Κωνσταντίνα Γεωργαντά (νο1)

από χαρτί κι αέρα

Το κορμί του μεστό όπως η πρώτη μας ανάμνηση. Aσαφές όπως η μοίρα της μνήμης. Mια βαθιά δύναμη που μας τραβούσε σε ελλειπτική τροχιά

ουρανός
και πάλι χώμα
σώμα

η πιο βαθιά ανάγκη για ομορφιά     που χάνεται     ποτέ    για να βρεθεί              να χάνεται     να γυρνά                      στα λάθη τα σωστά.

Κι ας ήταν γεμάτος λάθη. Ο σκελετός οι ραφές τα μπαλώματα. Κάθε χρόνο καινούριες.

Με στραμμένα τα μάτια πέρα και την καλούμπα αμολημένη ήμασταν μαζί εκείνα τα πρωινά
ένα σύνολο που δούλευε σωστά
ένα σώμα με τόσα και τόσα λάθη ακόμη μπροστά.

Μα κάτι πάντα ζύγιαζε σωστά.

Ίσως η θέληση για τους αιθέρες.                                         Ίσως και τα λάθη να ’ταν σωστά.

Είναι καιρός τώρα που έπαψα να ψάχνω αφορμή κι εκείνος σαν να χάθηκε
στην άκρη του ματιού μου.

πηγή: http://1-2.gr
το ποίημα υπάρχει εδώ:
http://1-2.gr/2019/03/11/poy-phgan-oi-hartaetoi-poy-mas-fygan-ap-to-heri/

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply