Πετρελαιοφάγα μικρόβια της Τριανταφύλλου Αλίνα

Πετρελαιοφάγα μικρόβια της Τριανταφύλλου Αλίνα

Πετρελαιοφάγα μικρόβια της Τριανταφύλλου ΑλίναΠετρελαιοφάγα μικρόβια - Τριανταφύλλου Αλίνα

Πετρελαιοφάγα μικρόβια της Τριανταφύλλου Αλίνα, αράδα που ακούγεται σαν υπερρεαλιστικός στίχος. Σαν αποκύημα της πλέον ακραιφνούς ποιητικής φαντασίας. Κι όμως είναι μία συμπτωματική, επιστημονική ανακάλυψη. Γιατί τα αποκαλούμενα και «Πετρελαιοφάγα μικρόβια» είναι υπαρκτοί, φυσικοί μικροοργανισμοί που ανακαλύφθηκαν συμπτωματικά, από μία ομάδα επιστημόνων.

«Ζουν, μάλιστα, σε μεγάλους πληθυσμούς στο βαθύτερο σημείο των ωκεανών της Γης, στην Τάφρο των Μαριανών, στο δυτικό Ειρηνικό Ωκεανό, σε βάθος περίπου 11.000 μέτρων (συγκριτικά το Έβερεστ έχει ύψος 8.848 μέτρων)». *

Διαβάζοντας δείγματα από τη γραφή της αγαπητής Αλίνας Τριανταφύλλου, διαισθάνθηκα αυτό ακριβώς. Την υπαρξιακή – ποιητική απόπειρα μία γυναίκας να απολυμάνει… τις νοσογόνες κηλίδες της βαθύτερης ενδοχώρας της.

Μελανώματα

Μελανώματα

το δέρμα μου σαπίζουν

χωρίς αναστολές

Πίσσα μυρίζουν

κι εγώ χαλίκι ρίχνω

στις πληγές

Τα δάχτυλα μου φορτηγά

βουλιάζουν

στις τρύπες της ασφάλτου

αφήνοντας να ξεχυθούν

πουλιά και ψάρια

στις αρτηρίες της καρδιάς μου,

που πριν ακόμα ξεψυχήσουν

στης μήτρας μου τα τείχη

μια θάλασσα από αίμα

τα φιλοξενεί

Πετρελαιοφάγα μικρόβια - Τριανταφύλλου ΑλίναΑπάτητα νερά 

Τάισε με

έλεγε και ξανάλεγε

δακρύζοντας και μόνο

στο άκουσμα των λέξεων

Τα χείλη, όμως,

σκαμμένα

από το σαράκι

ράγιζαν σε κάθε άγγιγμα

σε κάθε φιλί

Να επιθυμήσει, τώρα, γύρεψε

μιαν αγάπη άλλη

λιγότερο πεινασμένη

Για γάλα και ψωμί

Μονάχη θα βουτήξει

σε απάτητα νερά

σκουλήκια να μαζέψει,

– πλάι στης μάνας τη σωρό –

Χωρίς αναπνευστήρα

Υπάρχουν δολοφόνοι στον παράδεισο?

Με ρώτησε ένα βράδυ

που είχε αστροφεγγιά

πάνω από το σπίτι

Θυμήθηκε εκείνη

από καιρό χαμένη

στα όνειρα του

Στα σεντόνια τότε

η βροχή υπόκωφα

δυνάμωσε

Μάλλον κάποιος στόχευε

με ακρίβεια

Που άρχισαν να πέφτουν

Με δύναμη

Από το ταβάνι

Πετρελαιοφάγα μικρόβια - Τριανταφύλλου ΑλίναΣκλήρυνση κατά πλάκας

Σκλήρυνα μάνα

κι οι πέτρες κύλησαν

στο άσπρο μου σεντόνι

Με χάιδεψαν γλυκά

-πιο γλυκά κι από σένα-

όταν μ άφηνες να βγω

Ποτάμι έγιναν

σε τάφρο χύθηκαν

πριν το βαμβάκι χαϊδέψει την πληγή

Δεν σε ρωτάω μάνα

ποιες πέτρες διάλεξες

ή μόνο έριξες στο διάβα μυστικά

Το χάδι σου μονάχα ευγνωμονώ

κι ας ήταν σκληρότερο

απ’ της αυλής τις πλάκες

Βροχή πέφτει. Ξυπνάει κομμάτια της μνήμης. Το πρόσωπο σου συνθέτω. Κι ας στέκεσαι μπροστά μου. Έχει περάσει ο χρόνος. Αυτός που σβήνει κάθε κρίμα. Ότι έχει μείνει μια ήσυχη θλίψη στα μάτια. Που συναντιούνται για λίγο. Ύστερα, η μέρα συνεχίζει τη συνηθισμένη διαδρομή. Μόνο ένας κόμπος στο λαιμό απομένει. Να τον λύσω προσπαθώ όπως χανόμαστε στης πόλης τη βουή. Τώρα ο ήλιος καθαρίζει την εικόνα. Κι όλα γίνονται παρόν. Μοναχικό.

(Τυχαία συνάντηση)

Σχετική εικόνα

Εκείνη τους επισκεπτόταν για πρώτη φορά. Η οικοδέσποινα του σπιτιού την αγκάλιασε αμήχανα. Όπως όταν συμβαίνει κάτι που πιστεύεις ότι το έχεις αποφύγει.

Κάθισαν οι δυο τους στον καναπέ. Οι υπόλοιπο, κομπάρσοι σ’ επαρχιακό θίασο, κάθονταν στις καρέκλες που είχε στο σαλόνι. Εκείνη μίλησε πρώτη.

Μύριζε μυστικά και ψέματα. Στα βλέμματα όσων ήταν εκεί, στις φωτογραφίες που η οικοδέσποινα είχε επιλέξει να της δείξει, στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Ακόμα και στο νερό που της είχαν προσφέρει.

Η βραδιά κύλησε σχεδόν ατάραχα. Μόνη ενόχληση, το υπόκωφο κλάμα του οικόσιτου σκύλου. Σαν πικρό παράπονο μιας αλήθειας που την έθαψαν ζωντανή.

(Μία Κυριακή απόγευμα) 

 

Σχετική εικόνα

 

σχετικοί σύνδεσμοι:
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

2 Σχόλια

  1. Pingback: Να γυρίσω σπίτι - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού | Ανθρώπινος βίος

  2. Pingback: Να γυρίσω σπίτι μου - Επιμύθιο | Ιστοροές Πολιτισμού

Leave A Reply