Νούλη Τσαγκαράκη - Λαμόγια και ΜάγκεςΝούλη Τσαγκαράκη –  Λαμόγια και Μάγκες

Μάγκας θα πει μπεσαλής, θα πει κιμπάρης. Άγνωστες λέξεις; Ας εξηγήσω λοιπόν. Μπεσαλής είναι αυτός που κρατάει το λόγο του, γιατί ο δικός του ο λόγος έχει βαρύτητα και αξία. Μπορείς να τον εμπιστευτείς. Κιμπάρης πάλι είναι ο γενναιόδωρος, αυτός που προσφέρει εκείνο που μπορεί χωρίς να κρατά τεφτέρια, να χρεώνει τόκους κι επιτόκια. Χωρίς να υπολογίζει τι έχει λαμβάνει από τη χειρονομία του. Χωρίς ίδιον συμφέρον πάρεξ εκείνο της μαγιάς του. Νούλη Τσαγκαράκη – Λαμόγια και Μάγκες.

Ο μάγκας προχωρά δίχως ν’ αποζητά ξένα δεκανίκια, δίχως να κωλώνει στις δυσκολίες. Δίνει τις μάχες του φορώντας χαμόγελο, όχι μάσκα. Τιμά το συνάνθρωπο του, δεν το γράφει στα παλιότερα των υποδημάτων του. Κι αισθάνεται άβολα όταν οι γύρω του δυσκολεύονται ή δυστυχούν. Γιατί; Γιατί τους δίνει την ίδια αξία που δίνει και στον εαυτό του. Δεν τους περιφρονεί, ούτε τους εκμεταλλεύεται.

Αυτά για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, να θυμίσουμε τον ορισμό κάποιων λέξεων.

Και όχι! Η αγένεια, η απαξίωση, η αδιαφορία, η κερδοσκοπία, η ψευτιά, η υποκρισία, η ανηθικότητα, το ρουφιανιλίκι, η κολακεία, δεν είναι μαγκιά, είναι ξεφτίλα φίλε! Το βγάζω το σκύλο μου βόλτα, αλλά δεν καταδέχομαι να μαζέψω τις ακαθαρσίες του, είναι ξεφτίλα. Το παρκάρω πάνω στις ράμπες των πεζών αδιαφορώντας αν εμποδίζω τη διέλευση τους, είναι ξεφτίλα. Το σε εγκαταλείπω αιμόφυρτο στην άσφαλτο και τρέχω να σώσω το τομάρι μου, είναι ξεφτίλα. Το σε πυροβολώ αλλά κρύβομαι μέχρι να περάσει το αυτόφωρο, είναι ξεφτίλα.

Το κυκλοφορώ εν καιρώ πανδημίας γιατί έτσι γουστάρω και δεν με νοιάζει αν γίνω αφορμή να κολλήσω άλλους, είναι ξεφτίλα. Το εγώ να είμαι καλά κι ας πάνε στα κομμάτια όλοι οι υπόλοιποι, είναι ξεφτίλα. Το δεν αναλαμβάνω ποτέ τις ευθύνες μου, είναι ξεφτίλα. Το ανατρέφω παιδιά με τις ίδιες απαξίες, είναι ξεφτίλα. Το ξεπούλημα των πάντων, είναι ξεφτίλα. Το δεν έχω ιερό και όσιο, είναι επίσης ξεφτίλα. Νούλη Τσαγκαράκη – Λαμόγια και Μάγκες.

Συνεννοηθήκαμε τώρα λαμόγια;

Ναι, σ’ εσάς απευθύνομαι. Σ’ εσάς που κοιτάτε αφ’ υψηλού τους υπόλοιπους και νοείστε «μάγκες»,  ενώ ούτε στο νυχάκι που εκείνοι  πετούν δεν τους φτάνετε. Κι ούτε ωφελεί να βαφτίζετε το κρέας-ψάρι, διαστρεβλώνοντας το νόημα των λέξεων. Έτσι κι αλλιώς κανένα δεν ξεγελάτε, ούτε καν τον εαυτό σας. Γιατί μαγκιά σημαίνει υπευθυνότητα, σημαίνει αυτοσεβασμό, σημαίνει ψυχή! Κι από αυτά, εσείς «οι ξύπνιοι», τίποτα δεν διαθέτετε! Και το ξέρετε! Απλά είστε τόσο μικροί που ούτε να το παραδεχτείτε μέσα σας δεν αντέχετε!

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply