Μαρία Αρφαρά: “Ο πραγματικός φίλος ακούει τη φωνή της σιωπής σου”

Ο φίλος ακούει τη σιωπή 

Ο φίλος ακούει τη σιωπή 

Ο φίλος ακούει τη σιωπή Ο φίλος ακούει τη σιωπή

Η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, όπως έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος στη “Σονάτα του Σεληνόφωτος”. Η ικανότητα ενός φίλου να μένει δίπλα σου, στα εύκολα και στα δύσκολα. Μα κυρίως, η αρετή που τον κάνει σπάνιο και αναντικατάστατο. Γιατί ο φίλος ακούει τη σιωπή.

Μαρία Αρφαρά
Στο σύντομο ταξίδι της ζωής μας θα συναντήσουμε πολλούς ανθρώπους!! Με κάποιους θα ταιριάξουμε πολύ και θα τους επιλέξουμε ως συνοδοιπόρους – είτε λόγω κοινών ενδιαφεροντών είτε λόγω κοινών στοιχείων του χαρακτήρα μας -με άλλους όμως θα είμαστε απλοί συνεπιβάτες!! Θα ανταλλάξουμε μια δυο κουβέντες ή κάποιες εξόδους αλλά θα τους αφήσουμε να κατέβουν στο πρώτο λιμάνι του ταξιδιού μας!

Από τους υπόλοιπους που θα πορευτούν μαζί μας, ελάχιστοι θα μείνουν ως το τέλος!! Κάποιοι θα χαθούν στην πορεία και δεν θα τους ξαναδούμε ποτέ, άλλους πάλι θα τους πετύχουμε ξανά και θα ανταλλάξουμε τις φράσεις  “χαθήκαμε”, “να κανονίσουμε να τα πούμε”.

Οι πραγματικοί φίλοι όμως δεν χάνονται ποτέ!! Δεν μας αφήνουν να χαθούμε και το αντίστροφο! Ο πραγματικός φίλος ακούει την κραυγή που αφήνει η σιωπή σου, αρχίζει να ανησυχεί και θα σε αναζητήσει! Πάντα θα βρει έστω 5 λεπτά μέσα στο φορτωμένο πρόγραμμά του για να σου πει μια ‘’καλημέρα ‘’ή μα ‘’καληνύχτα’’ ένα ‘’ τι κάνεις’’!! Αυτός που σε εκτιμάει πραγματικά δεν θα σε αφήσει να φύγεις!

Δεν υπάρχουν σχέσεις που χάθηκαν λόγω συγκυριών! Υπάρχουν σχέσεις που διαλύθηκαν λόγω της αδιαφορίας, λόγω παρεξηγήσεων που ποτέ δεν λύθηκαν , λόγω του ότι κουράστηκε να προσπαθεί μόνο ο ένας!

Μην αφήσεις τους ανθρώπους της ζωής σου να χαθούν ! Έκφρασε τα παράπονά σου, άκου το μήνυμα που σου δίνει η σιωπή τους!!! Βάλε τον εγωισμό σου στην άκρη!!! Είναι τόσο σύντομο το ταξίδι μας!! Αξίζει να το απολαύσουμε με τους ανθρώπους που όταν τους σκεφτούμε σκάμε έστω ένα μικρό χαμόγελο!

πηγή:enallaktikidrasi.com Photo: Author/Depositphotos

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply