Μαρία Διδάχου 

«Η σοφίτα»

Είμαι εκεί. Ακόμα.
Στην σοφίτα σου.
Σκυμμένη πάνω στην ανάσα σου.
Κι εσύ, σαν καταιγίδα, χτυπάς
στο τζάμι του μυαλού μου.

Αυτή τη σοφίτα…
Θα βάλω φωτιά και θα την κάψω.

Να μην μείνουν ανάσες και τζαμάκια.
Μόνο καταιγίδες που θα προσπαθούν
να σβήσουν την πυρκαγιά.

 

 

Οι μέρες κυλάνε
σαν τρενάκι
στο τοπίο του μυαλού μου.

Τρίζουν οι αρμοί στις ράγες.

Κι εκεί που μοιάζει ότι το ταξίδι συνεχίζεται,
εκτροχιάζεται ο χρόνος.

 

 

Η επιθυμία μου,
ίδια στιλέτο,
καρφωμένη στα σπλάχνα της νύχτας.

Μια κατακόκκινη, ματωμένη
Ανατολή
κρέμεται σαν δάκρυ
στις κόχες των ματιών μου.

Ξημερώνει.

 

 

Τέσσερα χρόνια. Χωρίς εσένα.

Τέσσερις ζωές. Χωρίς ζωή.

Σπάω το τέσσερα στα τέσσερα
και το μοιράζω στα τέσσερα σημεία
του ορίζοντα.

Να είσαι παντού.

 

 

σχετικοί σύνδεσμοι: Γιώργος Κοζίας: Το τραγούδι της Σειρήνας

Ιζαμπέλ Αλιέντε: Κανένας άντρας με επιτυχία στις γυναίκες δεν καυχιέται γι’ αυτό…

Σαρλότ Μπροντέ: «Η Αγγλίδα συγγραφέας της γυναικείας ευαισθησίας»

Βιρτζίνια Γουλφ: Η περιπετειώδης ζωή της μέχρι την αναγνώριση και την αυτοχειρία

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply