ΙΩΡΓΟΥ ΚΟΖΙΑ: ΡΟΔΟ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

4 ποιητικές αντιχήσεις

4 ποιητικές αντιχήσεις

Ιδιωτική οδός – Παναγιώτης Ανδριόπουλος

Γιώργου Κοζία

ΡΟΔΟ ΜΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟ 
-Τι όμορφα που ευωδιάζεις απαλό λουλούδι!
Πνοή ανέμου ενώνει δεντρολίβανο
και τριαντάφυλλο σ’ ένα φιλί.
-Πώς ήταν η μέρα σου, ρώτησε η τριανταφυλλιά.
-Με έγνοιες, βάσανα, καημούς, απάντησε
το δέντρο του Λιβάνου.
Μήτε τον κήπο χάρηκα μήτε το περιβόλι.
-Κλαις, είπε το ρόδο.
Τα μάτια σου είναι υγρά, κυλούν δροσοσταλίδες.
-Θλίβομαι, αποκρίθηκε το δενδρολίβανο.
Πρέπει να φύγω…
Έσκυψε πάνω του.
Ψιθυρίζει λόγια ερωτικά.
Ένα ρόδο άνθισε στην τριανταφυλλιά.
* Γιώργος Κοζίας, ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ, Εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2007.
Αναδημοσιεύτηκε από: Ιδιωτική οδός – Παναγιώτης Ανδριόπουλος
4 ποιητικές αντιχήσεις

Χριστίνα Οικονομίδου

Άνοιξη 2020

Ετούτη η άνοιξη ενδεχομένως να αποδειχτεί
μία τεράστια αποτυχία.
Κάποτε, λένε, θα μιλάμε για όλ’ αυτά γελώντας.
Εγώ, λέω, κάποτε θα καγχάζουν οι σοφοί του μέλλοντος
για την ανικανότητά μας να αισθανθούμε.

Όσο υπάρχουν πλάσματα
θα υπάρχει και ο θάνατος.
Μπορεί, εντέλει, και να μην επιβιώσουμε ως είδος.
Προσωπικά, λίγο με ενδιαφέρει.
Ας εστιάσουμε, λοιπόν, σε ό,τι ο καθείς κρατά στα χέρια του:
Ένα κρουασάν, μια κονσέρβα τόνου, ζυμαρικά και ρύζι,
για κάθε ενδεχόμενο, ντοματοπελτέ -ίσως- κοκ.

Η ώρα δέκα το πρωί
(ξενυχτισμένη, αφού έχω ξεσκονίσει, σφουγκαρίσει κλπ.)
κάθομαι στο μπαλκόνι μου
κι αναρωτιέμαι τι κρατώ εγώ στα χέρια μου;

Όλα τα παραπάνω, ασφαλώς,
μα κι ένα γιασεμί
που, όπως αγκαλιά που έμεινε λειψή,
κάθε άνοιξη ανθίζει αδιάντροπα,
στεγνό από φύλλα,
ενώ όλο το καλοκαίρι πλημμυρίζει από ζωή
αλλά δεν βγάζει ούτε ένα άνθος.

Υ.Γ.
Παρέλειψα, βλακωδως, πάμπολλα ποιήματα
αλλά, κυρίως, το χαμόγελό σου.

4 ποιητικές αντιχήσεις

Η ομορφιά της βροχής σε 10 φωτογραφίες – Provocateur

Έλια Οικονομίδου

Είμαστε το κουβάρι δύο τυλιγμένων ανέμων

Εκείνοι που ξεκλείδωσαν απ’ τ’ αγάλματα τη μοίρα.

Κατεβαίνει η νύχτα μέσα από την αγρύπνια των κλαδιών.

Ψηλαφίζει τα δέντρα που κλείσαμε σε τοπίο βροχής

‘Ωσπου να φθάσει στο ψηλότερο άνθος της γης

Τα μάτια μας

Από τη συλλογή Κήπος οριστικά (Περισπωμένη, Αθήνα 2018)

Μεγάλη Πέτρα: Παραλία σαν πολύτιμο μαργαριτάρι στην Λευκάδα - Η ...

Αλίνα Τριανταφύλλου

Κάποτε

Ακούσματα

Χωρίς φωνή

 

Γράμματα

Χωρίς  λέξεις

 

Πέφτουν σαν πέτρες

σε χώμα άγονο

 

Γυμνό από βλάστηση

έρημο από ανάμνηση

 

Μόνο σκόνη

θολή και γκρίζα

Ξεβολεύεται

 

Για να θυμίσει πως

Κάποτε

υπήρχε ζωή

 

Από τη συλλογή Ρωγμή στον καθρέφτη – Απόπειρα (2017, Αθήνα). 4 ποιητικές αντιχήσεις.

 

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply