Οταν ο Νιλ Αρμστρονγκ πάτησε το πόδι του στο φεγγάρι, έκανε δεξιά και αριστερά, αλλά δεν είδε σημάδι ότι είχε προηγηθεί ο Βαρόνος Μυγχάουζεν. Αυτό δεν σήμαινε πως ο Βαρόνος, που διατεινόταν μια ζωή ολόκληρη ότι είχε πεταχτεί κάποτε μέχρι τη σελήνη, ήταν απατεώνας και ψεύτης. Η σελήνη είναι πολύ μεγάλη, έχει και αθέατη πλευρά, ενδεχομένως ο Βαρόνος είχε πάει σε ένα άλλο σημείο. Μπορεί και να μην άφησε κανένα ίχνος. Δεν είχε ανάγκη να καρφώνει σημαίες- τεκμήρια των περιπετειών του. Εδώ που τα λέμε, ήταν ανεπίτρεπτο να αμφισβητεί κανείς έναν Βαρόνο Μυγχάουζεν. Οι ευγενείς τα απαντούν αυτά με άμεση πρόσκληση για μονομαχία.

Κατέβηκε μετά και ο Ωλντριν και οι άνθρωποι που περπάτησαν στο φεγγάρι έγιναν τρεις. Διότι είχε προηγηθεί ο δον Κιχώτης. Σύμφωνα βέβαια με το β’ βιβλίο του Θερβάντες δεν είχε συμβεί αυτό ακριβώς. Ενα ζεύγος πλακατζήδων γαλαζοαίματων του είχαν σκάσει φάρσα, τον είχαν ανεβάσει σε ένα ψεύτικο άλογο- διαστημόπλοιο, στη συνέχεια πυροδότησαν βαρελότα, ο Δον Κιχώτης νόμισε πως απογειώθηκε και έφτασε στη σελήνη. Αυτό σύμφωνα με τον Θερβάντες. Γιατί ο Δον Κιχώτης έφτασε στη σελήνη πραγματικά, κι αν δεν μας πιστεύετε, ρωτήστε και τον ίδιον.
Ο Αρμστρονγκ και ο Ωλντριν άραγε έφτασαν πράγματι στη σελήνη; Ο Βαρόνος και ο Δον λένε πως όχι, διότι δεν είδαν κανένα διαστημόπλοιο να πλησιάζει. Αλλά υπάρχει μάρτυρας, εσύ αυτοπροσώπως.
Πλησιάζεις στην έδρα, ορκίζεσαι να είπης την αλήθεια, και καταθέτεις ότι τελειώνοντας την Α’ δημοτικού είδες ένα διαστημόπλοιο που είχε το όνομα της ομάδας όπου έπαιζαν ο Σιμιγδαλάς, ο Ασημακόπουλος και ο Κυριακού, να πλησιάζει προς τη σελήνη. Εσύ μέχρι τότε τη σελήνη την ήξερες σαν ένα κλαμμένο πρόσωπο που μια φορά τον μήνα πανσεληνιάζεται. Ανοίγει η πόρτα του διαστημοπλοίου, κύριε πρόεδρε, και βγαίνει ένας αστροναύτης. Ρωτά ο πρόεδρος, τα είδες παιδί μου με τα μάτια σου όλα αυτά; Και βεβαίως κ. πρόεδρε. Και φτάνουν τα μάτια σου ως το φεγγάρι; Οχι. Τα είδαμε στην τηλεόραση. Και ήταν συγκλονιστικό. Η εμφάνιση του αστροναύτη; ρωτάει ο πρόεδρος. Όχι. Η τηλεόραση ήταν το συγκλονιστικό, απαντάς. Εκείνον τον καιρό οι συσκευές είχαν εγκατασταθεί μόνο σε λίγα σπίτια. Ο πολύς ο κόσμος τέλειωνε τις δουλειές του και πεταγόταν να δει τηλεόραση στη Μαιζώνος. Το κατάστημα που τις έφερνε, τις έβαζε να παίζουν στη σειρά, και ο κόσμος καθόταν έξω από τη βιτρίνα κι έβλεπε ένα κεφάλι να μιλάει, και το χάζευε με τις ώρες. Οι συσκευές ήταν θεόρατες, μέχρι 24 ίντσες φτάνανε, σχεδόν σαν τον δίσκο όπου σερβίρουμε τους καφέδες. Περνούσαμε κι εμείς, λοξοδρομώντας στη διαδρομή από και προς Πλατεία Ολγας και βλέπαμε κι εμείς κεφάλια που μιλούσανε. Εκείνες τις ημέρες λοιπόν, το μαγαζί έδειχνε σελήνη. Ηταν η περίφημη προσελήνωση, κύριε πρόεδρε, διότι ζήσαμε και τη γέννηση μιας καινούργιας λέξης, που χρησιμοποιείται μόνο σε πολύ έκτακτες περιπτώσεις όπως τα καλά σερβίτσια. Μέχρι τότε νομίζαμε πως οι λέξεις ήταν δεδομένες, ότι δηλαδή ο κόσμος ήταν και θα έμενε όπως ακριβώς τον γνωρίζαμε, εξ ου και οι θάνατοι μας έφερναν κατάπληξη μεγάλη: Πώς γίνεται να αδειάζουν τα κρεβάτια των παππούδων; Να τι είναι ο θάνατος, λοιπόν. Ενα κρεβάτι χωρίς τον παππού επάνω.
Επειδή λοιπόν η προσσελήνωση έτρωγε πολύ χρόνο, την παρατήσαμε τη διαδικασία για λόγους που μας διαφεύγουν, αλλά μάλλον κάτι άλλο απέσπασε την προσοχή μας και μετά βρεθήκαμε σε φιλικό σπίτι όπου εκεί είδαμε το περπάτημα του Αρμστρονγκ πρώτα και του Ωλντριν μετά, ενώ βέβαια γνωρίζαμε ότι ο Κόλινς βρισκόταν στη σεληνάκατο, ήταν τρία ονόματα και μαζί και η σεληνάκατος που δεν θα ξεχνούσαμε ποτέ στη ζωή μας. Ακριβώς: Όπως του Σιμιγδαλά, του Ασημακόπουλου και του Κυριακού. Βάλτε και του Ράμφου, του Γερούκαλη και του Τακτικού, κύριε πρόεδρε. Είχε καλή ομάδα ο Απόλλων τότε. Δεν ήταν διαστημικός, εντάξει, αλλά τις έκανε τις ζημιές του. Τον έλεγαν ελαφρά ταξιαρχία. Στο φεγγάρι επικρατεί έλλειψη βαρύτητας. Πώς το σκεφτήκανε να πουν Αpollon το διαστημόπλοιό του;
Σύμφωνα με τη μαρτυρία αυτή, το περπάτημα επί της σελήνης συνέβη πράγματι. Κάποιοι άλλοι δεν το πίστεψαν: Εκτιμούσαν ότι επρόκειτο για προσομοίωση σε τίποτα στούντιο της Μέτρο Γκόλντουιν Μάγερ, όπου οι αστροναύτες φτιάξανε και έναν αστράνθρωπο, από αστροχιονόσκονη. Η αλήθεια είναι ότι είχε πολύ χιόνι εκείνη την ημέρα. Οι μεγάλοι μας εξηγούσαν ότι ήταν παράσιτα. Πράγματι, οι μεταδόσεις διακόπτονταν εύκολα από κακοκαιρίες. Και πιάναμε τον εαυτό μας, τον επόμενο καιρό, όταν πολύ θέλαμε να παρακολουθήσουμε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, σε περίπτωση βλάβης, να καρφώνουμε τα μάτια στην οθόνη, να βλέπουμε το επίμονο χιόνι, αλλά εμείς, από λαχτάρα και θλίψη και μόνο, καταφέρναμε στο τέλος να βλέπουμε φάσεις ανύπαρκτες, παρηγορούμενοι με τη σκέψη ότι η βλάβη όπου να ‘ναι θεραπεύεται.
Δεν θεραπεύονται όλες οι βλάβες παιδί μου, μας χτυπούσε την πλάτη ο Θερβάντες και μας έδειχνε τον Δον Κιχώτη. Πολύ κακό εκ μέρους του, να κακολογεί τον ήρωά του.
Πενήντα χρόνια πέρασαν, από την ημέρα που έγινε ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο και ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα. Πράγματι, από τότε είδαμε τηλεόραση πολλή. Κι από κρεβάτια που άδειασαν, λευκά σεντόνια και ακίνητα παπλώματα, παράπονο δεν είχαμε. Ας είναι στο φεγγάρι, σε κάποια από τις αθέατες πλευρές του, αστροχιονάνθρωποι ευτυχισμένοι.
Ο Κωνσταντίνος Μάγνης είναι διευθυντής σύνταξης στην εφημερίδα Πελοπόννησος και το άρθρο του δημοσιεύθηκε στις 16 Ιουλίου 2019
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply