Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση

Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση

Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση

Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση

Κανείς δεν ορίζει το μυστήριο της ζωής. Πότε αρχίζει το παιχνίδι. Ποιος θα πληρώσει τους όρους, τις ρήτρες και τις αμοιβές. Κανείς δεν ορίζει ποιος θ’ απιστήσει και ποιος θα προδώσει. Συνήθως αγνοούμε τις αιτίες και τα αίτια. Απλά μια μέρα πληρώνουμε τα γραμμάτια και τότε τα στόρια κλείνουν. Και μένεις εσύ σ’ ένα κλειστό δωμάτιο να κουβαλάς την οδύνη πίσω από βλέμματα και τις ουλές μιας ψυχής χωρίς αποζημίωση.

Μηδενική αποζημίωση

Μυστήριος ο μετεωρισμός

Οι ρήτρες ασαφείς,

Ποιος θα πληρώσει το διάφορο

Ποιος ο προδότης, ποιος ο άπιστος;

Πορεύεσαι ανέστιος στην ενδοχώρα

Των χαμένων συντεταγμένων.

Κανείς δεν θα εξοφλήσει

Γραμμάτια, συνθήκες και συμβάσεις

Παραμένεις ένας καταδικασμένος

αντισυμβαλλόμενος

Μια μέρα θα έρθει τοκισμένος

ο λογαριασμός

Δηλώνεις πτώχευση

Πλειστηριάζεις τα όνειρα

το όφελος μηδενικό

Ένα παιδί σε κοιτά

με μία ψυχή που ζητά

αποζημίωση

Από Γιάννη Δημογιάννη

Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση

Γραφείο (αυτο)βιογραφικών Ερευνών

Μυστήριο η ζωή

Όταν το παιχνίδι αρχίζει

για τη συνήθη αμοιβή

(συμπεριλαμβανομένων

των εξόδων)

 

Εμπιστευτικές πληροφορίες

μέσα σε κλειστό φάκελο

εκκινούν μία έρευνα

~(αυστηρά ιδιωτική

δίχως μάρτυρες)

 

Προδοσία και απιστία

μόνιμα έχουν μία αιτία

την ίδια πάντα δικαιολογία

(που δεν κατάφερα ποτέ

να συνηθίσω)

 

Μπουκάλια αλκοόλ

και συνοδευτικά ψέματα

πιστά με περιμένουν

(αφού ο ήλιος δύσει

προτού ξημερώσει)

 

Στόρια στο παράθυρο

κρύβουν την οδύνη πίσω

από βλέμματα και ουλές

μίας ψυχής χωρίς αποζημίωση

Αποτέλεσμα εικόνας για ασπρομαυρες φωτογραφιες μοναξιας

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply