Θάνος Μικρούτσικος – Γιε μου πού πας;

Θάνος Μικρούτσικος- Γιε μου πού πας;

Θάνος Μικρούτσικος – Γιε μου πού πας;

Θάνος Μικρούτσικος- Γιε μου πού πας;

Θάνος Μικρούτσικος: “Γιε μου πού πάς;” και αμέσως η καταιγιστική απάντηση. “Μάνα θα πάω στα καράβια.” Ένα πολυτραγουδισμένο δίστιχο, μελοποιημένο από το Θάνο Μικρούτσικο.  Μια Ιστορία – Ένα Τραγούδι: Οι 7 Νάνοι στο S/S Cyrenia, γραμμένο από τον ποιητή Νίκο Καββαδία.

πηγή, φωτογραφία: www.kanali6.com.cy

Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε το 1910 στη Μαντζουρία της Σιβηρίας από Κεφαλλονίτες γονείς και πέθανε το 1975 από εγκεφαλικό επεισόδιο σε κλινική στην Αθήνα. Κατεξοχήν ναυτικός ποιητής, άφησε πίσω του ποιήματα αριστουργήματα, που αφηγούνται ιστορίες από τις εμπειρίες που βίωσε ως ασυρματιστής στα πλοία. Όσο ζούσε εξέδωσε ο ίδιος τις ποιητικές συλλογές Μαραμπού (1933), Πούσι (1947) και το πεζό Βάρδια (1957) και μετά το θάνατό του εκδόθηκαν το Τραβέρσο (1975), Λι (1987), Του πολέμου/Στ’ άλογό μου (1987), Το ημερολόγιο ενός τιμονιέρη (2005).

Στην ποιητική συλλογή Τραβέρσο που κυκλοφόρησε το 1975, δύο μήνες μετά το θάνατό του, υπάρχει το ποίημα «7 Νάνοι στο S/S Cyrenia», ένα κείμενο μοναδικό, όπου η ποίηση του Καββαδία αποκαλύπτει και κρύβει ταυτόχρονα, αφηγείται και αποσιωπά. Ο Καββαδίας μπάρκαρε για πρώτη φορά με το Cyrenia στο Κολόμπο της Κεϋλάνης /Σρι Λάνκα, τον Οκτώβριο του 1949. Ταξίδεψε με αυτό ξανά κατά διαστήματα από το 1950 μέχρι το 1955. Ήταν το αγαπημένο του πλοίο και έχει γράψει πολλά ποιήματα πάνω σ’ αυτό. Οι «7 Νάνοι στο S/S Cyrenia» είναι ποίημα αφιερωμένο στην κόρη της αδερφής του Τζένιας, την Έλγκα, και γράφτηκε το 1951 στο Κολόμπο.

Ο Καββαδίας λάτρευε την κόρη της αδερφής του, τόσο που σχεδόν ποτέ «δεν της χαλούσε το χατίρι». Η μικρή πάνω από το κρεβάτι της είχε τις φιγούρες των επτά νάνων του γνωστού παραμυθιού, οι οποίοι ήταν η μεγάλη αδυναμία της. Μια μέρα ζήτησε από το θείο της να γράψει ένα ποίημα γι’ αυτούς. Τότε -και για πολλά χρόνια- ο Καββαδίας ταξίδευε με το επιβατηγό «Κυρήνεια», το οποίο μετέφερε στην Αυστραλία ανθρώπους κάθε εθνικότητας, που πήγαιναν εκεί με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 το ταξίδι διαρκούσε εβδομάδες και στη διάρκειά του ο ποιητής είχε τη δυνατότητα να συναναστρέφεται και να παρατηρεί όλο αυτό το ετερόκλητο πλήθος. Την περίοδο αυτή, ο Καββαδίας θα ανταποκριθεί στο αίτημα της μικρούλας Έλγκας και θα γράψει τους «7 Νάνους…».

Θάνος Μικρούτσικος - Γιε μου πού πας;Πρόκειται για ένα ποίημα που μπλέκει διαρκώς καταστάσεις της στεριάς και της θάλασσας, της πραγματικότητας και της φαντασίας. Ο Καββαδίας αφενός αναφέρεται στην ανιψιά του («Κόρη ξανθή και γαλανή… μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατίρι;») και αφετέρου στις καταστάσεις που βίωνε στο καράβι («Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι» – τα μέλη του πληρώματος ή οι επιβάτες;). Ο Σημ, ο Ρεκ, ο Γκόμπυ, ο Σάλαχ, ο Ραμάν, ο Τοτ, ο Χαράμ είναι μέλη του πληρώματος, με το δικό του έργο και τη δική του ιδιαιτερότητα ο καθένας, η Ρουθ και η Εσθήρ (βιβλικές αναφορές σε ιδιαίτερους τύπους γυναικών) είναι και αυτές υπαρκτά πρόσωπα, καθώς ταξίδευαν ως μετανάστριες στην Αυστραλία με το Κυρήνεια.

Το ποίημα αυτό θα το μελοποιήσει ο Θάνος Μικρούτσικος και θα ακουστεί σε πρώτη εκτέλεση από τη Χαρούλα Αλεξίου στο δίσκο «Η αγάπη είναι ζάλη», που κυκλοφόρησε το 1986. Αμέσως μετά από την εκτέλεση αυτή, το τραγούδι θα αρχίσει να το τραγουδάει ο ίδιος ο σύνθετης στις συναυλίες του, με μακροσκελείς αυτοσχεδιαστικές εισαγωγές στο πιάνο και πάθος μοναδικό, σε σημείο που το τραγούδι αυτό να ταυτιστεί τελικά μαζί του.

Η έντονη ενασχόληση του Θάνου Μικρούτσικου με την ποίηση του Νίκου Καββαδία απέφερε τον πασίγνωστο και κλασικό εδώ και χρόνια «Σταυρό του Νότου» το 1979. Ωστόσο, ο συνθέτης δεν έπαψε ποτέ ν’ ασχολείται με το έργο του ποιητή και κατά καιρούς έγραφε μικρά διαμάντια, μελοποιώντας ποιήματά του.

Έρευνα – Παρουσίαση : Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης

χρήστης, μεταφόρτωση για το Youtube, m29
Published on Aug 22, 2011
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος.
[ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΩΝ ΟΡΙΖΟΝΤΩΝ ]

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ’ ένα καλάμι.
Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ’ ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
Απ’ το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;

Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ’ ένα ποτήρι.
Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι…
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
– Μ’ ένα ξυστρι καθάρισέ με απ’ τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
– Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

Ο Θάνος Μικρούτσικος λέει
για το τραγούδι που τον καθόρισε:
“Στα 37 χρόνια που δισκογραφώ, έχω τραγουδήσει μόνο 15 τραγούδια. Και είναι μόνο αυτά που τα ίδια απαιτούν να τραγουδηθούν από τον δημιουργό. Ένα τρανταχτό παράδειγμα είναι οι “Εφτά νάνοι”. Με τους “Εφτά νάνους” έχει ταυτιστεί το εντός μου και και η ρυθμική μου αγωγή, όταν το παίζω στο πιάνο..”

ΠΗΓΕΣ:
http://nikoskabbadias.blogspot.gr/
http://www.musicpaper.gr/…/4283-thanos-mikroutsikos-s-s-cyr…
http://www.musicheaven.gr/html/modules.php…
http://www.os3.gr/arhive…/gr_afieromata_nikos_kavvadias.html
http://kavvadias.ekebi.gr/chronologio.asp?recyear=all
http://eimasteoloipoihtes.blogspot.gr/…/03/7-ss-cyrenia.html
https://el.wikipedia.org/

https://www.epimithio.gr/

https://www.epimithio.gr/mousiki/

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply