Το παραμύθι του Κεμάλ

Το παραμύθι του Κεμάλ

Το παραμύθι του Κεμάλ

Το παραμύθι του Κεμάλ

του Γιάννη Δημογιάννη

Στης Ανατολής τα μέρη, γεννήθηκε κάποτε ένας πρίγκιπας, που βάλθηκε ν’

αλλάξει τις τύχες του κόσμου.

Η πρώτη του ανάσα ήταν ενός κέδρου.

Την μύρισε σε μία όαση του Λιβάνου

Και η πνοή τούτη θύμιζε την αγάπη του πρώτου Παράδεισου.

Από τότε, ξανοίχτηκε κατά τον βοριά με οδηγό ένα άστρο.

Στο πρώτο λιμάνι ανέβηκε σε ένα φιλντισένιο καράβι

Φούσκωσε με αέρηδες άσπιλους τα πανιά

Κι ύστερα βάλθηκε να ψάχνει πού κρύβεται η αγάπη.

Στα ταξίδια του, γύρισε σε πολιτείες και λιμάνια πολυσύχναστα

Και κάθε που συναντούσε ανθρώπους, ρωτούσε ξανά και ξανά

Πού χάθηκε η βασίλισσα Περσεφόνη, η κόρη της Άνοιξης

Στις γειτονιές του κόσμου αφουγκράστηκε ιστορίες και όνειρα ματαιωμένα

Μοιράστηκε πόθους και καημούς,

Ένιωσε όλα όσα κρατούν δέσμιους τους ανθρώπους στη γη

Και πόνεσε με το παράπονό τους, για τη ζωή που γλιστρά και χάνεται.

Όταν ταξίδευε, κρατούσε βαθιά στη μνήμη όλες τις ιστορίες

Γιατί κάθε που επέστρεφε στον ύπνο τους,

θυμόταν πάντα να τους αφήνει κι απ’ ένα φυλαχτό, για να πορεύονται τη νύχτα.

Τα παραμύθια του μιλούσαν για τις βροχές που χειμωνιάσαν τις ζωές

Για τις φωτιές και το μαχαίρι που άφησαν σημάδια στις καρδιές

Για εκείνη τη μέρα που ενέδωσαν στο φως της γης το ξανθό

Για την ώρα που πρόδωσαν το κάλεσμα του Ουρανού το γλυκό.

Γι’ αυτό και όσοι κράτησαν τα λόγια του στο ξύπνιο τους

Ένιωσαν τις εικόνες του να φέρνουν ξανά τον ήλιο στις ζωές τους.

Ήταν η ώρα που η ελπίδα της πρωτινής τους αγάπης επέστρεφε

Για να σπιτωθεί σε κάποια άκρη της παιδικής τους γης.

Η ιστορία του πρίγκιπα λέει

πως όλοι ετούτοι ήταν αυτοί που κατόρθωσαν

να τιμήσουν το φυλαχτό του αυλητή του Ουρανού.

 

 

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply