Σαν μία μποτίλια στο Leonard

Σαν μία μποτίλια στο LeonardΣαν μία μποτίλια στο LeonardΑποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Λόρκα Κοέν

Σαν μία μποτίλια στο Leonard– κάπου ανάμεσα στην Ύδρα και τον Ατλαντικό. Το τελευταίο γράμμα προς τον πατέρα Leonard Cohen έγραφε τότε. Τις μετρημένες του λέξεις τις θυμήθηκα χθες το βράδυ. Ο λόγος ήταν απλός αλλά αξεπέραστος. Διάβασα την αληθινή ιστορία από την οποία ο μεγάλος τροβαδούρος, Leonard Cohen, εμπνεύστηκε για να γράψει ένας από τους μεγαλύτερους ύμνους της αγάπης. To “Dance me to the end of love”.  Την αληθινή ενός Εβραίου βιολιστή που σώθηκε από την κόλαση του Άουσβιτς. Επιβίωσε παίζοντας βιολί. O Ιάκωβος Σρούμσα και το burning violin. Αυτό ήταν που τον έσωσε από τη φρίκη.

Μετά το τέλος, ανέσυρα ετούτο το γράμμα, που διαβάστηκε δημοσίως, μετά την κηδεία του Leonard. Ο γιός του Adam λέει:

«Η αδελφή μου και εγώ, μόλις κηδέψαμε τον πατέρα μου στο Μόντρεαλ. Με την παρουσία μονάχα της στενής οικογένειας και ελάχιστων ισόβιων φίλων. Ο πατέρας μας κατέβηκε στη γη, μέσα σ’ ένα αστόλιστο κυπαρισσένιο φέρετρο, δίπλα στη μητέρα και τον πατέρα του. Ακριβώς όπως το ’χε ζητήσει.

«Γράφοντας αυτές τις λέξεις, σκέφτομαι το μοναδικό χαρμάνι της αυτό-υποτίμησης και της αξιοπρέπειας του πατέρα μου. Την προσιτή του κομψότητα. Το ανεπιτήδευτο χάρισμά του. Την παλιομοδίτικη μα τόσο ανδροπρεπή ευγένεια. Αλλά και τον σφυρηλατημένο, με τα ίδια του τα χέρια, πύργο της δουλειάς του. Είναι, αλήθεια, τόσα πολλά αυτά που θα ήθελα να τον ευχαριστήσω, για τελευταία φορά. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω για την παρηγοριά που πάντοτε προσέφερε. Για τη σοφία που μοίραζε. Για τις μαραθώνιες συζητήσεις μας. Για το εκτυφλωτικό πνεύμα και το χιούμορ του. Θα ήθελα να τον ευχαριστήσω που μου δώρισε και με δίδαξε ν’ αγαπώ το Μόντρεαλ και την Ελλάδα.

Σαν μία μποτίλια στο Leonard

Adam Cohen με το μωράκι που απέκτησε από παρένθετη μητέρα

 

 

 

 

 

Με αυτό το σύντομο γράμμα αποχαιρέτησαν ο Adam και η Lorca, τον πατέρα Leonard Cohen. Με λίγα απέριττα λόγια, προσεκτικά γραδαρισμένα, όπως ακριβώς ήταν και τα μετρημένα ακόρντα του αγαπημένου τροβαδούρου ∙ ένα γράμμα, σε μία μποτίλια στο ανοιχτό πέλαγος, για να φυλάει όχι τόσο το «αποτύπωμα» του καλλιτέχνη, όσο τα λόγια, τις σκέψεις, και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν με τις μπαλάντες του.

Συνεσταλμένος, μα και εγκάρδια διαχυτικός. Παλιομοδίτης, αλλά καθόλου αφυδατωμένος. Ρομαντικός, κι όμως ανδροπρεπής. Χωμάτινος, μα και μεταφυσικός. Δωρικός στο ύφος, αλλά διεισδυτικός. Ξεχωριστός για τη χαρισματική του σκέψη, μα και ανάλαφρος για το κομψό του χιούμορ. Άνθρωπος με βιωμένη σοφία, αλλά συνάμα τόσο προσιτός: «Να βλέπεις τα σοβαρά σαν αστεία, και τα αστεία σαν σοβαρά», όπως λέει η βίβλος των Σαμουράι, στην ταινία Ghost Dog ∙ περίπου όπως θα έλεγε, υποθέτω, και ο Βουδιστής δάσκαλός, Roshi… Η τέχνη να εναρμονίζεις δύο φαινομενικά αντίθετα μεταξύ τους πρόσωπα ∙ πρώτα στη ζωή, κι ύστερα στη μουσική.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Λόρκα Κοέν

Κάθε φορά που με πλημμύριζε ο Νόστος των σχεδόν παιδικών τραγουδιών του, περίσσευε, ιδίως στην εφηβεία, και μία γλυκόπικρη απορία: Τι φανερώνει, άραγε, εκείνο το «First we take Manhattan, then we take Berlin”; Πίσω από το “Dance me to the end of love”, κρύβεται ένα φλογερό, ερωτικό πάθος ή μήπως μία μακάβρια ιστορία των στρατοπέδων συγκέντρωσης; Για να μείνω μόνο στα πιο γνωστά…

Απορίες, που εν τέλει κοπάζουν, όταν στο φινάλε του έργου απομένει η «εξωφρενική» εσωστρέφεια των στοχασμών του. Ο ίδιος δίνει τις πιο αφοπλιστικές απαντήσεις στις πιθανές απορίες μας:

«Τα αντικείμενα των επιθυμιών σου, διαρκώς σε εγκαταλείπουν. Υπάρχει μία σοφία, ένας δρόμος που, αν τον πλησιάσεις, τότε μπορείς ν’ απελευθερώσεις τον εαυτό σου από την υπερένταση και τον πόνο να υποφέρεις, πως πάντα υπάρχει μία άλλη ζωή που θα είναι καλύτερη, πάντα υπάρχει ένας δρόμος που θα ήταν καλύτερος, πάντα θα υπάρχει ένας εραστής που θα ήταν καλύτερος – αυτή η ιδέα πως πάντα υπάρχει κάτι, που πρέπει να γραπωθείς πάνω. Όλοι σχεδόν νοσούν, λίγο πολύ, από αυτή την αίσθηση του ανεκπλήρωτου, του ανικανοποίητου, ανεξαρτήτως από όσα διαθέτεις…

«Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι το πιο πικρό, να έχεις λίγα ή πολλά; Δεν υπάρχουν κάποια στάνταρτ για να κρίνουμε ποιος υποφέρει περισσότερο. Συνήθως οι άνθρωποι υποφέρουν από την αίσθηση πως κάτι έχει περισσέψει, κάτι έχει απομείνει ακατόρθωτο, ανείπωτο, απλησίαστο, αδιόρθωτο, αβίωτο, δίχως να το έχεις νιώσει.

«Οι περισσότεροι στο Δυτικό κόσμο δεν έχουν βιώσει φυσικές καταστροφές, αλλά το σύνηθες είναι οι απώλειες στο ύψος της καρδιάς: δεν έχουμε νιώσει αρκετή αγάπη ή δεν έχουμε πάρει αρκετή αγάπη.»

χρήσιμοι σύνδεσμοι: Σοφία Χριστοφορίδου: Βεγιαμίν Καπόν – «Επέζησα από τα στρατόπεδα των Ναζί, δεν έχω χρόνο να φοβηθώ»
Γιάννης Δημογιάννης – «Δημήτρης Χατζής: το τέλος της μικρής πόλης»
Η αγάπη είναι ο φόβος
https://www.protagon.gr/epikairotita/egw-kai-o-pateras-mou-leonarnt-koen-44341697954
https://www.dinfo.gr/

 

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply