Βιτόριο Γκάσμαν – Όταν αναγνώριζε τις γυναίκες μόνο από το άρωμά τους

Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
‘Άρωμα Γυναίκας… Η ταινία με τον πιο συγκλονιστικό ρόλο της καριέρας του κορυφαίου Ιταλού ηθοποιού, που έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιουνίου του 2000.
Βιτόριο Γκάσμαν. Ένας από τους κορυφαίους Ιταλούς ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Σκηνοθέτης αλλά και Ιππότης Μεγαλόσταυρου της Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.

Αν και δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποια από τις ταινίες του, ωστόσο, επιλέγω να μιλήσω για το «Άρωμα γυναίκας». Το έργο που του χάρισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών 1975.

Παρόλο που η συγκεκριμένη ταινία έχει συνδεθεί για πολλούς με το πρόσωπο του Αλ Πατσίνο, ο οποίος, 20 χρόνια αργότερα, για τον ίδιο ρόλο, τιμήθηκε με το Όσκαρ ερμηνείας – εμένα μου φέρνει στο μυαλό τον ανεπανάληπτο Βιτόριο Γκάσμαν.

Ποιά είναι όμως η υπόθεσή αυτής της γλυκόπικρης ταινίας ;

Ένας νεαρός στρατιώτης καλείται να συνοδέψει ένα αρκετά δύστροπο στρατιωτικό, ο οποίος τυφλώθηκε κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης – ο αρχηγός Φάουστο –  στο ταξίδι του από το Τορίνο στη Νάπολη. Κάνουν διάφορες στάσεις – Γένοβα, Πίζα, Ρώμη.

Ο Φάουστο φέρεται με άσχημο τρόπο στο νεαρό Σίτσιο. Τον διατάζει συνεχώς και τον γελοιοποιεί δημοσίως. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, η σύγκρουση γίνεται ιδιαίτερα έντονη. Σταδιακά το παρελθόν του Φάουστο ξεδιπλώνεται ενώ αποκαλύπτονται τα κρυμμένα μυστικά του. Ο Φάουστο έχει μια απόλυτη, αυστηρή θεώρηση για τη ζωή και τους ανθρώπους. Ο χαρακτήρας του είναι εξαιρετικά οξύθυμος. Αυτά τα στοιχεία και η παθιασμένη σχέση του με μια γυναίκα, εντυπωσιάσουν το νεαρό  Σίτσιο. Όλα τα παραπάνω, αποτελούν το έναυσμα για να δει τη ζωή με διαφορετικό τρόπο. Μέσα από τα μάτια της ψυχής ενός τυφλού άντρα…

Στη Νάπολη αποκαλύπτεται ο σκοπός του ταξιδιού. Ο στρατιωτικός έχει αποφασίσει να δώσει τέλος στη ζωή του. Ωστόσο, στη  Νάπολη ζει η μοναδική γυναίκα που είναι ερωτευμένη μαζί του. Θα προσπαθήσει να κάνει ό,τι περνά από το χέρι της να «μαλακώσει» την ψυχή του απογοητευμένου στρατιωτικού.

Ο ρόλος του Γκάσμαν στο «΄Αρωμα Γυναίκας» δεν θεωρείται τυχαία, η  μεγαλύτερη επιτυχία του. Νομίζω πως, η πιο αντιπροσωπευτική λέξη για να χαρακτηρίσω την ερμηνεία του, είναι η λέξη «σπαρακτική». Έπαιζε με απόλυτη ισορροπία συναισθημάτων. Ήταν όσο χρειαζόταν σαρκαστικός. Όσο έπρεπε απελπισμένος. Όσο του επιτρεπόταν θλιμμένος και με μια νότα γλυκιάς μελαγχολίας.

Η μεγάλη αγάπη του Γκάσμαν ήταν το θέατρο. Και γι’ αυτόν το λόγο, ίδρυσε δραματική σχολή στην ιδιαίτερη πατρίδα του, ενώ συγκρότησε θίασο που περιόδευε στις ιταλικές πόλεις.

Ο  κορυφαίος ηθοποιός της Ιταλίας ταυτίστηκε με το προοδευτικό αισθητικό κίνημα του νεοϊταλικού ρεαλισμού. Το κίνημα που ανάδειξε πολλούς σπουδαίους προοδευτικούς δημιουργούς, επηρεάζοντας και άλλους κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο. Έφυγε από τη ζωή αιφνίδια από μυοκαρδίτιδα, στην οικία του στη Ρώμη, στις 29 Ιουνίου του 2000, στα 78 του χρόνια.

Ο «Ταυρομάχος», όπως ήταν το προσωνύμιό του, δεν «μένει πια εδώ»…

το άρθρο αλιεύθηκε από εδώ: https://www.klik.gr/gr/el/cinema/bitorio-gkasman-otan-anagnorize-tis-gunaikes-mono-apo-to-aroma-tous-2-2-2-2/

http://cinepivates.gr/vittorio-gassman/

Share.

About Author

Γεννημένος εν έτει 1969, στην Κέρκυρα, νησί ενός ανεκπλήρωτου νόστου. Επτάχρονος μετανάστης, εγκαταστάθηκε ακουσίως στην Πάτρα, διέπρεψε ως μαθητής Κλασσικού Λυκείου, και αποφοιτήσας, σπούδασε νεοελληνική Λογοτεχνία στα Ιωάννινα. Αγάπησε τα παιδιά των άλλων, μοιράστηκε μαζί τους την αγάπη της γλώσσας, και δεν έπαψε ν’ αναζητά όσους παρέμειναν παιδιά. Η ζωή του σχοινοβατεί ακατάπαυστα πάνω στο στίχο του Μίλτου Σαχτούρη: «Εγώ κληρονόμος πουλιών πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάω».

Leave A Reply