Τζακ Κέρουακ: Ο κατεξοχήν συγγραφέας-εκπρόσωπος του δρόμου 
Μαριάνθη Δόβρη

Η ζωή ενός συγγραφέα που έζησε μία ζωή στο δρόμο, χωρίς τύψεις, εξαναγκασμούς και περιορισμούς. 

Ο Τζακ Κέρουακ είναι γνωστός Αμερικανός συγγραφέας και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της beatnik γενιάς. Ο Κέρουακ γεννήθηκε στις 12 Μαρτίου το 1922 στο Λόουελ της Μασσαχουσέτης από Γαλλοκαναδέζικη οικογένεια.

Στο σπίτι του μιλούσαν μία σπάνια εκδοχή της γαλλικής γλώσσας, κάτι που καθυστέρησε την ομιλία του (ο Κέρουακ μίλησε για πρώτη φορά στην ηλικία των 6. Γενικότερα η οικογένεια του έδινε μεγάλη βαρύτητα στην ιστορία της, καθώς και τη γαλλική καταγωγή και γλώσσα.

Έτσι η συγκεκριμένη γλώσσα για τον ίδιο ήταν στοιχείο ταυτότητας, που τον χαρακτήριζε. Το 1926 χάνει τον αδερφό του από ρευματώδη πυρετό και παρότι βρισκόταν σε πολύ μικρή ηλικία, φαίνεται ότι ο συγκεκριμένος θάνατος τον επηρέασε τόσο βαθιά που αργότερα τον αποτύπωσε στο βιβλίο του Visions of Gerard.

Ο Κέρουακ εξελίχθηκε σε ένα πολύ καλό αθλητή κι έτσι κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Εκεί ήρθε σε επαφή με τους άλλους 2 βασικούς εκπροσώπους της γενιάς Beatnik-  τους Άλλεν Γκρίνσμπεργκ και Γουίλιαμ Μπάροουζ.

Τι ήταν όμως η γενιά μπίτνικ; Σύμφωνα με συνέντευξη του ίδιου στο περιοδικό Evergreen Review, ο όρος προέκυψε όταν ένα βράδυ, κάθως έπιναν και απήγγειλαν ποίηση ο ίδιος φώναξε «Πόσο μπιτ μοιάζουμε;». Στη λέξη μπιτ δόθηκε τριπλή σημασία: αυτή του ηττημένου/περιθωριοποιημένου, η έκσταση και η μαγείας της μυστικιστικής προέλευσης, ενώ η τρίτη δήλωνε το ρυθμό της τζαζ.

Και οι τρεις ερμηνείες ουσιαστικά δηλώνουν και υποδεικνύουν την υπόσταση του κινήματος, το χαρακτήρα του οποίου έδωσε σε μεγαλύτερο βαθμό ο Κέρουακ. Οι μπίτνικ ουσιαστικά ήταν συγγραφείς οι οποίοι απέρριψαν τον αστικό τρόπο ζωής, επέλεξαν να ζήσουν στα βουνά και να ενωθούν με την φύση.

Οι ίδιοι δεν ήθελαν να δεσμεύονται και να περιορίζονται με κανέναν τρόπο. Αυτό άλλωστε γίνεται αντιληπτό και από τα έργα (τα οποία ιδιαίτερα όσον αφορά τα έργα του Κέρουακ είναι κυρίως αυτοβιογραφικά), αλλά και από τον τρόπο ζωής.

Για παράδειγμα ο Κέρουακ αναγνώρισε τη-μοναδική- του κόρη έπειτα από 9 χρόνια και μόνο μετά από τεστ πατρότητας. Η κόρη προήλθε από τον δεύτερο διαλυμένο γάμο του συγγραφέα. Αυτό συνεπώς ήταν ένα μικρό δείγμα της άστατης ζωής του συγγραφέα, ιδιαίτερα για την δεκαετία του ’50 όπου το αμερικανικό όνειρο δέσποζε.

Η ζωή του περιγράφεται πιο αναλυτικά (σε συνδυασμό πάντα με ορισμένες φανταστικές αφηγήσεις) στο δεύτερο μυθιστόρημά του, που ονομάζεται «Ο δρόμος». Αυτό θεωρείται το πιο χαρακτηριστικό βιβλίο της γενιάς των μπίτνικ και περιγράφεται η περιπλάνηση του συγγραφέα στην Αμερική. Εκεί περιγράφεται η αυθορμητικότητα και η ελευθερία που χαρακτήριζαν τη ζωή και κατ’ επέκταση το έργο.

Για αυτό το λόγο παρακάτω παραθέτουμε ορισμένους στίχους από τα έργα του, μέσα από τους οποίος φαίνονται χαρακτηρστικά στοιχεία της ιδέας του για τη ζωή. Με αυτό τον τρόπο λοιπόν ίσως γίνει πιο κατανοητή η αγάπη του για την φύση, η αβίαστη ανάγκη του για ελευθερία και η αδυναμία του να συμβιβαστεί με οποιονδήποτε κοινωνικό κανόνα ή νόρμα.

Η αγάπη του για τη ζωή… Η αγάπη του για το μυστήριο της φύσης… Η αντιμετώπιση του αστικού τρόπου ζωής… Η ζωή μέσα από την περιπλάνηση… Η πίστη στον εαυτό του…

Ο Τζακ Κέρουακ συνεπώς έζησε μία ζωή διαφορετική. Έζησε στους δρόμους από επιλογή και όχι από ανάγκη. Το συγγραφικό του ύφος και στυλ βρήκε φανατικούς οπαδούς κι ενέπνευσε ή απώθησε. Ένα όμως είναι το σίγουρο: ποτέ δε συμβιβάστηκε και έζησε ελεύθερος-όπως αυτός προσδιόριζε την ελευθερία. Οπότε μπορεί να μη γνωρίζουμε αν πέθανε ευτυχισμένος, αλλά πέθανε σίγουρα αντιφορμαλιστής κι ελεύθερος, ανάμεσα σε πράγματα που αγαπούσε, όπως το αλκοόλ. Και δυστυχώς η λογοτεχνία δεν ήταν ένα από αυτά.

το άρθρο αλιεύθηκε από εδώ:
https://frapress.gr/2017/03/tzak-kerouak-o-katexochin-singrafeas-ekprosopos-tou-dromou/

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply