«Με λογισμό και μ

«Τούτος ο τόπος είναι κεραυνοκράχτης, γιατί ο θεός τον μισάει»

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗ *
Η εμβληματική, μεταφυσική, σκοτεινή και συνάμα αποκαλυπτική «γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού, είναι ένας καθρέφτης, ένα πέρασμα που όταν κανείς το διαβεί, με την ψυχή του καθαρή, απαλλαγμένος από όποιο φορτίο λογιοσύνης, από όποια ανάμνηση διδακτικής προσέγγισης, μπορεί να αγγίξει ατόφιο τον σολωμικό στοχασμό, την καρδιά και το χέρι του ποιητή, την αγωνία του για την ύπαρξη, όχι του ανθρώπου αλλά του έθνους, για τη μοίρα της νεοσύστατης και παντοτινά δοκιμαζόμενης πατρίδας, των ανθρώπων του μοιραίου αυτού τόπου, των Ελλήνων που χρωμάτισαν «μαῦρο σὰν τοῦ λαγοῦ τὸ αἷμα» το φόρεμα της μούσας που έψαλε με τη λύρα της τον αγώνα και τη θυσία τους. Τούτος ο τόπος είναι κεραυνοκράχτης…
Τα γεγονότα της ιστόρησης συντελούνται στη Ζάκυνθο, στο σπίτι μίας κακόψυχης, ζοφερής, δαιμονικής γυναίκας ενώ, πίσω και πάνω από αυτά, υπερέχει και επιβάλλεται ως σκηνικό το ιερό, μαρτυρικό Μεσολόγγι. Αφηγητής και μάρτυρας των γεγονότων ο ιερομόναχος Διονύσιος συνεπαίρνεται από το πνεύμα του Μεσολογγίου. «Καὶ δὲν ἔβλεπα μήτε τὸ κάστρο, μήτε τὸ στρατόπεδο, μήτε τὴ λίμνη, μήτε τὴ θάλασσα, μήτε τὴ γῆ ποὺ ἐπάτουνα, μήτε τὸν οὐρανό· πολιορκούμενους καὶ πολιορκισμένους καὶ ὅλα τὰ ἔργα τους καὶ ὅλα τὰ πάντα τὰ ἐκατασκέπαζε μαυρίλα καὶ πίσσα». Κάποιες από τις Μεσολογγίτισσες, που κάποτε είχανε περιουσίες και καλοπερνούσανε αλλά τα έχασαν όλα, βρέθηκαν και στη Ζάκυνθο, σπρωγμένες από την ανάγκη, διακόνισσες για τους άντρες, τα παιδιά και τα αδέλφια τους. Τούτος ο τόπος είναι κεραυνοκράχτης…

Η γυναίκα της Ζάκυνθος είναι το φρικτό είδωλο της άλλης πλευράς του καθρέφτη, η σκοτεινή εικόνα της επαναστατημένης Ελλάδας

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Γυναίκα της ΖάκυθοςΓυρεύανε βοήθεια για το πολιορκημένο, από τα στρατεύματα του Ιμπραήμ και του Κιουταχή, Μεσολόγγι. Η πολιορκία αυτή, μέγιστο γεγονός της ελληνικής επανάστασης, για την οποία ο Διονύσιος Σολωμός έγραψε επίσης τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους», διήρκεσε από τις 25 Απριλίου του 1825 έως τις 10 Απριλίου του 1826, ενέπνευσε και σημάδεψε το έργο του ποιητή. Οι Μεσολογγίτισσες, παραπέμποντας σε χορό αρχαίας τραγωδίας, διακονεύανε στη Ζάκυνθο και «δὲν τοὺς ἔλεγε κανένας τὸ ὄχι, γιατὶ οἱ ρώτησες τῶν γυναικῶν ἤτανε τὲς περσότερες φορὲς συντροφευμένες ἀπὸ τὲς κανονιὲς τοῦ Μισολογγιοῦ καὶ ἡ γῆ ἔτρεμε ἀπὸ κάτου ἀπὸ τὰ πόδια μας. Καὶ οἱ πλέον πάμπτωχοι ἐβγάνανε τὸ ὀβολάκι τους καὶ τὸ δίνανε καὶ ἐκάνανε τὸ σταυρό τους κοιτάζοντας κατὰ τὸ Μισολόγγι καὶ κλαίοντας».
Όμως, η γυναίκα της Ζάκυνθος, όταν τις βλέπει εμπρός της, χωρίς να τις αφήσει να μιλήσουν, ξεστομίζει όλη την ασχήμια της. «Καὶ τί σᾶς ἔλειπε, καὶ τί κακὸ εἴδετε ἀπὸ τὸν Τοῦρκο; Δὲ σᾶς ἄφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια, πλούτια; … γιατὶ ἐπήρετε τὰ ἄτυχα παλληκάρια τῆς Τουρκιᾶς ξάφνου. Και πῶς ἐμπόρειε ποτὲ τοῦ νὰ ὑποφτευθεῖ τέτοια προδοσία; … Αὔριο πέφτει τὸ Μισολόγγι, βάνουνε σὲ τάξη τὴν Ἑλλάδα τὴ ζουρλὴ οἱ βασιλιάδες …».
Η γυναίκα της Ζάκυνθος είναι το φρικτό είδωλο της άλλης πλευράς του καθρέφτη, η σκοτεινή εικόνα της επαναστατημένης Ελλάδας, η φωνή των βολεμένων που αγαναχτούσαν στην ιδέα και αρνούνταν να χάσουν τη βολή τους, που δεν διανοούνταν να θυσιάσουν το παραμικρό. Είναι η φωνή εκείνου που έβαζε και βάζει τον εαυτό του και την περιουσία του πάνω από την πατρίδα. Όμως, εκεί, πίσω από τον καθρέφτη, αφού έκαμε θηλιά το ζωνάρι της, την βρήκε ο ιερομόναχος, όπου κυμάτιζε και παντοτινά θα κυματίζει κρεμασμένη. Τούτος ο τόπος είναι κεραυνοκράχτης…
* 0 Δρ. Γιώργος Παναγιωτίδης είναι συγγραφέας, ποιητής
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply