Google και συγγραφείς – pelop.gr

Google και συγγραφείς – pelop.gr

Google και συγγραφείς – pelop.gr Google και συγγραφείς - pelop.gr

Στην εποχή της ψηφιακής κοσμογονίας, η Google πρωταγωνιστεί ως ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος των διαδικτυακών συχνοτήτων. Οι «Συζητήσεις της Κυριακής», το Κυριακάτικο ένθετο της Πελοποννήσου διερευνά στη βάση μίας πολυπρισματικής προσέγγισης, ποικίλες πτυχές αυτής της διφορούμενης παντοκρατορίας. Και σίγουρα, από το ένθετο αυτό δε θα μπορούσε να μη διερευνηθεί η σχέση: Google και συγγραφείς – pelop.gr
Η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι χρήστες του διαδικτύου έχουν σαφή εικόνα και ακόμη πιο οριοθετημένη αντίληψη σχετικά με το καθεστώς που η Google καθορίζει κατ’ αποκλειστικότητα το πλαίσιο διακίνησης των πνευματικών αγαθών και εν γένει του πνευματικού πολιτισμού. Με άλλα λόγια, ελάχιστοι χρήστες γνωρίζουν πώς ακριβώς αντιμετωπίζει ο απόλυτος διαδικτυακός κυρίαρχος την πνευματική δημιουργία, σε όλες της τις εκφάνσεις. Με ποια κριτήρια, δηλαδή, αντιλαμβάνεται αυτός ο αδιαφιλονίκητος παίχτης τον γραπτό λόγο, ως το μέχρι τώρα αναντικατάστατο μέσο, που ανέκαθεν μεταλαμπάδευε λεκτικά, τα θαυμαστά έργα της Τέχνης, της επιστήμης, της διανόησης, της λογοτεχνίας κ.ο.κ.
Υπ’ αυτή την έννοια, οι περισσότεροι χρήστες αγνοούν σε γενικές γραμμές ποιο είναι το συγκεκριμένο πρότυπο κειμένων και παραγωγής λόγου, που αυτή τη στιγμή προτάσσεται από την Google ως η μοναδική και αδιαπραγμάτευτη φόρμουλα, προκειμένου μία ανάρτηση να έχει κάποιες αμυδρές έστω πιθανότητες να πλασαριστεί στις πρώτες σειρές αναγνωσιμότητας, ώστε να δρέψει τους πολυπόθητους καρπούς της δημοφιλίας. Στόχος που κατά βάθος αποτελεί τον ενδόμυχο πόθο κάθε δημιουργού, που φιλοδοξεί οι καρποί του πνευματικού του μόχθου να διαβαστούν και πρωτίστως να αγαπηθούν.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αυτό που χρειαζόμαστε είναι πρωτίστως να διασαφηνίσουμε και αποκρυσταλλώσουμε αυτό καθαυτό το μοντέλο γραπτού λόγου, που αφενός γίνεται αποδεκτό και αναγνωρίζεται από τη Google ως τέλειο, και παράλληλα να τονίσουμε εμφαντικά το εξής κομβικό σημείο: στις παρούσες συνθήκες, η Google, εκμεταλλευόμενη τα αυτοκρατορικά προνόμια της στη διανομή όλου συνολικά του διαδικτυακού όγκου, κυριολεκτικά ορίζει μονοπωλιακά τις προϋποθέσεις που κάθε ανάρτηση πρέπει να πληροί.
Ή για να το πούμε απλούστερα. Στην εποχή της διαδικτυακής κοσμογονίας και του πνευματικού πλουραλισμού, η Google κόβει και μοιράζει την τράπουλα περίπου σαν να απευθύνεται στους διαχειριστές των ιστοσελίδων, μονογράφοντας εκ των προτέρων τα «σημαδεμένα» χαρτιά.
Πάραυτα, η αλήθεια είναι ολοφάνερη για όσους δεν υποδύονται τους στρουθοκαμήλους. Στο υβριδικό κειμενικό «σύμπαν» της Google, οι συγγραφείς, τα συγγραφικά είδη και εν κατακλείδι τα πάσης φύσεως κείμενα, αντιμετωπίζονται σαν βιομηχανοποιημένα, για να μη πω ομογενοποιημένα προϊόντα. Φαινόμενο πού αναπόδραστα εγκυμονεί μία παγίδα για τη Δημοκρατία και πιο διευρυμένα, τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Που πρακτικά σημαίνει – εμμέσως, πλην σαφώς – πως η Google, οχυρωμένη πίσω από το ακαταμάχητο μονοπώλιό της, προτάσσει μία απαράλλαχτη, κειμενική συνταγή: όλα σας τα κείμενα, δίχως την παραμικρή εξαίρεση, πρέπει να ακολουθούν αδιαμαρτύρητα, τη φόρμα, τα χαρακτηριστικά και τις προϋποθέσεις, που είναι συμβατά ή αναγνωρίζονται αποκλειστικά και μόνο από τον αλγόριθμό μου. Αυτός είναι και ο μοναδικός ρυθμιστής της συγγραφικής σου τύχης…
Αν, επομένως, οι αναρτήσεις και τα κείμενά σου κλειδώνουν επιτυχώς πάνω στις αλγοριθμικές ακολουθίες των δικών μου λειτουργικών προγραμμάτων, τότε ίσως και να έχεις κάποιες αμυδρές ελπίδες προώθησης. Ειδάλλως, παρέμεινε να κάνεις παρέα με τους ανεμόμυλους… Πιστεύοντας πως το ψωριάρικο άλογό σου μπορεί να επιβιώσει τρέχοντας δίπλα σε φεράρι!
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply