Μάνος Δούκας - Και αυτοί γελάνε

Μάνος Δούκας – Και αυτοί γελάνε

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952, αρχίζει η δεύτερη δίκη του Μπελογιάννη και των συντρόφων του στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών. Η δίκη που κατέληξε στην εκτέλεση. Η φωτογραφία είναι από αυτή τη “δίκη Μπελογιάννη” … Κοιτάξτε τους λίγο και σκεφτείτε … Μάνος Δούκας – Και αυτοί γελάνε.

Ποια “χαρά” τους δίνει τέτοιο φωτεινό γέλιο ; Και δε χαμογελάνε απλώς … Το ύφος τους είναι και λίγο ειρωνικό … Τι μπορεί να τους φαίνεται τόσο αστείο που γελάνε; Η κατάθεση ενός ακόμα άθλιου ψευδομάρτυρα; Η αγόρευση του στημένου δημόσιου κατήγορου; Η αναγγελία της πλαστής κατηγορίας; Η ηλίθια φράση … “είναι κατάσκοποι”; Η προειλημμένη απόφαση … “εις θάνατον”;

Τι αστείο αλήθεια! Λες και δεν τους συμβαίνει τίποτα … Λες και παρακολουθούν σαν παρατηρητές μια κάποια ιστορική στιγμή … Λες κι έχουν μείνει εκείνη την ώρα πάνω στη γη, μόνο οι πέντε τους … αυτοί οι τέσσερεις κι ο πλανήτης … Λες και μιλάνε για κάποιους άλλους … Λες και η δίκη κι η εκτέλεσή τους στο μυαλό τους έχει τελειώσει πριν πέσουν οι σφαίρες … Αφού είχαν κάνει τις πολιτικές τους εκτιμήσεις, ότι το σύστημα πρέπει να τους εκτελέσει … Αφού ήταν πιο βέβαιοι κι από τους δικαστές για την τελική απόφαση … Μάνος Δούκας – Και αυτοί γελάνε.

Κοιτάξτε λίγο τη φωτογραφία … Κοιτάξτε την πολύ … Κοιτάξτε την μέχρι να τυπωθεί στο πίσω μέρος των ματιών σας … Για πάντα … Με το τσιγάρο αριστερά Νίκος Καλούμενος. Δεξιά του ο Νίκος Μπελογιάννης. Δίπλα πιο δεξιά ο Ηλίας Αργυριάδης. Τελευταίος δεξιά ο Δημήτρης Μπάτσης.

Ο κομμουνιστής Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε στις 30 Μάρτη 1952

πηγή, φωτογραφία: www.katiousa.gr

κείμενο: Μάνος Δούκας

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply