Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες αντικλείδια

Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή

Μπορεί «κανένας στίχος σήμερα» να μην «ανατρέπει καθεστώτα», όπως έγραφε ο Τ. Πατρίκιος.
Μπορεί «η ποίηση να είναι μία πόρτα ανοιχτή, που δεν άνοιξε ποτέ για όσους μπόρεσαν να δουν στο βάθος», όπως αγωνιούσε ο Γ. Παυλόπουλος. Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.

Μπορεί κανείς και ποτέ να μην απάντησε στην αγωνία του Ο. Ελύτη: «τι δίνω, τι μού δίνουν και περισσεύει το άδικο». Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.
Μπορεί, στην τελική, να μην έτρεφε ψευδαισθήσεις ο Κ. Καβάφης, όταν ομολογούσε:  «το γήρασμα του σώματος και της μορφής μου είναι πληγή από φρικτό μαχαίρι» – παρ’ όλα αυτά, ο καθένας μας εξακολουθεί να προστρέχει στα «αναλγητικά» της, ακόμη κι αν γνωρίζει πως δεν είναι κάτι παραπάνω από  «νάρκης του άλγους δοκιμές»! Απόπειρες, δηλαδή, να ναρκώσουμε, ν’ ανακουφίσουμε τον πόνο, στη φαντασία και το λόγο. Πλην όμως, προσπάθειες που ποτέ τους δεν σταμάτησαν να περιφρουρούν τα  σύνορα της ανθρωπιάς μας. Τα τόσο απροστάτευτα και συνάμα τόσο λεηλατημένα. Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.

 

~ .~

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες αντικλείδια

Και, ίσως, κάπου εδώ να βρίσκεται για την εποχή μας, το κλειδί ή καλύτερα «Τα αντικλείδια», για να επικαλεστώ το μνημειώδες ποίημα του Γ.Παυλόπουλου. Γιατί μπορεί οι ποιητές – αυτές « οι απίστευτες αντένες που υψώνονται σα δάκτυλα στα χάη» – να είναι πλασμένοι με τα ίδια ανθρώπινα υλικά, σαν και του λόγου μας. Μπορεί να γδέρνονται, όπως και εμείς, αλλά ταυτόχρονα έχουν την ευαισθησία και τη θέληση ν’ ατενίζουν τα ύψη, εκεί «που στην κορυφή τους το άπειρο αντηχάει».

Και μόνον τότε – γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα στα γήινα και τα αιθέρια – μόνον τότε είναι σε θέση ν’ μιλούν για όσα συνθέτουν την κοινή μας μοίρα. Γνωρίζοντας, πρώτοι αυτοί, πως «στα θλιβερά τραγούδια τους φύτρωσε ένας λωτός να γεννηθούμε στο  χυμό του εμείς πιο νέοι». Την ίδια, κιόλας, στιγμή που πρώτοι αυτοί νιώθουν πως ο αγώνας τους είναι, από τη φύση του, ατελής ή ανολοκλήρωτος.

Γιατί, δυστυχώς, πρώτοι αυτοί συνειδητοποιούν πως «η ποίησις είναι το καταφύγιό που φθονούμε», αφού Ζωή και γλώσσα παραμένουν αμφίσημες, χαοτικές και, εν τέλει, ανυπέρβλητες.

Δεν έχω άλλα να καταθέσω για τη μέρα και τα έργα των ποιητών. Από ανάγκη, περισσότερο δικιά μου, επιστρέφω στα λόγια ενός ποιητή που ταλανίστηκε, μετεωριζόμενος ανάμεσα σε δύο αφεντάδες, όπως συνήθιζε να αυτοσαρκάζεται∙ την ποίηση και την κατεστημένη πολιτική. Απέναντι, λοιπόν, στους δυσοίωνους οιωνούς που απλώνουν την ομίχλη τους, δεν έχω παρά να επικαλεστώ κάποια σπαράγματα από το λόγο που εκφώνησε ο Γιώργος Σεφέρη ενώπιον της Σουηδικής ακαδημίας: Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή.

~ .~

Η ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή

printerest

«… Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο• απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης.

Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

~ .~

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα.»

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply