Να γυρίσω σπίτι μου

Να γυρίσω σπίτι μου

Να γυρίσω σπίτι  μου – Αλίνα Τριανταφύλλου, το μετέωρο βήμα ενός ανοιακού. Η εμμονή της μνήμης. 

Ξύπνησα το πρωί. Η γυναίκα, που μου λέει ότι είναι η γυναίκα μου, με βοήθησε να ντυθώ.

Κατέβηκα στην κουζίνα του σπιτιού, που μου λέει ότι είναι το σπίτι μας, για να φάω πρωινό. Ύστερα μου είπε να κάτσω στην καρέκλα. Η γυναίκα, που μου λέει ότι είναι η γυναίκα μου, μου λέει ότι είναι η αγαπημένη μου. Εδώ καθόμουν και χθες και προχθές. Να πίνω τον καφέ μου, όπως μου λέει ότι μου αρέσει. Μέτριος.

Μια φωνή όμως μέσα μού λέει ότι πρέπει να βγω έξω. Να γυρίσω σπίτι μου. Στην οδό Παρθενώνος 31, στο Κουκάκι.

Εκεί με περιμένει η μάνα μου και η αδελφή μου. Το τραπέζι είναι στρωμένο με άσπρο τραπεζομάντηλο.

Παίζω μαζί με τ’ άλλα παιδιά. Παιδιά προσφύγων, όπως εγώ.

Ο πατέρας μου, που ήρθε από την Αλικαρνασσό στην Αθηνά, βγαίνει στο μπαλκόνι και μου φωνάζει: “Νικολάκη είναι μια. Ώρα να φάμε.” Κι εγώ ανεβαίνω πάνω.

Όμως, η γυναίκα που μου λέει ότι είναι γυναίκα μου, έρχεται δίπλα μου. Μου δίνει το μπαστούνι μου και μου λέει: “Νικολάκη είναι μία. Ώρα να φάμε.”

Κοιτάζω το χέρι μου. Αλήθεια, σε τι μου χρησιμεύει αυτό το ρολόι;

Να γυρίσω σπίτι μουΑπάτητα νερά 

Τάισε με

έλεγε και ξανάλεγε

δακρύζοντας και μόνο

στο άκουσμα των λέξεων

Τα χείλη, όμως,

σκαμμένα

από το σαράκι

ράγιζαν σε κάθε άγγιγμα

σε κάθε φιλί

Να επιθυμήσει, τώρα, γύρεψε

μιαν αγάπη άλλη

λιγότερο πεινασμένη

Για γάλα και ψωμί

Μονάχη θα βουτήξει

σε απάτητα νερά

σκουλήκια να μαζέψει,

– πλάι στης μάνας τη σωρό –

Χωρίς αναπνευστήρα

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

2 Σχόλια

  1. Pingback: Μία ψυχή χωρίς αποζημίωση - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

  2. Pingback: Vaya Sb Politi - ανθρώπινα τοπία | Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

Leave A Reply