Στα 86 του πια, ο Ρομάν Πολάνσκι επιστρέφει για να δείξει πως η κινηματογραφική δεξιοτεχνία δεν ξεχνιέται. Επιστρέφει, για να απαντήσει με τον δικό του τρόπο στις γνωστές επικρίσεις και κατηγορίες που εδώ και δεκαετίες του προσάπτουν. Ταιριαστά, η αληθινή ιστορία που αφηγείται είναι μία από τις διασημότερες που υπάρχουν. Έχοντας για πρωταγωνιστή έναν αδίκως κατηγορούμενο: τον Αλφρέντ Ντρεϊφούς. Το έμμεσο «Κατηγορώ» του Πολάνσκι.

Βρισκόμαστε στο 1895. Ο νέος αξιωματικός του γαλλικού στρατού Ντρεϊφούς (Λουί Γκαρέλ) κατηγορείται για κατασκοπεία. Ατιμάζεται και αποστέλλεται πάραυτα στο περίφημο Νησί του Διαβόλου για ισόβια φυλάκιση. Ενώ ο καιρός περνάει ωστόσο, ο καινούργιος διοικητής της μονάδας αντικατασκοπείας, συνταγματάρχης Πικάρ (Ζαν Ντιζαρντέν), ανακαλύπτει πως οι πληροφορίες προς τους Γερμανούς συνεχίζουν να διαρρέουν. Αυτό το γεγονός τον πείθει πως ο Ντρεϊφούς είναι στην πραγματικότητα αθώος. Όταν όμως προσπαθεί να το αποδείξει, βρίσκεται μπλεγμένος σε έναν κυκεώνα διεφθαρμένων συμφερόντων. Σε μία κατάσταση φαύλη, βάζοντας σε κίνδυνο την υπόληψη αλλά και την ίδια τη ζωή του.

Από την εντυπωσιακή σκηνή έναρξης με το παραταγμένο στράτευμα και τον εξευτελισμό του Ντρεϊφούς μέχρι τον περίπλοκο καμβά που συνθέτει αργότερα, κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο Πολάνσκι παραδίδει μαθήματα κινηματογραφίας και αφηγηματικού ρυθμού. Σχεδόν αγγίζει τα σύνορα του αστυνομικού θρίλερ. Μπορεί η τεχνική του να μοιάζει ελαφρώς παλιομοδίτικη για τα σημερινά δεδομένα, είναι ωστόσο άψογη. Κυρίως όμως εξυπηρετεί όσα λέγονται πίσω από τις γραμμές της ιστορικής καταγραφής. Με δηλητηριώδες χιούμορ, ειρωνεία, αλλά και ωμότητα όπου χρειάζεται, σκιαγραφείται μια άρρωστη κατάσταση, μια κλειστή στρατιωτική κάστα σε σήψη, μια κοινωνία που φλερτάρει έντονα με τον αντισημιτισμό και ένα παρασκήνιο που δεν διστάζει να τα βάλει με όσους αναζητούν την αλήθεια – ένας τέτοιος είναι και ο συγγραφέας Εμίλ Ζολά, συντάκτης της επιστολής, η αρχή της οποίας ταυτίζεται με τον τίτλο της ταινίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για φωτογραφίες Πολάνσκι Κατηγορώ

 

Η δυναμική της ταινίας

Φυσικά, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως όλα αυτά δεν έχουν σχέση –ακόμη και αν ο ίδιος το αρνείται– με την προσωπική ιστορία του Πολάνσκι και τις άδικες, για εκείνον, κατηγορίες που έχει κατά καιρούς αντιμετωπίσει. Πράγματι, η ιστορία μπορεί άνετα να διαβαστεί ως ένα τέτοιο παράλληλο, όμως το καλό είναι πως ακόμη κι έτσι δεν υποβιβάζεται. Διότι αυτός ο φαινομενικά παράδοξος συγκερασμός Ιστορίας, προσωπικών αναφορών και καθαρού αστυνομικού θρίλερ με κάποιον μαγικό τρόπο λειτουργεί, αφήνοντας τον θεατή τελικά εξαντλημένο, αλλά ταυτόχρονα χορτασμένο από καλό σινεμά.

Κατηγορώ…! ★★★★
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΡΑΜΑ (2019)
Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι
Ερμηνείες: Ζαν Ντιζαρντέν,Λουί Γκαρέλ, Εμανουέλ Σενιέ
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply