Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια

Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια

 Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια
Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια

Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια είναι οικεία παράσταση σε μια παραδοσιακή κοινωνία σαν και τη δική μας. Τουλάχιστον στους περισσότερους από εμάς. Όπως καταλαβαίνετε, ως ψυχολόγος ψυχοθεραπευτής που βλέπει τους θεραπευόμενους μέσα από την συστημική υπαρξιακή οπτική, αναρωτιέμαι για όλα αυτά που συχνά οι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητα και δεδομένα…

Ακούω συχνά στην αίθουσα των ψυχοθεραπευτικών συνεδριών: « είμαστε μια πολύ δεμένη οικογένεια…».

Εννοώντας έχουμε μια «πολύ καλή» οικογένεια. Η υπενθύμιση: «Είμαστε πολύ δεμένη οικογένεια» κρύβει την διευκρίνιση-απειλή:

«Κανένας από αυτή την οικογένεια δεν είναι έτοιμος – ώριμος να αποχωριστεί κανέναν». Όσο πιο αδύναμα καθιστούν οι γονείς τα μικρότερα ηλικιακά μέλη της οικογένειας, τόσο πιο «δεμένη» και «καλή», την αντιλαμβάνονται.

Στην σημερινή Ελλάδα, οι γονείς της «καλής» οικογένειας διατηρούν τρόπους εκπαίδευσης και συμπεριφοράς που ευνουχίζουν την συναισθηματική ωριμότητα των παιδιών. Μέσα στο πλαίσιο της υπερβολικής προστασίας και προσφοράς, αρνούνται να τα αφήσουν να εξελιχθούν και να αναλάβουν τον εαυτό τους.

Η αυτονόμηση αποκλείεται ως δυνατότητα.

Γεμάτη η Ελλάδα από «δεμένες» οικογένειες. Από «παιδιά» 20, 30, 40, 50 και άνω χρονών. Ενήλικους που συμβιώνουν συναισθηματικά και κυριολεκτικά. Ζώντας σε κάποιο διαμέρισμα της ίδιας, ιδιόκτητης πολυκατοικίας. Συνήθως έχοντας για κάτοχο την οικογένεια καταγωγής τους.

«Παιδιά» που αρνούνται να σχετισθούν αυθεντικά με τους γονείς τους. Ως επί το πλείστον επιλέγοντας την υποκριτική δοσοληψία υλικών αγαθών, ως προκάλυμμα της σιωπηλής & άρρητης συμφωνίας του αμοιβαίου ψυχικού βολέματος.

Νέοι που αρνούνται να γίνουν υγιείς ενήλικες. Προτάσσοντας, δήθεν, την οικεία ενοχή. Μήπως με την διεκδίκηση της ελευθερίας τους βλάψουν τους «καλούς» τους γονείς. Αυτό συχνά προβάλλουν ως άλλοθι και προκάλυμμα φόβου.

Συνήθως, προέχουν αξιολογικά οι ανάγκες της Ελληνίδας μητέρας. Είθισται να μην καλύπτονται από την συναισθηματική παρουσία του πατέρα – συζύγου.

«Μας έχει ανάγκη βλέπεις. Μας λατρεύει το παιδί. Δεν θέλει να φύγει από κοντά μας».Οι μητέρες αρνούμενες να εγκαταλειφθούν από το παιδί, επειδή το επιλέγουν ως συναισθηματικό σύντροφο, προβάλλουν σε κείνο την δική τους υποσυνείδητη –ή ενσυνείδητη- επιθυμία. Την θεωρούν ως ανάγκη του παιδιού, ενώ το δικό τους αίτημα το βαφτίζουν «αγάπη»:

Πώς όμως ένα παιδί που έμαθε να επιλέγει ως «φίλο» τον πατέρα ή την μητέρα του μπορεί να αποφασίσει να αποχτήσει εραστή και σύντροφο όταν έρθει η εποχή γι’ αυτό;…

Έτσι, τα παιδιά επιλέγουν να συμβιώνουν με τους γονείς, κυριολεκτικά ή συναισθηματικά, μέχρι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες. Ακόμα κι όταν αποκτούν σύζυγο, σχεδόν ποτέ δεν απεκδύονται της συναισθηματικής τους εξάρτησης. Δεν αποδεσμεύονται από την οικογένεια της καταγωγής τους, ώστε να επενδύσουν στην καινούργια.

Μέσα από την ανεπίγνωστή τους προσπάθεια να βιώσουν συναισθηματικά την ασφάλεια της αγάπης, οι γονείς διεκδικούν από τα παιδιά τους να γίνουν «σύντροφοι» του πατέρα ή της μητέρας. «Θεραπευτές» της οικογένειας «Αποδιοπομπαίοι τράγοι» της, ή ακόμη καλούνται να βάλουν σε τάξη την «οικογενειακή αταξία».

Η περιβόητη δεμένη Ελληνική οικογένεια

απόλυτη ταύτιση

Ανώριμοι δηλαδή συναισθηματικά γονείς ψάχνουν ενήλικους – αλλά συναισθηματικά παιδιά- για να τους «νταντέψουν».

Με τον παραπάνω τρόπο, δυστυχισμένοι και ανώριμοι γονείς κατασκευάζουν δυστυχισμένα και ανώριμα παιδιά. Αυτά με την σειρά τους, -αν δεν σπάσουν την αλυσίδα- αναπαράγουν με τα δικά τους παιδιά τον κύκλο του εγκλεισμού στην ανωριμότητα.

Υπάρχει βλέπετε ο κίνδυνος να ωριμάσουν ψυχικά –αμφότεροι- όταν οι νέοι αποφασίσουν να αποκαθηλώσουν τους εξιδανικευμένους γονείς τους. Τότε, μαζί με τους «απυρόβλητους» γονείς τους, την αντίστοιχη θέση έχει μέσα τους η παιδική τους ηλικία. Και αυτό, διότι εκλαμβάνεται ως άπαρτο φρούριο αέναης και ακατάρριπτης ανεμελιάς – ανωριμότητας.

Γονείς που πνιγμένοι, από πάντα, πριν καν γίνουν γονείς, μέσα στην ανεπίγνωστή τους υπαρξιακή ραθυμία και αδιέξοδο, αδυνατούν να τοποθετηθούν αυτόνομα στην προσωπική τους ζωή αναλαμβάνοντας την ευθύνη της ψυχικής τους τεμπελιάς κι απραξίας, της φοβικής τους στάσης απέναντι στην ατομική τους ζωή κι ελευθερία.

Μεταθέτουν ασυνείδητα την –πολύ πιο επώδυνη- διαδικασία αναζήτησης προσωπικού νοήματος στην υποκατάστατη ανάγκη για υπερ-έλεγχο των δεκτικών παιδιών τους.

Γονείς –και παιδιά- που αρνούμενοι να μεγαλώσουν, τελικά αποποιούνται το δυναμικό τους που η ψυχή τους, στην υγιή της κατάσταση, τους επιτάσσει:

Οι γονείς, πληρωμένοι υγιώς από τον γονεϊκό τους ρόλο να τον εναλλάσσουν λειτουργικά με αυτό των συζύγων, και τα παιδιά, χορτασμένα από την υγιή –όχι καταναγκαστική- γονεϊκή φροντίδα, να αναγνωρίζουν το δικαίωμά τους να επιλέγουν την αυτονόμησή τους ως δυνατότητα ενηλικίωσης και προόδου.

το άρθρο αλιεύθηκε από εδώ:
https://www.aftognosia.gr/%CF%85%CF%80%CE%

Φρόυντ – Πολιτισμός: ευτυχία ή κατάρα;

τυφλή συλλογικότητα

https://www.mothersblog.gr/free-time/story/80127/h-oikogeneia-antams-epistrefei-deite-to-treiler-tis-neas-tainias-kinoymenon-sxedion-vid

https://www.onmed.gr/ygeia/story/372675/omfalios-loros-o-magikos-desmos-miteras-kai-paidioy-mesa-apo-fotografies-pics

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply