Αν δικαιούμαι σαν άνθρωπος με αναπηρία να ευγνωμονώ τον εικαστικό Κωνσταντίνο Καταγά είναι για έναν λόγο… Αναδεικνύοντας ενσυνείδητα την παρεξηγημένη έννοια της «αναπηρίας», εξέθεσε – όπως ορίζει και ο Οδ. Ελύτης – τον αφομοιωμένο του μόχθο και αναπόφευκτα έγινε το επίκεντρο ενός ανθρώπινου κύκλου. Γιατί, παραφράζοντας τον τίτλο της έκθεσής του στο Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Πάτρας, ο εικαστικός Κωνσταντίνος Καταγάς, πρώτα αφέθηκε “στης ψυχής τη δίνη”, κι έπειτα εκπλήρωσε τη μύχια υπόσχεσή του: να μας ξεναγήσει “στων οδών το κάλεσμα”. Πρωτίστως με τα ίδια τα έργα των χεριών και της ψυχής του.
Χωρίς, άρα, την παραμικρή αμφιβολία, η έκθεση του Καταγά υπήρξε πρωτοφανής για τα δεδομένα της Πάτρας. Εξάλλου, για πρώτη φορά, διοργανώθηκε στην πόλη μας ένα τόσο σημαντικό, πολιτιστικό γεγονός, έχοντας για πρωταγωνιστή έναν εικαστικό – ζωγράφο, σχεδιαστή και συνάμα στοχαστή – ο οποίος τυχαίνει να είναι ταυτόχρονα και ανάπηρος!

Και αυτή ακριβώς ήταν η ιδιαιτερότητα και συνάμα η μοναδικότητα της συγκεκριμένης έκθεσης. Γιατί, έχοντας ο Καταγάς απόλυτη επίγνωση της έννοιας, αλλά και της κατάστασης της αναπηρίας, έδωσε με το αδιάψευστο, ζωντανό του παράδειγμα, την καλύτερη απάντηση, πρώτα και κύρια, σε όσους ανακυκλώνουν στερεότυπα και προκαταλήψεις σχετικά με την ιδιαίτερη ψυχοσωματική κατάσταση της αναπηρίας. Σε όλους αυτούς, δηλαδή, που διστάζουν ακόμη και να ακουμπήσουν τη λέξη «αναπηρία», λες και οι ανάπηροι αποτελούν μία περίεργη ανθρώπινη φυλή, εφόσον μέχρι και η ίδια η λέξη συχνά εκλαμβάνεται στον τόπο μας, περίπου σαν «κατάρα» – ή το λιγότερο, σαν μία ανεπιθύμητη κατάσταση.

Απέναντι επομένως σε αυτά τα ρατσιστικά στερεότυπα, ο Καταγάς απάντησε πρωτίστως σαν εικαστικός, με τα ίδια του τα έργα. Τις αφηγήσεις, τις ερμηνείες και τα πολυδαίδαλα τοπία των πινάκων του. Όλες αυτές τις εικόνες – στιγμιότυπα της  σύγχρονης εποχής, που απεικονίζουν τα αδιέξοδα και τη μοναξιά των κατακερματισμένων υποκειμένων. Ειδάλλως, μία σειρά από πίνακες, που μετουσιώνουν οπτικά τον προβληματισμό ενός καλλιτέχνη σχετικά με τις πολυάριθμες εκδοχές της αλλοτρίωσης.

Το θέμα, όμως, ήταν πως ο Καταγάς δεν περιορίστηκε αποκλειστικά στις εικαστικές του δημιουργίες, αλλά ταυτόχρονα ανέλαβε σαν διανοούμενος, την ευθύνη που του αναλογούσε, συμβάλλοντας στην ευαισθητοποίηση της τοπικής κοινωνίας. Και αυτό, γιατί, παράλληλα με την έκθεση του, διοργάνωσε μία τριημερία δημιουργικού στοχασμού, με τίτλο «Πάτρα, μία πόλη φιλική για όλους».

Υπ’ αυτή την έννοια, δεν έχω παρά να ευχηθώ ο σπόρος που έσπειρε ο αγαπημένος εικαστικός να κατορθώσει να ριζώσει στις καρδιές… Η Πάτρα θα έχει να δρέψει την καλύτερη σοδειά.

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply