Τα παιδιά και ο διαδικτυακός κίνδυνοςΤα παιδιά και ο διαδικτυακός κίνδυνος

Γιάννης Δημογιάννης

Πολύ φοβάμαι, πως τα μαντάτα, αυτή τη φορά, είναι βαριά, μπορεί όμως ν’ αποδειχθούν έως και ασήκωτα για όσους γονείς δεν συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητα της ευθύνης έναντι των παιδιών τους. Γιατί, χοντρά ψιλά, οι περισσότεροι γονείς ίσως και να υποψιάζονται την απειλητική σκιά του διαδικτύου, εντούτοις το φαινόμενο, δυστυχώς, δεν ταιριάζει με τη σκηνή του προφιτερόλ απ’ την ταινία του Κωνσταντίνου, όπου ακόμη και μία γλαφυρή περιγραφή ενδεχομένως να διαφώτιζε κάπως τον σερβιτόρο. Γεγονός που σημαίνει πως οι γονείς χρειάζονται να προσδιορίσουν τρία σοβαρά μεγέθη. Ποιο είναι το θέμα, ποιο είναι το πρόβλημα και ποιο, τελικά, είναι το ζητούμενο. Τα παιδιά και ο διαδικτυακός κίνδυνος.

Σχετικά με το θέμα, δεν αρκούν προφανώς αοριστίες, υπερβολές, προκαταλήψεις, ιδεοληψίες κοκ. Και τούτο, διότι η αλήθεια προβάλλει αμείλικτη. Το διαδίκτυο, κακά τα ψέματα, ήρθε και θα μείνει, εφόσον στην εποχή μας είναι το συναρπαστικότερο εργαλείο για ένα παιδί. Περιέχει συμπυκνωμένο τον Κόσμο, απευθύνεται σε όλες τις ανάγκες ενός παιδιού και τού ζητά απλά να ξέρει πώς θα το χρησιμοποιήσει. Το διαδίκτυο, επομένως, είναι αδιαμφισβήτητα το συγκλονιστικότερο σύγχρονο επίτευγμα, που ο γονέας οφείλει ν’ αναλογιστεί αν θα χρησιμοποιηθεί σαν σωτήριο μαχαίρι ή σαν ολέθριο φονικό όργανο.

 Η ψηφιακή νοημοσύνη και τα παιδιά

Τα πράγματα, πάντως, γίνονται συνθετότερα, όταν οι γονείς καλούνται να διαχειριστούν το διαδίκτυο ως πρόβλημα. Εδώ, τα μεγέθη κραυγάζουν. Ενδεικτικά, οι έρευνες αποκαλύπτουν πως, στη σύγχρονη εποχή, μιλάμε για τη δημιουργία ενός καινοφανούς ψηφιακού εγκεφάλου, που έρχεται ν’ αντικαταστήσει τον παλιότερο αναλογικό (εμείς, δηλαδή, εξακολουθούμε ν’ ακούμε κασέτες, την ώρα που τα παιδιά μας ακούνε mp3). Αναπόδραστα, ο όγκος των πληροφοριών προβάλλει χαοτικός στον παιδικό εγκέφαλο και απαιτεί επί-γνωση στη χρήση και διάκριση στην αφομοίωση του. Με άλλα λόγια, θα πρέπει να ψάξεις, τι θα επιλέξεις, τι θα κρατήσεις ή θα πετάξεις και το σημαντικότερο, τι και πώς θα το ενσωματώσεις, χωρίς – το χειρότερο – να σε αποσυντονίσει ή να σε διαβρώσει. Τα παιδιά και ο διαδικτυακός κίνδυνος.

Στην περίπτωση, βέβαια, που ένας πιτσιρικάς μένει δια-δικτυωμένος πάνω από δύο ώρες, τότε, συνολικά οι εγκεφαλικές λειτουργίες αποσυντονίζονται, ενώ ακόμη και ο ύπνος διαταράσσεται σοβαρά. Εξάλλου, κι ένας πρωτοετής φοιτητής Ιατρικής γνωρίζει πως ο διαταραγμένος ύπνος δεν επιφέρει μία παροδική διαταραχή της κορτιζόλης, αλλά προκαλεί περαιτέρω την καθολική αποδιοργάνωση των ορμονικών δεικτών και των ψυχοσωματικών λειτουργιών.

Οι ακρότητες του εθισμού

Με αφορμή, τώρα, όσα παιδιά έχουν πραγματικά «κολλήσει στα μεταμεσονύχτια ξεσαλώματα», ο Παγκόσμιος οργανισμός παιδιατρικής υγείας επισημαίνει πως ο εθισμός των παιδιών στα on line παιχνίδια συμπεριλαμβάνεται πλέον και επισήμως στις καταγεγραμμένες ψυχιατρικές διαταραχές! Αν επικαλεστούμε μάλιστα τις στατιστικές, το νούμερο φαντάζει τρομακτικό, γιατί το ποσοστό των εθισμένων δια-δικτυακών χρηστών αγγίζει παγκοσμίως το ιλιγγιώδες ποσοστό του 6%, όταν το καταγεγραμμένο ποσοστό της σχιζοφρένειας κυμαίνεται μόλις στο 1%!

Και ολοκληρώνουμε. Σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή, ένας ψυχίατρος αφηγήθηκε την περίπτωση ενός εφήβου, που όταν πήγε να προσκυνήσει στην εικόνα της εκκλησίας, έσπρωχνε τη μορφή του Χριστού, όπως αλλάζουν οι οθόνες στο smart phone. Οταν ο ψυχίατρος ρωτήθηκε ποια λύση προτείνει, ξεχώρισε μόνο μία: «Το μέτρο»! Πλην όμως, στην Ελλάδα αγνοούμε πως το απόφθεγμα του Κλεόβουλου δεν έλεγε «Παν μέτρον άριστον», αλλά «Μέτρον Άριστον». Ειδάλλως, ο καθένας ράβει το δικό του κουστούμι. Τα παιδιά και ο διαδικτυακός κίνδυνος.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πελοπόννησος

http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=487556&srv=10

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply