Αργυρώ Μποζώνη: “Οι συναρπαστικές γυναίκες στη ζωή και το έργο του Δ. Μυταρά

Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά

Δημήτρης Μυταράς – πορτρέτο της Τζένης Καρέζη

Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά

Αργυρώ Μποζώνη

Δημιουργικός και ακούραστος καλλιτέχνης για έξι ολόκληρες δεκαετίες ο Δημήτρης Μυταράς μέσα από 100 έργα του αποκαλύπτεται… Οι γυναίκες ήταν ένα από τα θέματα που απασχόλησαν τον Δημήτρη Μυταρά από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας μέχρι το τέλος της ζωής του το 2017. Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά.

Ένα χρόνο αργότερα, οι γυναίκες μπροστά στους καθρέφτες, οι γυναίκες με το στοχαστικό βαθύ βλέμμα, οι χρωματιστές γυναίκες με το βαθύ κόκκινο, το ζωηρό μπλε του κοβάλτιου, στους τοίχους του μουσείου, στοιχειώνουν με την όψη, το χρώμα και τη φόρμα τους τον επισκέπτη χαρίζοντάς του την ανεπανάληπτη εντύπωση της γυναικείας μεταμόρφωσης από έναν σπουδαίο ζωγράφο.

Η απουσία της μητέρας

Ο Μυταράς δε γνώρισε μητέρα.  Χρόνια αργότερα έλεγε: «Δεν έχω καλές αναμνήσεις… Tα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην Κατοχή. Ζήσαμε σε μία κόλαση τότε. Μου έλειπε και η μητέρα μου… Δε τη γνώρισα ποτέ, πέθανε όταν ήμουν μερικών ημερών… Ίσως και για αυτό να μου αρέσει να ζωγραφίζω πολλές γυναίκες… Λέγανε στο δρόμο, ‘μην τον πειράζετε, είναι ορφανός’… Ίσως για αυτό να σέβομαι πολύ τους απλούς ανθρώπους, εκείνους που είναι άτυχοι…». Και είναι ο καθρέφτης στον μπουφέ του πατρικού του σπιτιού αυτός που τόσες φορές ζωγράφισε με τα πολλαπλά είδωλα των γυναικών να αντικατοπτρίζονται σε αυτόν. Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά.
Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά.
Ο Δημήτρης Μυταράς στα 18 του μπαίνει στην Καλών Τεχνών. Εκεί γνωρίζει τη Χαρίκλεια, τη Ζουζού, και μαζί πορεύονται σε όλη τους τη ζωή. «Γνωριστήκαμε στη Σχολή Καλών Τεχνών και δε χωρίσαμε ποτέ, ζήσαμε μαζί μια ολόκληρη ζωή… Τη χρειάζομαι, την έχω ανάγκη δίπλα μου… Είναι μια τρομερά αξιόλογη γυναίκα, ικανότατη ως ζωγράφος. Το ξέρετε ότι υπάρχει κόσμος που την εκτιμά περισσότερο από μένα; ‘Σα τη Ζουζού δεν είσαι’ λένε. Την παραδέχομαι απόλυτα…». Ο Μυταράς λάτρευε τη Ζουζού και εκείνη στα εγκαίνια της έκθεσης μίλησε με συγκίνηση για τα χρόνια που είχαν περάσει μαζί, τα ωραία πρωινά και όσα τους συνέδεαν με την τέχνη, η φύση, τα ζώα, το σχολείο της Χαλκίδας. Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά
Εμβληματικά και αναγνωρίσιμα έργα οι Γυναίκες του Μυταρά, ονειρικές, με βλέμμα διεισδυτικό, σφραγίζουν ένα μεγάλο μέρος της δημιουργικής του πορείας. Όπως γράφει στον εξαιρετικά κατατοπιστικό κατάλογο της έκθεσης η επιμελήτρια Μαρία Κουτσομάλλη «Με την προοδευτική εμφάνιση των γυναικείων κατατομών, που αποτελούν το έκτο μέρος της έκθεσης και θα εδραιώσουν οριστικά τη φήμη του, το καυστικό και αδιάλλακτο πινέλο του στρογγυλεύει, η ουδέτερη παλέτα του αποκτά ένα εντελώς καινούργιο φως και μια πρωτόγνωρη ζωντάνια”.
Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά.
Οι γυναίκες του Μυταρά ίπτανται πάνω από πόλεις, κοιτάζουν το είδωλό τους στον καθρέφτη ή κατάματα τον ζωγράφο. Είναι γνωστές, διάσημες, άγνωστες, «έρχονται από πολύ μακριά. Από τα αρχαία, τα βυζαντινά αλλά και από τα σημερινά. Αυτές τις γυναίκες τις πλησιάσαμε, κοιμηθήκαμε μαζί τους. Κάθε μέρα τις βλέπουμε με παραλλαγές στο δρόμο και τη φαντασία μας. Ψιθυρίζουν ποιήματα, το όνομά μας, ξέρουν το παρελθόν, ανάβουν την εστία μας», όπως έλεγε ο ίδιος.

Στην έκθεση του μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Άνδρο οι γυναίκες καταλαμβάνουν μια ολόκληρη αίθουσα με μαύρους τοίχους. Το χρώμα, η έκφραση, η σύνθεση και τα πρόσωπά τους αντανακλούν τον λυρισμό, την ποίηση αλλά και την οξυδερκή παρατήρηση του καλλιτέχνη πάνω στις φιγούρες που έπαιξαν τον σημαντικότερο ίσως ρόλο στη ζωή του. Οι συναρπαστικές γυναίκες του Δημήτρη Μυταρά.

πηγή: womantoc.gr
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply

Contact Us