ένα πνιγμένο προσφυγάκι: una perla rara ένα πνιγμένο προσφυγάκι: una perla rara

ένα πνιγμένο προσφυγάκι: una perla rara

Γιάννης Δημογιάννης

Η είδηση ανεβαίνει στην οθόνη απ’ το pc, σερβιρισμένη από ιστοσελίδα αμφιβόλου “προσφυγικής ευαισθησίας”. 

Ο τίτλος στημένος με λέξεις κλισέ. Το γνωστό τριπάκι.
Διαβάζω την είδηση:
“Ένα πνιγμένο προσφυγάκι: una perla rara!” – κάτι σα μακάβριο δίστιχο, γραμμένο σε γειτονικές γλώσσες. Και από κάτω, στον υπότιτλο, η στερεότυπη πληροφορία: “14χρονο προσφυγόπουλο πνίγηκε στη Μεσόγειο”.
Οι συνάψεις του νου παγώνουν, τα νεύρα μουδιάζουν.
Σπάνια νιώθεις την καρδιά σου να γλιστρά σα σεντόνι.
Κι ο θάνατος, υποθέτω, όταν σου χτυπήσει την πλάτη, κάπως έτσι θα ‘ναι. Ένα δευτερόλεπτο και τα φώτα σβήνουν.
Δεν χρειάζομαι τα σχόλια του συντάκτη. Ούτε τα φίλτρα του.
Μένω στην εικόνα.
Ο γελοιογράφος ξέρει καλύτερα. Λες να ‘ταν αυτός, ο τελευταίος παρών, πριν τη μεγάλη φυγή.
Οι λέξεις, ούτε δύο χούφτες. Μετρώ επτά.
Ιταλικά δεν ξέρω. Ανοίγω το ψαχτήρι της Google.
Βάζω μία προς μία, στο μίξερ.
Πάντα μού αρέσει να συλλαβίζω σε μικρές συγχορδίες, ξένες συλλαβές. Ένας ενήλικος αναλφάβητος.
Περιμένω διάγνωση.
Il foglio = το φύλλο, (άσχετο).
Quotidiano = καθημερινό.
Το καθημερινό φύλλο – μάλλον θέλει να πει: το καθημερινό σκίτσο.
Τελειώσαμε με τον πρόλογο.
Η αγωνία μετρά αντίστροφα.
Πρώτα, τη λέξη, στη λευκή σελίδα που κρατά στο αριστερό του χέρι.
Pa-ge-lla > ναι ρε βλάκα… page = κάρτα, έκθεση, μαθητικός έλεγχος…
Παγώνω.
Όχι, ρε φίλε, δεν παίζει.  Αυτό κουβάλησες στο βυθό;
Μία “παιδική σελίδα…” – Το σχολικό έλεγχο έραψες στο μπουφάν σου; Να πάψει η γη ν’ ανασαίνει;
Να μη με καταλάβει μόνο η μάνα μου.
Να μην αρχίσει τα ίδια: “Τι έπαθες παιδί μου, πάλι; Ποτέ δε θ’ αλλάξεις; Κλαίνε οι άντρες;…”
Περνάνε τα δευτερόλεπτα, σκέψεις στριμωγμένες σε κλάσματα.
Πάω στα ψάρια.
Ένας καρχαρίας κι ένα χταπόδι θα μας ξελασπώσουν.
Τι να βάλω πρώτα στο ψαχτήρι;
Ποια λέξη να διαλέξω, Ιταλέ;
Vaw (η πρώτη) = wow (επιφώνημα, δεν είναι λέξη).
Πάω στ’ άλλα δύο – αυτά τα ξέρω, εύκολο.
Tutti dieci = όλα δέκα… όχι, ρε πούστη.
Όλα δέκα, γαμώ την καταδίκη μου; Όλα δέκα;
Αυτό ήταν το τελευταίο σου μήνυμα;
Τι απομένει τώρα στο χταπόδι;
Τρεις μόνο λέξεις.
Una = ένα, το ‘χω.
Perla = διαμάντι.
Rara, rara, κολλάει το γαμοψαχτήρι.
Μία, δύο, μου κάνει πλάκα.
rara, δοκιμάζω με μικρά, μπήκε.
Βουβός.
U-na pe-rla ra-ra = ένα σπάνιο διαμάντι.
Ένα σπάνιο διαμάντι.
Κι ένα μήνυμα καρφιτσωμένο στο μπουφάν. Το διαβατήριο σου στο θάνατο:
Ήμουν ο πρώτος μαθητής.
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply