Τα φτερά του Έρωτα

Τα φτερά του Έρωτα

Τα φτερά του έρωτα

Ο Wenders,  μέσα από τα «Φτερά του Έρωτα», θα απλοποιήσει την προβληματική του εστιάζοντας σε μια πρωτότυπη ερωτική ιστορία που θα γίνει η αφορμή για να παρακολουθήσουμε πλάνα που θυμίζουν ντοκιμαντέρ μέσα από το ψυχροπολεμικό Δυτικό Βερολίνο. Ήρωας του ένας άγγελος, γένους αρσενικού, ο Damiel που τον υποδύεται εξαιρετικά ο Bruno Ganz, εξανθρωπίζεται για να είναι για πάντα μαζί με την γυναίκα που έχει ερωτευτεί. 

Οι άγγελοι στην ταινία είναι πλάσματα άφθαρτα, δεν γνωρίζουν ανθρώπινες απολαύσεις ή πάθη και έχοντας άγνοια του κακού είναι αθάνατοι.

Η παρέα των αγγέλων παρατηρεί το Βερολίνο και έχει την ικανότητα να διαβάζει τις σκέψεις των κατοίκων του. Οι άγγελοι ήταν εκεί πριν κτιστούν οι πόλεις, πριν μάθουν να μιλάνε οι άνθρωποι. Τώρα ζουν ανάμεσα τους, φαίνεται να συμπάσχουν μαζί τους και να μοιράζονται τις αγωνίες τους. Ο Wenders θα χρησιμοποιήσει ορισμένα τεχνάσματα που εξυπηρετούν τόσο την πλοκή όσο και την αισθητική της ταινίας του. Όταν ο θεατής βλέπει μέσα από τα μάτια των αγγέλων τότε το film είναι ασπρόμαυρο. Στην αρχή και μέχρι μετά το μέσο της ταινίας το άσπρο και το μαύρο κυριαρχεί δίνοντας μια άλλη γοητεία στο Βερολίνο.

Η ταινία τελειώνει επιστρέφoντας στους προβληματισμούς της εισαγωγής της. Παιδικές απορίες για το ποιοι είμαστε ή ποιος είναι ο κόσμος που μας περιβάλλει μας φέρνουν στο μυαλό τον στίχο του Οδυσσέα Ελύτη «Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας».

Τα Φτερά του Έρωτα – Δυτική Γερμανία / Γαλλία, 1987, 128’
Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς
γλώσσες προβολής: Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Τούρκικα, Εβραϊκά, Ισπανικά
Ηθοποιοί: Bruno Ganz, Solveig Dommartin, Otto Sander
Γιάννης Δημογιάννης – Κώστας Μουρσελάς, «Ο πόθος καίει τα σωθικά»
Τένεση Ουίλιαμς: «Έρχεται κάποια ώρα που πρέπει να φύγεις…»
https://enallaktikidrasi.com/2016/04/pouos-h-pauos/
Το αλάτι της γής, των Βιμ Βέντερς και Τζουλιάνο Σαλγάδο
Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply