Ρέι Μάνζαρεκ: «Στους Doors δεν χώραγαν δύο επαναστάτες»

Μάνζαρεκ - Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Ρέι Μανζάρεκ – «Στους Doors δεν χώραγαν δύο επαναστάτες». Οι Doors, o Morison, το Πασοκ, η επανάσταση 

Είκοσι πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Τζιμ Μόρισον, τον Ιούλιο του 1995, με αφορμή την επανακυκλοφορία (και σε CD) του δίσκου «An American Prayer», ο Ρέι Μάνζαρεκ είχε δώσει συνέντευξη στον Χρήστο Ξανθάκη για την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».

Μάνζαρεκ - Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Ο Ρέι Μάνζαρεκ με τον κιαθρίστα των Doors, Ρόμπι Κρίγκερ, στην 40η επέτειο του θανάτου του Τζιμ Μόρισον, στο Παρίσι REUTERS/William Brown

Ο Ρέι Μάνζαρεκ με τον κιθαρίστα των Doors, Ρόμπι Κρίγκερ, στην 40η επέτειο του θανάτου του Τζιμ Μόρισον, στις 3/7/2013, στον τάφο του στο Παρίσι REUTERS/William BrownΟλόκληρη η συνέντευξη, του Ρέι Μάνζαρεκ, που πέθανε την Δευτέρα, σε αναδημοσίευση από το αρχείο της Ελευθεροτυπίας:

«Στους Doors δεν χώραγαν δύο επαναστάτες»

Είκοσι πέντε χρόνια μετά το θάνατο του Τζιμ Μόρισον, οι Doors βρέθηκαν ξανά στην επικαιρότητα με  την κυκλοφορία ενός δίσκου τους. Την επανακυκλοφορία του για την ακρίβεια, καθώς το «An American Prayer» είχε πρώτη φορά δει το φως της ημέρας το 1978. Τώρα βγήκε και σε CD μαζί με μια προσφορά: δύο ακυκλοφόρητα κομμάτια («Babylon Fading» και «Bird of Prey») και την επανεκτέλεση του «The Ghost Song» που ηχογράφησαν πρόσφατα οι εν ζωή Doors. Ο Ρόμπι Κρίγκερ, ο Τζον Ντένσμορ και ο Ρέι Μάνζαρεκ. Αφορμής δοθείσης, ο Ρέι Μάνζαρεκ μίλησε στην «Κυριακάτικη Ε.» εφ’ όλης της ύλης: Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση 

Μίλαγα πριν από λίγο με έναν φίλο μου κιμπορντίστα επίσης και συνθέτη. Ζήτησα τη γνώμη του σχετικά με το τι θα σε ρώταγε ο ίδιος αν ήταν στη θέση μου. Μου απάντησε ότι θα ‘θελε να μάθει για τη γεύση. Ποια είναι η γεύση, δηλαδή, που έχεις έπειτα από τόσα χρόνια στο κουρμπέτι;

 Να σου πω, όταν παίζω μουσική δεν έχω καμία γεύση στο στόμα μου. Η γεύση μου ενεργοποιείται κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Ιδίως όταν τρώω γύρο ή τυρί φέτα! Η καρδιά μου ανήκει στην Ελλάδα, το πνεύμα μου ανήκει στην Ελλάδα, παρ’ ότι δεν έχω έρθει ποτέ στη χώρα σας. Γνωρίζω όμως τη γεύση του πολιτισμού σας, τον δοκίμασα και τον βρήκα απολαυστικό.

Οταν έλεγα για τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, εννοούσα τα χρόνια που αφιέρωσες στο ροκ.

Το ξέρω, ας κόψουμε την πλάκα. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, πρώτη φορά καλούμαι να την απαντήσω. Στη μουσική μου προσπαθώ πρώτα απ’ όλα να εκφράσω το άρωμα του μπλουζ. Μεγάλωσα στο Σικάγο στη δεκαετία του πενήντα, μια εποχή που το μπλουζ κυριαρχούσε στο ραδιόφωνο. Αγωνίζομαι λοιπόν να περάσω το άρωμα του Μάντι Γουότερς, του Χάουλιν Γουλφ, του Τζον Λι Χούκερ, όλων των μεγάλων καλλιτεχνών του μπλουζ. Θέλω επίσης να διοχετεύσω στον ήχο μου στοιχεία κλασικής μουσικής. Γι’ αυτό, από καιρού εις καιρόν μελετάω τα έργα για πιάνο του Μπαχ και τις συνθέσεις του Στραβίνσκι. Γενικότερα με συγκινεί η δύναμη και η θραυσματική παραφροσύνη της ρωσικής σχολής. Το τρίτο άρωμα της μουσικής μου ανήκει σίγουρα στην τζαζ. Στον Μάιλς Ντέιβις, στον Μπιλ Εβανς, στο Τζον Κολτρέιν. Ανακατεύω όλα τα αρώματα μαζί και βγαίνει το τουρλού «Ρέι Μάνζαρεκ». Θα μπορούσα να κατατάξω στις επιρροές, τόσο τις δικές μου όσο και των Doors γενικότερα, τον Βαν Μόρισον με τους «Them» και τους υardbrids. Μ’ αυτά τα δύο γκρουπ είχαμε τις μεγαλύτερες μουσικές συγγένειες.
Μάνζαρεκ - Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Μετά την οριστική διάλυση των Doors προτίμησες να αποφύγεις τη δημοσιότητα. Για ποιο λόγο; Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Σκέφτηκα ότι αυτά που είχα να πω τα είχα πει ήδη. Δεν μου φαινόταν και πολύ λογικό να τρέχω δεξιά-αριστερά, κυνηγώντας τη δημοσιότητα. Φυσικά δεν έμεινα αδρανής. Εκανα την παραγωγή στους τέσσερις πρώτους δίσκους των «Χ», κυκλοφόρησα και κάποιους δικούς μου δίσκους. Ενας απ’ αυτούς, το «Golden Scaεφήβου. Δεν πρέπει να ξεσήκωσε και πολύ θόρυβο στη χώρα σας όταν πρωτοβγήκε. Εχω δουλέψει επίσης με τον Φίλιπ Γκλας στο «Κάρμινα Μπουράνα». Υποθέτω πως και αυτό θα πέρασε απαρατήρητο στην Ελλάδα…

ΠΑΣΟΚ και «Κάρμινα Μπουράνα»

Αντιθέτως, έγινε μεγάλος θόρυβος μ’ αυτό το δίσκο. Χάλασε ο κόσμος στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. Παίζανε το δίσκο σου εμπρός σε χιλιάδες οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, του σοσιαλιστικού κόμματος της Ελλάδας.

Με σόκαρες τώρα! Είναι υπέροχο αυτό που μου είπες. Μια και εγώ τείνω επίσης προς το σοσιαλιστικό, νομίζω ότι η επιλογή του δίσκου ήταν πολύ ταιριαστή. Το «Κάρμινα Μπουράνα» αναφέρεται στην ελευθερία, την αίσθηση της ελευθερίας που δοκίμασαν οι μοναχοί του 13ου, του 14ου αιώνα όταν έσπασαν τα δεσμά της θρησκείας τους και αποφάσισαν να αντικρίσουν τον πραγματικό κόσμο, την πραγματική ζωή. Κάπως έτσι ήμασταν και εμείς. Αυτό το ψάξιμο της ελευθερίας αντιπροσώπευαν οι Doors. Την ελευθερία του να είσαι ζωντανός στον πλανήτη Γη.

Μια και αρχίσαμε να μιλάμε για τους Doors, πώς σου φάνηκε η ταινία του Ολιβερ Στόουν;

Νομίζω ότι η ταινία προσπάθησε να γελοιοποιήσει τον Τζιμ Μόρισον. Τον παρουσίασε φωνακλά, μέθυσο και ταραξία. Ο Τζιμ Μόρισον που ξέρω εγώ ήταν πολύ πιο έξυπνος και πολύ πιο εντάξει τύπος από το πρόσωπο του φιλμ. Ηταν ένα υπέροχο πλασμα, πολύ διασκεδαστικός, πολύ αστείος και πολύ ελκυστικός. Φυσικά όταν μέθαγε γελοιοποιούνταν, όπως κάθε μεθυσμένος. Δεν έχω δει και κανένα μεθυσμένο που να μην είναι γελοίος. Δεν μέθαγε όμως ποτέ με τον τρόπο που έδειξε η ταινία. Νομίζω ότι ήταν ένα έργο που αμαύρωσε τη μνήμη του.

Πιστεύω ότι και τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ παρουσιάστηκαν με ελάχιστα κολακευτικό τρόπο.

Ηταν σαν μην υπήρξαμε ποτέ. Τι να πω, ο Ολιβερ Στόουν δεν κατάλαβε ποτέ τη μουσική μας, δεν μπήκε ποτέ στο νόημα της ψυχεδέλειας. Τον ενδιέφεραν περισσότερο οι «άσπρες σκόνες», την ψυχεδέλεια δεν την κατανόησε ποτέ. Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση
Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Μανζάρεκ

Άλλωστε πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των σίξτις υπηρετώντας στο Βιετνάμ.

Ακριβώς! Είχε πάει στον πόλεμο και σκότωνε κόσμο. Ηξερε σε τι αναφερόταν όταν γύρισε το «Πλατούν», γιατί είχε τις ανάλογες εμπειρίες. Δεν μπορεί όμως να έρχεται μετά εδώ και να γυρίζει μια ταινία για τα συμβάντα στο Venice Beach της Καλιφόρνιας. Οι Doors ήταν ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ κι όποιος έχει ακούσει τον Τζιμ στο «Unknown Soldier» καταλαβαίνει τι εννοώ. Ο Βαλ Κίλμερ υποδύθηκε σωστά τον Μόρισον και η μουσική του έργου ήταν επιτυχημένη, αλλά το «Doors» έπασχε σε επίπεδο πνευματικό, ήταν φιλοσοφικά λάθος απ’ την αρχή ώς το τέλος. Κάποτε συνάντησα τον Ολιβερ Στόουν και είδα ότι είναι ικανός να ισχυριστεί οτιδήποτε, αρκεί να σ’ εντυπωσιάσει. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύει όλα αυτά που λέει. Προσωπικά, δεν τον συμπάθησα διόλου. Οταν διάβασα το σενάριο του έργου, του είπα ότι δεν θέλω να έχω καμία σχέση μ’ αυτή την παραγωγή. Ενιψα τας χείρας μου κι έφυγα.
Στο βιβλίο του «Wonderland Avenue», το κάποτε παιδί για όλες τις δουλειές στους Doors και αργότερα μάνατζέρ σου, ο Ντάνι Σούγκερμαν, γράφει ότι κάποια στιγμή στη δεκαετία του εβδομήντα έπαιξες σ’ ένα κλαμπ με τραγουδιστή τον Ιγκι Ποπ. Υπήρξε στ’ αλήθεια αυτή η μυθική συνάντηση;
Ναι, βέβαια, παίξαμε μαζί στο «Palladium» του Λος Αντζελες. Είχαμε μάλιστα ονομάσει την εμφάνισή μας «Το τέλος της λάμψης». Περάσαμε ψώνιο, ο Ιγκι είναι εξαιρετικός τραγουδιστής. Θα σου πω και ποιοι έπαιζαν μαζί μας. Στην κιθάρα είχαμε τον Τζέιμς Γουίλιαμσον, στο μπάσο τον Νάιτζελ Χάρισον των Blondie και στα ντραμς τον Γκάρι Μάλιμπερ των Steve Miller Band. Ητανε μεγάλο γκρουπ, κρίμα που παίξαμε μαζί μόνο για μερικά τραγούδια.

Με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν έχεις ξεχάσει όλα αυτά τα ονόματα, αυτές τις λεπτομέρειες. Καταρίπτεις το μύθο ότι «όποιος θυμάται τα σίξτις, δεν ήταν πραγματικά εκεί».

Τον ξέρω κι εγώ αυτό το μύθο και πιστεύω ότι μόνο όσοι ήταν ηλίθιοι έζησαν τα σίξτις και δεν μπορούν να τα θυμηθούν. Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Πόσο άλλαξε τη ζωή σου ο γάμος;

Δεν μπορώ να το καλοεκτιμήσω αυτό. Ζω μαζί με την Ντόροθι επί τόσα πολλά χρόνια, που μου είναι αρκετά δύσκολο να θυμηθώ την εποχή που ήμουν μόνος. Τη συνάντησα στο UCLA, την ίδια εποχή που συνάντησα τον Μόρισον. Βρεθήκαμε σε μια τάξη σχεδίου, όπου τη γοήτευσα, παρ’ όλο που δεν μπορούσα να τραβήξω μια ευθεία γραμμή. Αρχίσαμε να βγαίνουμε, τα βρήκαμε και πολύ σύντομα μείναμε μαζί. Αυτά συνέβαιναν το ’65, πάνω κάτω την ίδια εποχή που βάλαμε μπροστά τους Doors. Θυμάμαι ότι ο Μόρισον δεν είχε σπίτι τότε και του είπα να έρθει να μείνει στο δικό μας. Αυτός στην κρεβατοκάμαρα και εγώ με την Ντόροθι στο λίβιγκ-ρουμ. Ετσι κι έγινε. Ζούσαμε αρκετό καιρό και οι τρεις μαζί κα μας έτρεφε η Ντόροθι. Είχε βρει δουλειά και πλήρωνε όλους τους λογαριασμούς των δύο αλητήριων μουσικών!! Τελικά την αποκατέστησα το 1967 και έκτοτε δεν έχουμε χωρίσει ούτε μέρα. Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Ο επαναστάτης Τζιμ

Στους Doors, ο Μόρισον ήταν ο επαναστάτης και συ ο διανοούμενος. Κάνω λάθος;

Δεν χώραγαν δύο επαναστάτες στους Doors. Ο Τζιμ από μόνος του ήταν τόσο επαναστάτης, που έτσι και επιχειρούσε ένας ακόμη από εμάς να παίξει αυτό το ρόλο, δεν υπήρχε περίπτωση να γράψουμε ούτε μια νότα. Ούτε μέχρι το στούντιο δεν θα φθάναμε. Στον Τζιμ άρεσαν η καλοπέραση και ο χαβαλές, αλλά εγώ, ο Ρόμπι και ο Τζον, του βάζαμε πάγο, προσπαθώντας να τον τραβήξουμε στις πρόβες και στις ηχογραφήσεις. Νομίζω ότι οι υπόλοιποι καταφέραμε να δαμάσουμε την εξαλλοσύνη του Τζιμ, να πάρουμε ό,τι καλύτερο είχε να προσφέρει, να δώσουμε σχήμα τραγουδιού στους στίχους, να δουλέψουμε μαζί του στο στούντιο, να ταξιδέψουμε από πόλη σε πόλη και να βγούμε στη σκηνή. Το σανίδι ήταν η μεγαλύτερη αγάπη του Τζιμ. Λάτρευε τις συναυλίες, λάτρευε να εμφανίζεται μπροστά σε κοινό. Στη σκηνή επάνω μετατρέπονταν σε μάγο-σαμάν, έπεφτε σχεδόν σε καταληψία και έκανε απίστευτα πράγματα, πολύ μυστήρια, σκοτεινά και ανατριχιαστικά. Μάνζαρεκ – Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση
Μάνζαρεκ - Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Ανατριχιαστικά; Δηλαδή;

Ερχονταν εκεί τα πνεύματα. Ο Τζιμ κατάφερνε να βουτάει στο συλλογικό υποσυνείδητο, μας έκανε να χορεύουμε σε πρωτόγονους ρυθμούς. Υποστήριζε πάντοτε ότι η μουσική μας είναι αρχέγονη, διονυσιακή. Από τη μια λοιπόν στέκονταν ως Διόνυσος ο Τζιμ, από την άλλη εγώ, ως Απόλλων. Η αναβίωση αυτής της πανάρχαιης σύγκρουσης είχε αποτέλεσμα τη μουσική των Doors. Δίχως κατεύθυνση, ο Διόνυσος είναι απλώς εξαγριωμένος και μέθυσος. Αν μπορέσεις να κατευθύνεις το πάθος του στη μουσική, προκύπτουν τραγούδια απολαυστικά, γεμάτα δύναμη. Κάτι τέτοιο προσπαθούσαν να κάνουν και οι Doors.

Υπάρχει περίπτωση η επανακυκλοφορία του «An American Prayer» να ξαναφέρει τους εναπομείναντες Doors στη σκηνή;

Δεν ξέρω ακόμη. Δεν έχουμε συζητήσει τίποτε, αλλά περάσαμε τόσο καλά στις πρόσφατες ηχογραφήσεις, που δεν θα ‘θελα να αποκλείσω εντελώς τις ζωντανές εμφανίσεις. Μπορεί να κοιταχτούμε στα μάτια και να πούμε: «Σαν πολύ καιρό δεν έχουμε να γράψουμε μουσική όλοι μαζί; Θα ‘πρεπε να συναντιόμαστε στο στούντιο. Ηταν σαν να μην έχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια, αλλά ένας μήνας».

Να ελπίζουμε λοιπόν;

Δεν μπορώ να μιλήσω και για τους άλλους, δεν είμαι σίγουρος εκατό τοις εκατό, αλλά όλες οι ενδείξεις είναι θετικές. Ναι, να ελπίζετε, σίγουρα να ελπίζετε!

Πού οφείλεται η σημερινή δημοτικότητα των Doors; Στην Ελλάδα είστε σίγουρα το πιο δημοφιλές ροκ γκρουπ.

Μ’ αρέσει πολύ αυτό. Χαίρομαι ιδιαιτέρως με το ελληνικό κοινό. Να πεις σε όλο τον κόσμο στην πατρίδα σου ότι είμαι υπερήφανος γι’ αυτούς. Οι Doors δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση, χρειάζεται αρκετή εξυπνάδα για να τους καταλάβει κανείς. Είμαι υπερήφανος λοιπόν για τους έξυπνους έλληνες φίλους μας.

Ακούς καθόλου τους δίσκους σας;

Αρκετά συχνά. Μ’ αρέσει να τους ακούω, με συγκινούν πολύ ακόμη και τώρα. Δεν θέλω να ξεχωρίζω κανέναν, αλλά μια και ο κόσμος με ρωτάει όλη την ώρα για τον αγαπημένο μου δίσκο των Doors, θα διάλεγα το «Strange Days».
Ο στοιχειωμένος δίσκος
Δεν μπορώ να ξεχάσω το στοιχειωμένο σου αρμόνιο στο ομώνυμο τραγούδι.
Ολος ο δίσκος ήταν στοιχειωμένος! Είχαμε όλοι στοιχειώσει από τη δύναμη των ψυχεδελικών και του Διόνυσου. Το ’67 και το ’68, οι Θεοί είχαν εγκαταλείψει τον Ολυμπο· και χόρευαν με όλο τον κόσμο στην Αμερική.

Τριάντα χρόνια μετά σας προκύπτουν ο Νιουτ Γκίνριτς και οι ακροδεξιοί.

Απίστευτη τραγωδία!! Η Αμερική καταλήφθηκε από πεζούς, ισοπεδωμένους ανθρώπους, που δεν διαθέτουν κανένα όραμα του απείρου, κανένα όραμα του Θεού, κανένα όραμα του σύμπαντος. Οι Θεοί εγκατέλειψαν την Αμερική στα χέρια των φασιστών. Αυτό ακριβώς συμβαίνει, έχουμε ένα φασιστικό και ρατσιστικό καθεστώς.

Ακούγεσαι αρκετά απαισιόδοξος.

Δεν θα το ‘λεγα αυτό, είμαι πολύ αισιόδοξος. Πιστεύω ότι τα πράγματα θ’ αλλάξουν. Αν υπάρχει ένα καλό με το γήρας, είναι το γεγονός ότι βλέπεις διάφορες καταστάσεις να πάνε και να ‘ρχονται και καταλαβαίνεις ότι τίποτε δεν κρατάει πολύ. Ετσι κι αυτοί δεν θα κρατήσουν πολύ. Ερχεται ο εικοστός πρώτος αιώνας, μπαίνει η εποχή του Υδροχόου και κανείς δεν μπορεί να την καθυστερήσει. Οσο περισσότερο πλησιάζουμε στην αλλαγή του αιώνα τόσο καλύτερα θα γίνονται τα πράγματα. Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι υπέροχος, θα ευτυχούμε όλοι. Θα καθαρίσουμε τον πλανήτη από τη ρύπανση, θα καθαρίσουμε τη Μεσόγειο και τα ποτάμια της Αμερικής, θα φυτέψουμε πολλά δέντρα. Δεν είναι δύσκολο, θα τα καταφέρουμε.

Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου οικολόγο;

Οπωσδήποτε! Δεν έχουμε και κανέναν άλλον πλανήτη για να μείνουμε, γι’ αυτό καλό θα ήταν να φροντίσουμε ό,τι μας βρίσκεται. Χρειαζόμαστε καθαρό αέρα, καθαρά νερά, πολλά δέντρα και φρούτα για να τρώμε. Χρειαζόμαστε καλό φαγητό για να διατηρούμαστε σε φόρμα και κανένα καλό τσιγαράκι μαριχουάνα για ν’ «ανεβαίνουμε» και να καλοπερνάμε.
Μάνζαρεκ - Doors, Morison, Πασόκ και επανάσταση

Μιλάς αρκετά για τους Θεούς και το Διόνυσο. Πιστεύεις σε κάτι αυτή την εποχή;

Στις ηλιαχτίδες! Πιστεύω στον ήλιο, στη διονυσιακή δύναμη της αναγέννησης κάθε άνοιξη, στην αναζωογονητική δύναμη της φύσης, στη βροχή που είναι το σπέρμα του θεού και κάνει τα πάντα να μεγαλώνουν.

Είπες πριν ότι δεν έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα.

Οχι, αλλά θέλω οπωσδήποτε να έρθω. Τώρα που μου είπες και πόσο δημοφιλείς είμαστε εκεί, αν ξανασυνδεθούν οι Doors, αποκλείεται να μην έρθουμε. Θέλω να παίξουμε στην Ελλάδα, να μιλήσω με τον κόσμο και μετά να πάω σε κάποιο νησάκι και να μαζέψω ήλιο.

Εχεις ακούσει καθόλου techno;

Ναι, αμέ. Το βλέπω μια απόπειρα να χάσεις την επαφή με το περιβάλλον, να χορέψεις στους ρυθμούς της προχριστιανικής, παγανιστικής Ευρώπης και της Αφρικής. Αυτή η μουσική σε ταξιδεύει στο χρόνο πριν από τη χριστιανική παράδοση, σε ρυθμούς που σε υπνωτίζουν, σε κάνουν να εγκαταλείπεις το κορμί σου, να έχεις εξωσωματικές εμπειρίες. Ετσι περνάς απ’ τη συνείδηση στο υποσυνείδητο και αισθάνεσαι ελεύθερος, συνδεδεμένος με τους υπόλοιπους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Φυσικά, αν το δει κανείς από τεχνικής απόψεως, οι ρυθμοί μερικές φορές παραγίνονται επαναληπτικοί και οι μηχανές παίζουν συνέχεια το ίδιο πράγμα.

Χώρια οι άθλιοι στίχοι…

Είναι κι αυτό ένα πρόβλημα της εποχής. Ολοι μιλάνε για τις διαπροσωπικές σχέσεις, ενώ πρέπει να επικεντρώσουμε τους στίχους μας στους νέους καιρούς που έρχονται, στις καινούριες θρησκείες που θα γεννηθούν.
Οι σύγχρονοι πόλεμοι γίνονται με αφορμή τις θρησκευτικές διαφορές. Δίπλα στη χώρα σου, στη Βοσνία, διεξάγεται ένας «Θρησκευτικός» πόλεμος μεταξύ ορθοδόξων, καθολικών και μουσουλμάνων. Δες και στην Παλαιστίνη, ή στη Σρι Λάνκα, το ίδιο πράγμα δεν συμβαίνει; Καμιά φορά οι θρησκευόμενοι τρελαίνονται τελείως, σαν τον τύπο στην Ιαπωνία που διέταξε τους πιστούς του να βάλουν δηλητηριώδες αέριο στον υπόγειο σιδηρόδρομο και να δολοφονήσουν όσους περισσότερους μπορούσαν. Τι σόι θρησκευόμενος ήταν αυτός;
Τα ερωτήματα που θέτει η θρησκεία είναι τα εξής: Από πού έρχομαι; Πού πηγαίνω; Τι κάνω εδώ πέρα; Για ποιο λόγο βρίσκομαι στον πλανήτη Γη; Μίλαγα κάποτε μ’ ένα μοναχό Ζεν και μου έθεσε το εξής ερώτημα: Τι ήσουν πριν γεννηθείς; Πώς το απαντάς αυτό; Μέχρι να καταφέρουμε να απαντήσουμε στα ερωτήματα της θρησκείας θα βολοδέρνουμε δεξιά-αριστερά, θα παίρνουμε καταστροφικά ναρκωτικά, θα πολεμάμε ο ένας τον άλλον, θα μεθάμε…
Ευτυχώς κάποια από τα τραγούδια των Doors, κάποιοι από τους στίχους του Μόρισον σε βοηθούν να προβληματιστείς σε σχέση μ’ αυτά τα ερωτήματα.

Ο Ρέι Μανζάρεκ σε διαφορετικές εποχές  Πηγή: https://twitter.com/TheDoors

Ο Ρέι Μανζάρεκ σε διαφορετικές εποχές Πηγή: https://twitter.com/TheDoors

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply