Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, , τα οποία χαμογελούν

Γιώργος Κοζίας:

ΠΑΙΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ FRATELLINI

Μὴ μ᾿ ἀγγίζεις… μὴ μοῦ λὲς τίποτα… «Το κομμάτι της πίτας του νεκρού»
Μεῖνε μαζί μου!
Ἀγάπη μου, στὸ γέλιο ἢ
στὸ κλάμα βγήκαμε χαμένοι.

Ντυμένοι θεατρίνοι εἴδαμε τὸ δράμα.
Ἂς μείνουμε στὸ θαῦμα.
Οὐαί, τρεῖς φορὲς οὐαί, μωρό μου,
σὲ ὅποιον λυγίσει στὴν σκηνὴ
καὶ ἡ αὐλαία κλείσει.

Ἂς τὸ κάνουμε ἄσεμνο, ἀνόσιο
μὲ μία δέσμη τριαντάφυλλα μεθυστικά.
Ἂς τὸ κάνουμε ἐξωφρενικά.
Ἂς τὸ κάνουμε στὴ μέση τοῦ πουθενά.

Φίλα με, πάρε με λοιπόν,
ἡ ἀμφιβολία εἶναι τὸ θνητόν,
γιὰ μᾶς δὲν ἔχει ἀπάτη, δὲν ἔχει ψευδαισθήσεις.

Σὲ αὐτὸν τὸν μαγεμένο κόσμο ποὺ μᾶς γδύνει
εἴμαστε ὁ ἔρως καὶ ἡ Ψυχή παιγμένοι ἀπὸ τοὺς Fratellini.

 

*«Πολεμώντας υπό σκιάν…Ελεγεία και σάτιρες», Γιώργος Κοζίας, Περισπωμένη, 2017

«Το κομμάτι της πίτας του νεκρού»

«Το κομμάτι της πίτας του νεκρού»Στις πίτες στρογγυλοκάθεται στη θέση του φλουριού, ένα από τα τριάκοντα αργύρια. Κάθε κομμάτι, μια ελπίδα να βρεθεί το φλουρί του νεκρού που ζει μέσα στους ανθρώπους.Κανείς δεν το ονοματίζει, μα αυτό εκεί. Φλουρί από τα τριάκοντα αργύρια της προδοσίας. 

Νεκρές επιθυμίες ντυμένες ψευδαίσθηση.
Νεκρές ψυχές ντυμένες
χαμόγελα.
Νεκρά ποιήματα ντυμένα
ερμηνείες.
Νεκροί έρωτες θαμμένοι
κατάστηθα.

Κόβονται οι πίτες και το πρώτο κομμάτι το προσφέρουν οι απάνθρωποι άνθρωποι «του Χριστού». Νεκρές υποκρισίες.
Νεκρά κομμάτια.
Νεκρός χρόνος.

Μέχρι σε κάποιου το κομμάτι να πέσει το φλουρί το ξεπεσμένο από τα τριάκοντα αργύρια. Μέχρι να ξεσπάσουν με χαρά τα χειροκροτήματα για την ανεύρεση του πολυπόθητου. Μέχρι οι αγκαλιές στον «νικητή», να κρύψουν τον φθόνο για τη νίκη.

Πεθαίνει ο κόσμος και οι άνθρωποι γιορτάζουν κόβοντας πίτες.Νεκρές μνήμες.
Νεκρά ξόρκια.

Νεκρά φλουριά.Αλλά κανείς δεν έχει το κουράγιο να ονοματίσει ένα κομμάτι «του νεκρού».Γιατί έτσι καμώνονται όλοι τους ζωντανούς. Με κλειστά μάτια.Μα η αλήθεια μόνη κι ακλόνητη.
Δεν υπάρχει ανάσταση αν δεν προηγηθεί ο θάνατος.

20 Ιανουαρίου 2020

Γιώργος Παναγιωτόπουλος

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply