Οι ανάπηροι στην κρίση

Οι ανάπηροι στην κρίση

Οι ανάπηροι στην κρίση

Οι ανάπηροι στην κρίσηΗ μέρα της Μαρμότας – Του Γιάννη Δημογιάννη

Ξυπνάς. Ξέρεις πως έχεις ένα κάρο υποχρεώσεις. Δεν προλαβαίνεις για τίποτε άλλο και βιαστικός φτάνεις στην πόρτα του σπιτιού σου. Την ανοίγεις, αλλά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το πρωτοφανές θέαμα. Η πόρτα είναι χτισμένη από πάνω, μέχρι κάτω. Στέκεις απορημένος, και ανήμπορος, προσπαθείς να κάνεις κάτι, αλλά τελικά, το βουνό παραμένει εκεί. Τελικά, το παίρνεις απόφαση πως η μέρα περιέργως χάθηκε και αναπόφευκτα, παραμένεις εγκλωβισμένος, παρά τη θέλησή σου, στο σπίτι.

Έκτοτε, για να μην πολυλογούμε, κάθε πρωί που ανοίγεις την πόρτα, βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το ίδιο σενάριο. Ανοίγεις την πόρτα, αλλά σκοντάφτεις ξανά στον απροσπέλαστο τοίχο, που κατάντησε, θαρρείς, το πεπρωμένο σου. Αδυνατείς να το χωρέσεις, κι όμως νιώθεις πως έχεις καταντήσει να είσαι πια εσύ ο πρωταγωνιστής στη «Μέρα της Μαρμότας». Αναζητάς μάταια το δίκιο σου, αλλά, δυστυχώς, κανένα φως στο τούνελ.

Αποκλεισμός και ανεκπλήρωτο

Αν, λοιπόν, νιώθεις απελπισμένος για ετούτη την ανεξήγητη συνωμοσία, τότε πρέπει να συνειδητοποιήσεις πως αυτό που φαντάζει για εσένα εφιάλτης, είναι αναμφίβολα η καθημερινότητα για τον οποιοδήποτε Έλληνα ανάπηρο. Υποχρεούται ανελλιπώς και σε κάθε του βήμα εντός της πόλης, να προσκρούει πάνω στον ίδιο αδιαπέραστο τοίχο: μία πόλη αφιλόξενη, σχεδόν εχθρική. Και τότε, είμαι σίγουρος, πως θα νιώσεις και εσύ περιθωριοποιημένος, μετέωρος, με όλα τ’ όνειρα και τις ανάγκες σου, ανικανοποίητες. Όπως θα έγραφε και ο Ρίτσος «να θέλεις, να θέλεις… κι αυτό το δέκα να ’ναι το Άριστα με κόκκινο μελάνι όχι στα δικά σου τα τετράδια.»

Η κατάσταση στις μέρες μας θα ήταν γλαφυρή, αν δεν ήταν τραγική. Γιατί, ενώ σε φυσιολογικές συνθήκες, οι θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας θα υπαγόρευαν να προστατευτούν στοιχειωδώς, οι πιο ευάλωτοι, παρόλ’ αυτά, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η κοινωνία και οι πόλεις μας αποδεικνύονται στην ουσία βαθιά ρατσιστικές, αποκλείοντας όσους θα προσδοκούσαν φυσιολογικά την αλληλεγγύη μας.

Κρίση και εξαθλιωμένοι ανάπηροι

Το θέμα, όμως, δεν εξαντλείται εδώ (στο πρόβλημα της προσβασιμότητας), εφόσον το ζοφερό σκηνικό της κοινωνικής αποσάθρωσης εν μέσω των μνημονίων, εκτραχύνθηκε πλήρως, αγγίζοντας απροκατάληπτα, τον πιο ακραίο κανιβαλισμό. Εν ολίγοις, οι πάσης φύσεως ανάπηροι είναι τα θύματα που πλήρωσαν κυριολεκτικά το βαρύτερο μάρμαρο. Και τούτο, διότι στην πρόσφατη δεκαετία, ξεθεμελιώθηκαν κατακτήσεις και δικαιώματα, για τα οποία μόχθησαν επί δεκαετίες, από κοινού, το αναπηρικό κίνημα, και άλλες συλλογικότητες.

Τα γεγονότα διαγράφουν ένα ζοφερό φάσμα, που καταντά πλέον κρίσιμο, ακόμη και για την ίδια την επιβίωσή τους. Για παράδειγμα, αν παλαιότερα ένας ανάπηρος θα έπρεπε να έχει Τύχη βουνό, για να εργαστεί, τώρα δεν μπαίνει καν στον κόπο αναζήτησης. Ως εκ τούτου, αναγκάζεται να φυτοζωεί στηριζόμενος είτε στη φιλανθρωπία των οικείων του, είτε στο μειωμένο προνοιακό επίδομα ή ενδεχομένως στις αναπηρικές συντάξεις, που και αυτές δεν περισώθηκαν.

Εξαθλίωση σωματική,  υλική, ψυχική

Αρκεί, κατά συνέπεια, κάποιος να σκεφτεί ποιο είναι το αδιέξοδο για όποιον δεν πρόλαβε να συλλέξει τα απαραίτητα ένσημα, έστω και γι αυτές τις πενιχρές παροχές. Διότι αξίζει να υπογραμμιστεί πως υπάρχουν ανάπηροι, που περιμένουν έως και δύο μήνες, προκειμένου να μεταγγιστούν με τα 300 ευρώ της Πρόνοιας. Να φάνε, να ζήσουν, να πάρουν και τα φάρμακά τους, με δεδομένο, βεβαίως, το υψηλότατο κόστος ζωής, λόγω αναπηρίας.

Και καταλήγουμε στην τραγωδία της περίθαλψης. Μετά χρόνια καταλήστευσης των ταμείων από τους εργολάβους και τα αρπαχτικά της υγείας, τη νύφη πλήρωσαν οι πάσχοντες. Οι υγειονομικές μονάδες διαλύθηκαν, οι ιατρικές επισκέψεις κατάντησαν μία διαρκή ταλαιπωρία, η μηδενική συμμετοχή στα φάρμακα καταργήθηκε μέχρι και για τους χρόνιους πάσχοντες, ενώ αυξήθηκε, δίχως εξαιρέσεις, το κόστος συμμετοχής.

Για να μην αναφέρω την κατάργηση πολλών φαρμάκων από τις λίστες ή τις απαγορευτικές θεραπείες αποκατάστασης (φυσιοθεραπείες) που, αν και απαραίτητες για πολλούς, κατάντησαν απλησίαστη πολυτέλεια. Καταλαβαίνεις προφανώς τι συμβαίνει, όταν επιπροσθέτως καλείσαι να πληρώσεις και ληστρικούς φόρους, όπως ο Ένφια ή η Εισφορά αλληλεγγύης, συνυπολογίζοντας επίσης τη μείωση των επικουρικών, την κατάργηση του ΕΚΑΣ, κοκ.

Τα κοινωνικά τείχη και ο αποκλεισμός

Πάνω σ’ όλους αυτούς τους τοίχους, λοιπόν, προσκρούει καθημερινά η αναπηρική κοινότητα. Ευλόγως, οι περισσότεροι απογοητεύονται, νιώθοντας πως καλούνται να πληρώσουν ένα δυσβάστακτο τίμημα. Εκτός από την ισόβια, πολλές φορές, δοκιμασία τους, καλούνται να αντέξουν επιπλέον την απάνθρωπη αντιμετώπιση της κοινωνίας και της πολιτείας. Αναπόδραστα, οι αντοχές εκμηδενίζονται, η καρδιά τους λυγά. Γι’ αυτό και σπάνια θα τους δεις να περιφέρονται  στις πόλεις μας. Δεν είναι καθόλου λίγοι, απεναντίας αποτελούν το 10% του πληθυσμού. Απλά εγκλωβίζονται ακούσια στα σπίτια τους, επειδή όλοι εμείς οι αρτιμελείς ορθώσαμε τείχη, που τους καταδικάζουν στον πιο σκληρό εγκλεισμό.

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply