπικές ιδιαιτερότητες, αυτές που καθορίζουν τη στάση και τη ματιά, δεν ήταν κάτι τόσο διαφορετικό από αυτό που ζούσα πριν την επιταγή «Μένουμε σπίτι».

Όσο κι αν προσπαθήσω να σκεφτώ πώς θα μοιάζει η ζωή μετά τη λήξη της επιβολής μέτρων, δεν τα καταφέρνω. Ούτε και η δημιουργική μου φαντασία μπορεί. Ούτε κανενός άλλου νομίζω. Μέρα με τη μέρα φτάσαμε να κοιτάμε τη ζωή. Όταν σε έναν άνθρωπο κόβεις την δύναμη να ελπίζει παράλληλα με την αύξηση του αισθήματος του φόβου, τον έχεις τελειώσει!

Λοιπόν, τις προάλλες, είδα μια υπέροχη φωτογραφία του τόπου καταγωγής μου. Τραβηγμένη από την αδελφή μου λίγο πριν δύσει ο ήλιος, μια καταπράσινη βουνοπλαγιά, παραδομένη στην άνοιξη και στα χέρια του δημιουργού της. Και σκέφτηκα πως η ζωή είχε κι έχει την αξία της. Εκεί ήταν και είναι.. Εμείς ενδίδουμε. Εμείς ξεχνάμε. Εμείς απελπιζόμαστε. Η ζωή είναι εκεί. Και προχωράει το δρόμο της. Και όπως λέει ο αγαπημένος μου συγγραφέας Ν.Καζαντζάκης «Η ευτυχία είναι απλή, και πιο συνηθισμένη απ΄οτι θαρρούμε. Είναι τόσο απλή και τόσο φτωχοντυμένη κι αθόρυβη, που περνά από μπροστά μας και την σκουντούμε και δεν την προσέχουμε». Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό. Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό. Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό. Η διασπορά του φόβου στον κορονοϊό.

Ο Σάββας Αντωνιάδης είναι προπτυχιακός στο τμήμα της Δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Μακεδονίας
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply